IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 {α уσυηg gιяℓ} Dante x Athene

Go down 
AuteurBericht
Dante
Wezen
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 4

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years.
Groepsleider: Me, myself and I.
Relatie: I'm in a relationship with my hair.

BerichtOnderwerp: {α уσυηg gιяℓ} Dante x Athene   za sep 22, 2012 3:44 am

{Ze zijn net zoals een bepaalde diersoort. Ze hebben allemaal dezelfde gewoontes, en toch zijn ze allemaal anders. Als je twee rassen bij elkaar zou zetten, ontstaat er een derde ras. Het ras waar wij het over hebben, is zeldzaam en er is weinig over bekend. Ze worden geboren uit een mist waarin zielen verdwalen, en zullen nooit meer ouder worden. Allemaal hebben ze een speciale eigenschap, en allemaal zijn ze dodelijk. Hij is in zijn eentje. De hybride, ontstaan door de samenkomst van twee totaal verschillende soorten. Hij is uniek, heeft zijn eigen eigenschappen, en zal altijd alleen staan.}

De bloeddruppels rolde langzaam omlaag, en kwamen vanaf beide mondhoeken samen bij zijn kin. Daar drupte ze, twee keer zo groot, op het groene, zacht waaiende gras. Hij wierp het karkas van het hert weg, en veegde zijn mond af. Hij klopte een paar keer tevreden op zijn buik, grijnsde, en in een luide knal verdween hij. Het enige wat liet zien dat hij er ooit gestaan had, was het karkas, het bloed op de grond, en een lange, pikzwarte raven veer. Deze jongen was uniek, de enige van zijn soort. Hij was geen slechterik, maar ook niet de superheld. Hij deed waar hij zin in had, maar doordat hij half vampier was, werd hij automatisch omschreven als een moordenaar. Dat was hij natuurlijk ook, maar het was doden of gedood worden. Dat betekende in zijn geval dus doden. Hij was al vaak in de problemen gekomen doordat hij het ook leuk vond om mensen en wezens voor de gek te houden, maar door zijn krankzinnige talent om geluk te hebben, was hij nog nooit gepakt. Dante Eucliffe was 18 jaar oud. De meeste zouden eraan twijfelen, maar hij was echt nog maar 18 jaar. Hij had het geluk dat hij als 18jarige geboren was, ontstaan uit een mist waarin zielen de weg kwijt konden raken, en had 18 jaar op de wereld rondgezworven, en van alles gedaan om zijn tijd door te komen. Hij kende zijn ouders niet, en had ze ook nooit nodig gehad. Hij kon vanaf zijn eerste minuut alles al, hij wist alles al. Hij wist precies wat hij was: Een mix van een vampier en een Mage, maar zonder de Magie. Hij wist dat hij bloed moest drinken om te overleven, en dat hij wel de mogelijkheid had om Magie te bezitten. Meer wist hij helaas niet, niet over zichzelf. Hij had onderzoek gedaan naar vampiers en Mages, en had zelf bedacht en uitgevonden waartoe hij allemaal in staat was. De enige magie die hij bezat, een magie die elke vampier bezat van het ras van zijn vader of moeder, was dat hij kon teleporteren. Een luide knal, en weg was hij. Ergens anders verscheen hij dan weer, in precies dezelfde seconde. Het enige dat hij achterliet wanneer hij verdween was een lange raven veer. De meeste vampiers lieten botten, slangen tanden of rozen achter, maar Dante was geen volbloed vampier. In zijn derde levensjaar had hij Magie gekregen, en dit gevormd naar de kracht om de grootte van dingen te veranderen. Dit lukte het best als hij het ding dat hij groter of kleiner wou maken vast hield, maar na een jaar oefenen had hij ook geleerd dingen met uitgestoken hand en gedachte te vergroten en te verkleinen. Een ander deel van zijn magie was uit zichzelf gevormd, en had hem de mogelijkheid gegeven raven te besturen, en met ze te praten. Hij had nog steeds magie over die ongevormd was, maar hij wou dit alleen gebruiken als hij een magie ontdekte die hem echt de stuipen op het lijf joeg. Hij had gehoord van magie die alles wat het aanraakte liet exploderen, maar daar had Dante niet genoeg magie meer voor over. Dante had nog een speciaal trucje, iets wat helemaal niet in verband stond met zijn geschonken magie. Zijn uiterlijk veranderde soms drastisch. Hij had twee ‘vormen’, waarvan hij er één vaker aannam. Hij veranderde altijd heel random van vorm, en hij had dit nooit onder controle kunnen krijgen. Hij merkte wel dat wanneer zijn emoties plotseling omsloegen, zijn uiterlijk dat ook deed. Omdat hij nog nooit iemand anders ontmoet had die dit ook had, of iemand kende die hetzelfde kon, wist Dante hier maar weinig over, en hij had zijn zoektocht naar meer kennis over deze mogelijkheid al jaren geleden opgegeven.
De jonge hybride verscheen in het midden van een dorpje in Human District. Ze hadden een heel stuk grond voor zichzelf opgeëist, maar daar had Dante nooit echt problemen mee gehad. Hij had het niet zo erg gevonden dat er nu mensen waren. Hun bloed smaakte best lekker, en heel soms zaten er echt goede tussen. Heel soms. Wanneer hij ergens verscheen, klonk er geen keiharde knal, maar toch trok deze jongen aandacht. Zijn zwarte haar lag in een rommelige pony op zijn gezicht, waarvan één lok tussen zijn ogen hing. Aan de zijkanten krulde zijn haar tegen zijn gezicht, en de langere lokken aan de achterkant van zijn hoofd eindigde in een bijna witte kleur. Hij droeg een lichtgrijs overhemd zonder knoopjes, en met een v-hals. Er liepen nog wel slierten stof over een zwartpaarse top die hij onder zijn overhemd had. Op zijn schouders lag een cape, die in vier repen gescheurd was. Zijn armen werden beide bedekt door een van die repen, en zijn onderarmen waren bedekt met strakke handschoenen. Hij had zijn overhemd in een zwarte strakke broek gedaan, die bij elkaar gehouden werd met een riem die een grote, zilveren gesp had. Er hingen ook twee van deze riemen, maar dan in een kleinere versie om zijn rechter bovenbeen. Op zijn laarzen zaten ook gespen, en ze hadden stevige zolen. Aan voorkant van zijn laars zat een inkeping, en hij werd bij elkaar gehouden door draadjes die glansde in het zonlicht. Hij droeg in zijn hand een grote deathscythe. Zijn neus was klein, en zijn tanden vlijmscherp. Maar het allervreemdste aan Dante Eucliffe was misschien nog wel zijn ogen. Eén oog zat met naden dichtgenaaid, en zijn andere oog had een zwart oogwit, en zijn pupil was wit. Dante was een dunne jongen die langer oogde dan hij was. Hij was ontzettend lenig, en veel sterker dan je zou verwachten. Als je om zijn ogen heen kon kijken, was hij een nog best knappe jongen. Over die ogen gesproken, je zou het waarschijnlijk niet denken, maar met zijn dichtgenaaide oog kon hij heel goed zien. Hij zag alleen niet wat hij met zijn rechteroog wel zag. Hij kon zielen zien, en met zijn deathscythe kon hij ze uit een lichaam weghalen. De scythe beschadigde alleen zielen, en niet de lichamen zelf, maar als Dante zich concentreerde, dan sneed het scherpe blad door alles wat hij aanraakte, behalve door Dante zelf. Een paar mensen bleven staan, en keken een beetje bezorgd naar de jongen met zijn gevaarlijke wapen en zijn vreemde uiterlijk. Dantes linkeroog ving al snel de zielen van deze mensen op, maar geen was er zo fel en kleurrijk als eentje van een jong meisje in een klein huis. Ze was hoogstens negen maanden oud, voelde Dante. Hij verdween weer met een luide knal, en opnieuw zweefde er een raven veer naar beneden. Een paar mensen keken elkaar bezorgd aan, maar gingen vlug verder met waar ze mee bezig waren. Dante stond echter in het huis, op de eerste verdieping, in een kinderkamer. De moeder, wiens ziel er ook wel kleurrijk uitzag, maar lang niet zo mooi als haar kleine dochtertje, gilde, maar Dante hield zijn gehandschoende hand voor haar mond, keek haar met zijn startende, witte oog in die van haar. Ze stopte met tegenwerken en met het maaien van haar armen, en langzaam begon ze te krimpen. Toen Dante zijn hand weghaalde, dat hij gehurkt op de grond, en voor hem stond een vrouw, nauwelijks groter dan een knuffelpopje. Dante stond op, en liep naar de wieg. Het meisje keek hem met grote ogen aan.

Er klonk een luide knal in het huis, en toen barstte er een luid gehuil los. De vrouw had haar gewone lengte teruggekregen, en nam het lichaampje van haar dode dochtertje mee naar buiten. Ze huilde en schreeuwde en viel op haar knieën, met het babylichaam tegen haar borst geklemd. Een grote groep mensen stond stil te kijken naar de rouwende vrouw, en een paar andere vrouwen maakte zich los uit de menigte en knielde bij haar neer. In de groep die op een paar meter afstand stond, stond een jongen met zwarte haren die eindigde in witte lokken en met een grote scythe in zijn hand. Hij draaide zich om, en baande zich een weg door de menigte heen.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Athene
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 33
Punten : 1

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: never

BerichtOnderwerp: Re: {α уσυηg gιяℓ} Dante x Athene   za sep 22, 2012 4:43 am

Athene was aan het lopen door het stad haar zwart rood haar danste met haar stappen. Haar geschiedenis was raar maar mooi. Ze was van Amerika geboren haar moeder een vampier en haar vader was een vampierjager. Ze snapte nooit hoe die bij elkaar konden blijven. Ze was al vanaf dat ze jong was raar ze dronk graag bloed maar haatte vampieren. Langzaam dacht ze anders toen ze erachter kwam dat haar moeder er ook een was. Ze was sterk al als baby en groeiend tot een jong volwassen steeds sterker kan gedachten zou ze nooit gemanipuleerd kunnen worden allen door haar jeugd. Ze was vroeger als 16 jarige getrouwd door haar ouders wensen. De man was eigenaardig raar maar ook gemeen die heeft haar mishandeld. Ze heeft nog tot deze dag allemaal littekens. Haar leven sinds dan was niet kleurig maar zwart wit. Hoe ze dat kon overleven was de vraag. Op een avond was haar man weg die zat weer in de kroeg en op dat moment was ze weggegaan. Tot op deze dag wordt ze nog steeds gezocht door haar ouders en die man. Ze wou nooit terug komen bij hen. Ze wilden niet het beste voor haar. Maar haar leven hier was ook anders. Alles waar ze niet in geloofde bestond reuzen, Magiërs, Weerwolven. Ze kon haar hoofd niet in de stand zetten om alles te kunnen geloven. Zelf was ze geen vampier maar vond ze bloed lekker. Want immers moest je gebeten worden om vampier te worden.

Als ze dacht aan vroeger voelde ze zich rottig daarom was ze emo geworden. Ze kon niks goeds doen ze rende voor alles weg. Ze had geen vrienden. Niemand accepteerde haar. Ze was een mislukkeling. Iedereen hier keek haar ook raar aan. Zo zou ze geen leven hebben. Soms wou ze dood maar iets hield haar tegen wat wist ze nog niet… . Haar zwarte broek met een ketting erom bewoog mee als ze een stap zette. Ze had blauwe contactlenzen in want ze had een paarse rood als echte oogkleur en dat valt gewoon op toch? Haar ogen keken over alles dat om haar heen zat totdat ze een jongen zag ongeveer van haar leeftijd. Hij had een blinkende gesp om met een zwarte strakke broek. Zijn zwarte shirt in zijn broek. Ze stopte en nam de jongen in zich op hij leek normal. Maar opeens verdween hij en een luide knal volgde erop. Ze snapte het niet en schudde haar hoofd en liep verder totdat er een luide gil naar buiten kwam zetten die opeens stopte en daarna een huil. Een moeder kwam huilend naar buiten met een baby in haar armen geklemd. Athene schrok zich kapot. Ze zag net de zelfde jongen een weg banjeren door de menigte heen ze liep hem achterna. Ze volgde hem stil. En ”Hallo” Kwam er zacht uit haar mond.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
{α уσυηg gιяℓ} Dante x Athene
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Human District :: Villages :: River Village-
Ga naar: