IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [E3] A lost magic

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: [E3] A lost magic   ma okt 15, 2012 2:32 am

Ik knipperde met mijn ogen door het felle licht van de zon. Vreemd, had ik echt zo lang geslapen? Normaal gezien was ik altijd vroeg wakker. Ik rekte me uit en wreef in mijn ogen. Ik had een vaag, zwak gevoel, alsof iets of iemand al mijn kracht eruit had gezogen. Dit was niet normaal, echt niet. En er was nog meer aan de hand hier, dat voelde ik. Maar wat, dat wist ik niet. Ik hief mezelf rechtop, maar het aparte, uitgeputte gevoel bleef. Ik keek om me heen, maar er was niets bijzonders te zien, afgezien van het feit dat er een onnatuurlijke stilte hing. ‘Yuki…?’ mompelde ik. De witte, gevleugelde hond was al een tijdje mijn metgezel, en we hadden ondertussen een goede band gevormd. Ik draaide mijn hoofd wat toen ik geritsel hoorde. Een jongen met spierwitte haren kwam uit het struikgewas, en ik schatte hem niet ouder dan een jaar of twaalf. Hij keek verwilderd om zich heen en leek niet goed te weten wat hij met zijn lichaam moest aanvangen. Toen keek hij mijn kant uit, en zijn gezicht klaarde gelijk op. Ergens kende ik hem van, maar ik wist niet direct waarvan. “Gray!” riep hij en hij rende op me af. Hij sloeg zijn armen om mijn middel, en even wist ik niet wat ik ervan moest denken. Toen keek hij op naar mij. Die witte haren, die blauwe ogen… ‘Y-Yuki?’ stamelde ik. Bij het horen van zijn naam zag ik een twinkeling in de ogen van de jongen, en ik wist dat ik het juist had; dit was écht Yuki. Hij stapte wat achteruit en ik legde mijn handen op zijn schouders. ‘Yuki? Hoe… hoe kan het dat jij…’ Ik was met stomheid geslagen. Het was niet normaal dat een wezen zomaar in een mens veranderde. En dan had ik nog steeds dat zwakke gevoel… Nu wist ik het zeker, er was echt iets mis. De hond, of beter gezegd, de jongen, keek wat zenuwachtig om zich heen, en ik kon wel horen dat hij nog niet goed de mensentaal onder controle had. “Ik weet niet… Werd wakker en toen… Zo… IJskrachten ook plotseling weg…” IJskrachten! Ik keek naar mijn handen. Zou ik ook… Ik besloot dat er niets beters te doen stond dan het gewoon te proberen. Ik draaide me wat weg van Yuki en maakte een vuist van mijn hand, die ik in de handpalm legde van mijn open linkerhand. ‘Ice Make…’ begon ik, hoewel ik er niet veel vertrouwen in had, aangezien de vertrouwde, blauwe ‘wolken’ niet verschenen bij mijn handen, maar ik besloot om door te zetten. ‘… Floor!’ Ik bracht mijn beide handen naar de grond, en… er gebeurde niets. Dat was dat zwakke gevoel dus; mijn ijsmagie was verdwenen. Ik keek om naar Yuki, die zich ook geen raad leek te weten.

Ik probeerde de oorzaak te vinden voor wat er hier allemaal gebeurde. De feiten waren in ieder geval dat wezens in mensen veranderden, en het zou me niet veel verbazen als het ook omgekeerd was. Zover ik wist was het nog nooit eerder voorgekomen, dus iets of iemand moet hier achtergezeten hebben. Mensen konden het niet zijn, die hadden geen magische krachten, en het leek me sterk dat een niet-mensachtig wezen dit gedaan kon hebben. Er bleef dus maar één oplossing over; een magiër. Magiërs werden immers vaak met een bepaalde kracht geboren, en in sommige gevallen leerden ze nieuwe krachten – wat ik niet had gedaan, ik had genoeg aan wat ik met ijs kon. Ook had ik een vermoeden welke magiër hier achter kon zitten; Jellal. Ik had hem nog nooit gezien, maar het zou me niet veel verbazen als hij degene was die dit alles veroorzaakt had. Hij scheen erg machtig te zijn, en zich veel met magie bezig te houden. Dat betekende natuurlijk niet dat – als ik hem ooit zou tegenkomen – ik zwakker was. Het hangt er puur vanaf hoe je je magie gebruikt. Ik werd uit mijn gedachten gehaald toen ik iets of iemand hoorde aankomen, en ik vroeg me af of deze persoon of dit wezen wist wat er precies aan de hand was.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   ma okt 15, 2012 6:50 am

Met gesloten ogen was de weerwolf door zijn hurken gezakt en genoot voor een moment van de windvlaag die plots langs streek. Om de één of andere rede vond hij het helemaal niet erg om in een wezen te zijn veranderd. De wind voelde stukken lekkerder aan met al die haren over je lijf. Het enige nadeel eraan was dat zijn kleren er een beetje onder hadden geleden. Zijn T-shirt had her en der een klein scheurtje erin en ook z’n broek zag er wat gehaperd uit. Het verband om zijn voorpoten was nog heel, maar zat stukken losser door al die haren wat eronder uit probeerden te komen. Hij haalde het er echter niet vanaf. Net als het litteken op zijn linkerbovenarm, die de sterrentattoo netjes versierde, zouden de littekens op zijn armen net zo zichtbaar zijn. En hoewel hij trots was geweest op zijn wonden die hij had weten te overleven, dat hij aan kon tonen met die littekens, had hij er net zo’n hekel aan. Het maakte zijn lichaam lelijker. Het was geen leuke ketting die je een wat leuker uiterlijk gaf. Het was geen make-up die meiden gebruikten om zichzelf wat meer op te tutten, zodat ze de wijde wereld in konden trekken, omdat ze zichzelf zo stukken mooier vonden. Nee, als het kon zou hij die littekens er eigenhandig vanaf halen. Helaas kon dat niet. Daarbij zou zijn alter ego het hem heel kwalijk nemen, aangezien dat het deel van hem was die er zeer trots op was.

Tetsuo zuchtte en opende zijn ogen zodra de wind klaar was met het spelen van zijn vacht. Hij kwam weer langzaam recht en plaatste de sjaal om zijn nek in de goede houding, zodat deze niet dreigde van zijn schouders af te vallen. Van alles dat hij droeg was dit voorwerp het allerbelangrijkste voor hem. Het interesseerde hem niet als hij naakt door heel Fanterria moest lopen, maar van zijn sjaal bleef je gewoon af. Waarschijnlijk was hij niet de enige mens, correctie, weerwolf, die zo’n voorwerp bij zich had. Hij durfde erop te wedden dat iedereen zoiets had. Wat zou Masaomi bij zich hebben dat hij absoluut niet kwijt wilde? Bij de ronddwalende gedachte aan zijn kleine broertje schrok hij op uit zijn trance. De blonde jongen zou hoogstwaarschijnlijk hetzelfde lot zijn ondergaan als hem en de rest van de mensen in Fanterria. In wat zou hij zijn veranderd? Wacht… Hij was niet eens zeker of Masaomi nog wel leefde na die hele toestand in die grot. Tetsuo gromde laag en schudde zijn hoofd. Nee, Masaomi leefde nog. Dat wist hij zeker. Dat moest wel. Zijn broertje kon niet sterven door een stel zielige draken. Als dat zo was, zou hij die dingen opzoeken en ze een flink lesje leren. Zelfs als ze maar één haar op Masaomi’s hoofd hadden gekrenkt, hadden ze een groot probleem. Een niet veel goeds voorspellende grijns verscheen toen op Tetsuo’s gezicht. Hij was nu toch een weerwolf en die draken waren allemaal mensen die zichzelf niet konden beschermen tegen de dreigende gevaren van wezens. Nu wisten zij ook eens hoe zoiets moest voelen. Om te moeten overleven tot het uiterste, met het kleine beetje dat je had. Het was verschrikkelijk om zo kwetsbaar te zijn en het te weten.

‘… Floor!’ Tetsuo richtte zijn kop op en luisterde aandachtig naar de stem die dit had uitgesproken. Het klonk alles behalve bekend, maar wist zijn aandachtig alsnog te trekken. Zijn oren hadden een kleine stuiptrekking, verwachtend dat er nog meer geluid zou volgen, maar dat bleek niet het geval te zijn. In eerste instantie wilde hij het negeren, maar zijn nieuwsgierigheid overwon het inwendig gevecht en Tetsuo bevond zich al snel in de buurt van de eigenaar van de stem. Het was een jongen geweest, die hij niet ouder dan ergens in de buurt van volwassenheid schatte. Niet veel ouder dan hem in ieder geval. Er bevond zich nog een jongen bij hem in de buurt, maar die zag er stukken jonger uit dan de ander. Tetsuo gokte erop dat de stem die hij daarnet hoorde, afkomstig was van de oudste. ‘’Floor?’’ floepte hij er toen uit. Het feit dat het zo plotseling was geweest dat hij de twee zou kunnen laten schrikken ontging hem. ‘’Je bent een mens, dus voorheen moest je een wezen zijn geweest,’’ sprak hij er toen achteraan, terwijl hij nu slechts een paar meter van de twee verwijderd was. Onderzoekend ging zijn blik van de kleine jongen naar de oudere. Wat voor wezens zouden zij zijn geweest voor al dit gedoe was begonnen?

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   vr okt 19, 2012 8:29 am

Mijn gespierde katachtige poten droegen mijn lichaam en liet mij met een enorme vaart over de grond zweven. Telkens raakten mijn vlijmscherpe klauwen de grond weer en zat er weer een deuk in, niet in mijn klauwen, maar in de grond en dan wel een diepe. Mijn pas versnelde zich en mijn lichaam werd beter zichtbaar , naarmate de omringende rotsen kleiner werden. Ik rende een steile berg rotsen op. En waarom zou ik dat doen? Dat vroeg ik me telkens af. Het ging haast automatisch, nu ik niet zelfstandig kon stoppen, maar ergens had ik het gevoel dat ik niet meer wilde stoppen met rennen. Ik rende en dat vond ik fijn en ik wist dat er een einde aan zou komen. Dit was immers een berg rotsen en het eindigde dus óf bij de top, of bij een dal , als die er dan al was. Ik zuchtte diep en onderbrak daardoor mijn rustige ademhaling. Ik zuchtte om een reden. Ik was niet moe of geërgerd, maar eerder 'anders' te noemen. Niet alleen ik hoor, maar iedereen. Deze zucht was wegens het lijden van de- mijn pas vertraagde en ik hield mijn kop laag. Never mind. Ik was anders geworden, innerlijk en mijn overkomen. Ik was geen 'mens' meer te noemen en ik zat verre van 'Carer'. Mijn gedaante werd telkens beter zichtbaar, terwijl de rotsen meer en meer om me heen leken te verkleinen. Qua innerlijk was ik al heel wat veranderd. Ik haatte mensen én wezens. Ik wilde enkel overleven en .. kortom, anti Masaomi Kida. Ik was mijn oude zelf verloren in een meedogenloze strijd. Van Carer tot Hunter kon je wel zeggen. De potten onder mij hadden tot nu toe meerdere wezens gedood voor voedsel, zonder medeleiden. Dan nog te bedenken dat ik eerder nog hoop had voor mezelf dat ik weer mijn oude zelf zou worden, niet dus! Ik hield mijn ogen tot spleetjes en keek kort rond om eens de omgeving i het vizier te krijgen. Alle rotsen stonden er maar zielig bij. Als Masaomi Kida zou ik er meer aandacht aanschenken nu het een hindernis zou zijn. Als wezen was het anders. Dingen waren makkelijker, maar ook moeilijker geworden. Fruit was niet binnen te krijgen en in plaats van liefde tegenover de rest zat er pure haat in te schuilen. Ik vertraagde mijn pas nu ik zag dat ik de top bijna had bereikt. Nog die enkele stappen. De laatste paar stappen waren krachtig en zelfverzekerd, terwijl mijn gedaante zichtbaar was geworden. Katachtige lichaam met een leeuwenstaart en de kop van mezelf. Ik was een sfinx. Ik had verloren door die strijd .. die niet te verliezen was. Ja, het klopt wat ik zei.

Het begon met een relatief normale najaar dag. Het was frisjes door de wind die langs dit gebied heen waaide. Verder was er niks opmerkelijks aan, totdat het middag werd. Rond die tijd zat ik kalmpjes wat fruit te plukken om een voedselvoorraad voor het najaar aan te leggen., toen enorme kramp mij op de grond wist te krijgen. Op dat moment wist ik niet exact de plek van de kramp, maar enkel dat het enorm veel pijn deed, en toen ik goed mijn eigen lichaam bekeek zag ik niks wat erop kon duiden. Geen wonden, geen wezens , helemaal niks. Ik kalmeerde spoedig weer en ging voor alle zekerheid staken met het plukken van fruit en ging kalmpjes naar het mensengebied waar mijn huisje zat. Er was toen urenlang niks met mij gebeurt, waardoor ik me juist meer zorgen begon te maken en het fruit maar afwees. Ik had er geen trek in. Er was iets aan de hand en dát voelde ik gewoon! Ik hees me overeind en ging mijn huisje uit voor wat frisse lucht. Ik maakte een klein rondje in de buurt, maar mij viel enkel 1 ding op; stilte. Het was overal veel te stil, alsof er een storm aan kwam. Direct ging ik terug en haast rennend naar mijn huis, maar voordat ik deze bereikte kwam dezelfde kramp in mij op. Met een kreun viel ik neer, weten dat het geen normale kramp was en voordat ik het wist werd het langzaam, maar zeker zwart voor mijn ogen. Inmiddels wist ik dat de kramp iets mentaals moest zijn. Toen ik mijn ogen weer had geopend zag ik ineens iets voor mij; een griffioen. Voor de rest was het overal zwart en zweefde ik daar maar in mijn hemd en onderbroek. Het was ten minste goed dat ik wat aan had. De griffioen trok zijn ogen tot spleetjes en schoot ineens recht naar mij toe met zijn snavel wijdopen. Zwijgend keek ik de griffioen aan. W-Wat was er aan de hand? En toen zag ik zijn ogen. Ik was die griffioen! Maar iets in mij zei dat dit niet helemaal mij was. Ik ging gelijk af op dat gevoel en greep de navel van de griffioen en hield die tegen. Ai! De scherpe snavel sneed langs mijn handen en bloed droop er geleidelijk uit, maar de pijn was erger dan dat beetje bloed. De griffioen drukte zijn snavel er steviger tegen aan, en snel trok ik deze terug en stompte ik de griffioen tegen zijn kop, en zag zijn kop, maar mijn ledematen verdwijnen. Huh? En voordat ik het wist werd ik in het mensendorp wakker en lagen er overal sporen van bloed. Ik hief mijn kop en wist het direct al. De delen van de griffioen en ik waren samengesmolten en onbewust had ik de rest .. gedood.

Maar dat was dan dat. Nu stond ik aan de top van een berg rotsen, kijkend over een enorm gebied. Het was niet de juiste territorium voor een sfinx, maar ik hield niet van hitte. Dit beviel me wel, en zeker voor mijn katachtige kant; voedsel. Mijn mensenkant leek enkel qua gedachten en vocaal nog te bestaan. Een groot, maar tegelijkertijd een klein gedeelte dus. Ik hield mijn kop scheef, toen ik ineens wat zag bewegen daar beneden. Wat was dat? Ik trok mijn ogen verder tot spleetjes en herkenden de weerwolf tussen de andere 2 mensen. Mijn menselijke kant werd even geprikkeld. Het was mijn broer, Tetsuo die daar stond! Maar waarom was hij daar? En was hij dan ook veranderd? Oké, dat klonk wel logisch. Ik liep iets naar achteren. Wat zou hij wel van mij denken, als hij mij zo zag? Een enorme kracht duwde mij ineens naar voren, waardoor ik volledig in het zicht kwam. Griffioen kant, zou ik maar zeggen. Deze kant liet mij een brul laten horen aan de rest. Het was een luide, agressieve brul. De enorme kracht liet mij van de berg vol rotsen afspringen en net voor de drie landen met een gevaarlijke grom erachter. "Verdwijn!"gromde ik luid, tegen mijn zin in. Ze moesten verdwijnen. Vooral Tetsuo, ik wilde hem niks aand- De kracht liet mij recht naar voren springen met mijn klauwen recht op hen gericht en mijn sterke achterpoten erachter. Ik wilde dit nie-WEL!!! Weer die kracht! Mijn oude zelf vocht en vocht, maar de nieuwe Masaomi was te sterk en de sfinx ging los. Er zat eten voor mij, klaar om af te halen!

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   vr okt 19, 2012 11:47 pm

“Floor?” hoorde ik een stem achter me zeggen, en ik draaide me om. Omdat ik hem al had horen aankomen, was ik niet geschrokken van de stem, die blijkbaar van een weerwolf was. Hij leek niet bepaald kwade bedoelingen te hebben, maar ik bleef alert. Ik was nu kwetsbaar, en zou me niet goed kunnen verdedigen als ik zou worden aangevallen. ‘’Je bent een mens, dus voorheen moest je een wezen zijn geweest,’’ zei hij. Ik knikte. ‘Zo zou je het wel kunnen noemen.’ Ik bekeek de weerwolf nog eens goed. Hij zag er inderdaad niet echt kwaadaardig uit, dus ik vermoedde dat hij eerst een mens is geweest, en in dezelfde situatie zat als wij, alleen was het hele proces omgekeerd. ‘En jij bent eigenlijk een mens, toch?’ vervolgde ik. Dat kon ook haast niet anders. Waarschijnlijk had hij die vraag nooit gesteld als hij niet hetzelfde had meegemaakt. Ik keek even om naar Yuki, die nog steeds niet volledig doorhad hoe dat nieuwe lichaam in elkaar zat. Logisch, je zou maar plotseling op twee benen moeten lopen in plaats van op vier poten. Mijn ogen gleden naar mijn handpalm. Ik zat nog steeds in mijn eigen, vertrouwde lichaam – anders dan wezens en mensen die in een compleet ander lichaam zaten. Het enige verschil met hoe ik eerst was, was dat mijn magie helemaal verdwenen was. Meer dan een gewoon mens was ik nu niet. Over het algemeen had ik niets tegen mensen, zolang ze mij maar geen kwaad deden, maar zelf een mens zijn ging toch wel wat te ver.

Plotseling hoorde ik een luid gebrul, en meteen draaide ik mijn hoofd in die richting. Daar had je het al; een sfinx, en ik had niets om me mee te verdedigen. Met een grote sprong landde het wezen voor ons op de grond. Ik had het gevoel dat hij in een soort tweestrijd was met zichzelf, waardoor ik meteen vermoedde dat dit ook een mens was geweest, en dat zijn karakter werd beïnvloed door het nieuwe lichaam. Ik hoopte dat het niet zo zou aflopen met de weerwolf, want dan had ik zeker een groot probleem. Ergens vermoedde ik dat de sfinx en de weerwolf – of, nou ja, mensen – familie waren van elkaar, maar meteen concentreerde ik me weer op de sfinx, die zeker op zoek was naar een maaltijd. “Verdwijn!” gromde hij luid, en ik wist dat dit toch nog iets was van zijn ‘oude’ zelf, die waarschijnlijk niemand kwaad wilde doen, maar puur onder de invloed was van de instincten van het nieuwe lichaam. Vluchten zou nu inderdaad een goede oplossing zijn, tenminste, zolang hij zichzelf zou kunnen bedwingen. Een achtervolging zou onze dood worden. Voorzichtig zette ik een aantal passen naar achter, met mijn blik nog steeds op de sfinx. Ineens sprong hij naar voren, met zijn klauwen op ons gericht. Snel greep ik Yuki bij zijn arm en sprong opzij, waardoor ik hem ook meetrok en de scherpe klauwen hem op een haar na misten. Zodra ik was geland, ging ik voor Yuki staan. Wat de situatie nu ook was, hij was de zwakste en zou eerder worden uitgekozen om te worden gedood. Vluchten zou nu zinloos zijn, een katachtige zou met gemak een mens inhalen en verscheuren. Vechten was nu onze enige optie, maar ik zag ertegenop om tegen een ‘mens’ te vechten, die geen controle meer had over zichzelf en niet uit vrije wil aanviel. En bovendien, hoe zou ik dit moeten aanpakken zonder mijn normale verdediging- en aanvalstechnieken? Snel gleed mijn blik over het gebied. Er moest iets zijn wat ik op zijn minst kon gebruiken om me te verdedigen. Ik griste de eerste de beste tak van de grond, en ik had geluk; de tak was lang en dik. Daarmee zou ik de sfinx wel tegen kunnen houden – voorlopig.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   zo okt 21, 2012 8:17 am

Tetsuo merkte zonder enige moeite op dat de jongen hem niet meteen geheel vertrouwde. Dat was ook niet zo verschrikkelijk gek. Zeker niet door omstandigheden. Als mens zou hij wezens ook niet zo snel in vertrouwen nemen. Nu niet, hij zou zichzelf ook niet zo één, twee, drie vertrouwen. Het ene moment was hij vriendelijk en het andere moment was hij uit op het zicht van bloed. Niet bepaald een lekker voorbeeld, maar wel de waarheid. Terug thuis was hij altijd uit op het zien van andermans bloed, zelfs al was die drang enkel ontstaan omdat de ander iets verkeerds had gedaan in zijn ogen. Zoals leven.  ‘Zo zou je het wel kunnen noemen.’ Tetsuo keek de jongen ietwat verward aan. Wat was dat nou voor een antwoord? Was hij dan een mens die een speciale lichaamskracht had? Zoals… Reuzen? Die zagen er gewoon uit als mensen, maar dan veel groter natuurlijk. ‘En jij bent eigenlijk een mens, toch?’ kwam toen de vraag. De blauwharige jongen liet zijn groene ogen naar zijn linkerpoot glijden en staarde deze voor een moment afwezig aan. Dit was slechts van korte duur, want hij richtte algauw diezelfde ogen terug op de jongen en knikte bevestigend. Niet veel later weerklonk er een luide brul, waar Tetsuo eerlijk gezegd van schrok en bijna een halve meter de lucht in sprong. Terwijl het geluid nog even nagalmde in zijn oren, draaide hij zich nieuwsgierig om en tuurde vragend de verte in. De vraag ‘Wat was dat in godsnaam?’ had zich nog niet gevestigd in zijn gedachtestroom of hij werd al beantwoord. En Sfinx was op het toneel verschenen en hij leek niet echt een vriendelijk babbeltje te willen maken. Toch was er een kleine stem in Tetsuo’s achterhoofd, die beweerde dat de Sfinx hem bekend voor moest komen.

De grom die de Sfinx daarnet had laten horen, was agressief en luid, duidend op het feit dat als de twee niet deden wat hij wou, er waarschijnlijk een bloederig gevecht zou ontstaan. Hoewel het misschien een kleine angstvlaag zou hebben aangewakkerd bij de ‘nieuwe’, menselijke Tetsuo, was hij absoluut niet bang voor het wezen. Geen enkele kleine hint in zijn gezicht duidde aan dat hij angst voelde. Een grom volgde, waarbij de weerwolf het woord ‘verdwijn’ uit op kon maken. Nog steeds voelde hij niks anders dan de adrenaline die door zijn lijf stroomde. Er was zelfs een kleine grijns op zijn snoet verschenen, ten teken dat hij absoluut niet van plan was te vertrekken. Zijn oude, of liever gezegd zijn nieuwere nieuwe ik had het weer overgenomen. Het gegrom van het andere wezen had dit bij hem gewekt. Het bloeddorstige gevoel die hij in het begin bij zijn verandering had gevoeld, was weer verschenen en smeekte hem haast om aan te vallen. De Sfinx was hem echter voor en sprong op de twee mensen af, proberend ze neer te halen met zijn klauwen. De oudere jongen had het soepel weten te ontwijken en had een tak gevonden, waar hij zichzelf mee wilde verdedigen. Tetsuo rolde met zijn ogen bij het zicht hiervan. Hoewel hij de jongens absoluut niet kende en hij een regelrechte klootzak was als het hierop aankwam, besloot hij de twee toch maar zo goed mogelijk te beschermen. Vroeger deed hij dat enkel bij zijn groepsgenoten en de mensen waar hij echt om gaf, maar zijn vorig karakter wist in de weg te komen en te vertellen dat hij de rest moest helpen.

Instinct nam het eindelijk over en de weerwolf sprong met volle kracht op de Sfinx af. Een lage, woeste grom weerklonk, afkomstig uit zijn keel, waar toch een kleine hint van plezier in te horen was. Plezier in het gevecht dat op het punt stond plaats te vinden. Behendig landde hij voor het andere wezen en haalde met beide klauwen omstebeurt naar hem uit, hopend een glimp van angst in die bruine ogen te kunnen ontdekken. Tetsuo stopte echter al snel met deze bewegingen, aangezien het algauw eentonig en saai werd. In plaats van zijn klauwen te gebruiken als wapen, besloot hij ze te gebruiken om de Sfinx op zijn plaats te houden, zodat hij zijn nieuwe gebit uit kon proberen. Meteen schoten zijn behaarde ‘handen’ naar voren in een poging het wezen vast te pakken en stond hij op het punt om naar voren te leunen, maar een vlaag van herkenning zorgde ervoor dat hij zijn actie op een halt zette. Tetsuo’s groene ogen staarden naar de bruine kleur die de ogen van de Sfinx had. “…Ma…?” bracht hij verbaasd uit, terwijl hij zijn poten terugtrok en een aantal stappen naar achter zette. Ongelovig bekeek hij de Sfinx nogmaals. “Masa…Omi..?” Een akelig gevoel wist al snel door zijn lichaam te trekken. Meteen walgde hij van zichzelf. Het maakte niet uit welk karakter hij aannam, zijn kleine broertje zou hij nooit kwaad willen doen, wat de situatie ook mocht zijn. En dat had hij zojuist wel bijna gedaan…

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   di okt 23, 2012 1:57 am

Ik maakte men bang door mijn verschijnen als een sfinx. Wat was dat een rotgevoel , zeg. Ik wilde de twee mensen en de weerwolf totaal niet angst in boezemen of ze werkelijk waar wat aandoen. Ze waren onschuldig en hadden mij nauwelijks wat aangedaan, waardoor ik op deze wijze zou moeten reageren. Wat ik kon verzinnen was honger of simpelweg indringers in de territorium, maar klopte dat wel? Ik had immers geen honger en dit gebied had ik niet geclaimd. Waarom viel ik ze alsnog in hemelsnaam aan?! Zeker mijn broer?! Hij stond altijd klaar voor mij, maar nu was ik een meedogenloos wezen geworden die van nature al aggresief was en iets hoorde te beschermen. Ze waren immers wakers, die sfinxen. Wacht eens even! Ze beschermen altijd toch iets? Daarom iel ik ze aan. Maar wat beschermde ik, of beter gezegd, mijn andere wezen-achtige zelf? Was het een schat? Of wat dierbaars? Maar het leek niet logisch om dierbaren te beschermen door één van hen aan te vallen. Damn. Ik spoorde de angst makkelijk op bij de twee mensen en kreeg er zelf toen kippenvel van. Ik wilde hen niks aandoen, maar stoppen kon ik niet. Mijn lichaam reageerde niet meer naar deze mij. Wauw, dat klonk raar, maar dit was eerlijk gezegd ook gewoon niet mijn lichaam. In gedachten schold ik zo luid en veel als ik kon. Ik haatte dit gewoon. Ik wilde ze écht niks doen, damn it! In de hoop mijn aanval te staken, of beter gezegd die van mijn andere zelf, sloot ik mijn ogen voor een korte tijd. Ik kon enkel hopen dat mijn aanval mistte of de drie wisten te ontwijken. Over mijn broer was ik zeker, maar die andere twee? Ik propte meer scheldwoorden in de bol vol gedachten. Waarom moest ik letterlijk moeite doen om hen niks aan te doen? Ik was ook goed in mijn woede beheersen, soort van, maar nu was ik super snel geagiteerd. Nu ik mijn ogen ook gesloten had, zou ik niet weten wie de zwakste van hen was en dat was maar goed ook. In dat korte moment dat ik volledig in de lucht zat, wist ik opgelucht te zuchten, wetend dat ik ze zou missen. Sfinxen waren katachtig en ogen waren belangrijk, maar wacht .. Ze konden ook goed horen en ruiken! Nee, hea. Mijn wezen-achtige zelf greep direct in, door mijn geestelijk weg te duwen en bijna volledig bezit van het lichaam te nemen. Ga weg, jij brat! Ik deed wat ik kon, maar ik wist dat ik deze strijd verloren had. Damn it .. Een traan schoot langs de wang van de Sfinx heen.

Paf! De enorme lichaam van de sfinx plofte hard neer op de koude ondergrond. Nou, gemist. Als die stomme Masaomi'tje mijn ogen niet had gesloten had ik ze kunnen verslinden en waren ze nu niks anders dan kleine stukjes vlees, al zou die weerwolf zeker met mij door willen strijden. Ik snoof en liet mijn blik over de organismen heen glijden. Ik was benieuwd of ze dacht mij wat aan te doen. Nee, ik was niet benieuwd, maar eerder enorm nieuwsgierig of ze mij wat wisten aan te doen. Ik had wapens genoeg en die twee menen .. een tak?! Ik viel spontaan in de lach die nogal als een brul klonk, maar dan herhaald. Wat waren mensen domme wezens! Zo dom. Ze gebruikten dus letterlijk takken om zich te verdedigen? Hoe .. Laat maar, ik had er geen woorden voor. Het was enkel grappig dat ze dachten met een takje mij tegen te houden. Met één enkele klap van mijn poot kon ik die tak breken en dat kleinere mensje. Tsk, mensen. En dan te bedenken dat die Masaomi zo was. Hij dacht mij ook te verslaan met zijn hart en wilskracht. Die kon ik lekker breken, al bleef hij nogal lang doorgaan en werd het bijna moeilijk hem te verslaan. Hij had zelfs even de controle over me?! Die mensen ook! Jullie zijn zwak, en geef het gewoon toe. Dan ben je nog makkelijker als prooi dan zelfs fruit! Ach, ik kon ten minste lachn om die wezens al leken de rollen in Fanterria omgedraaid. Ach, ze waren nu toch mensen? En die weerwolf was nu toch een weerwolf? Die waren taaier, maar zo'n groot probleem moest het niet zijn, toch? Zolang die Masaomi zich er buiten hield leek het wel oké. Hé, ging die weerwolf nou in de aanval? Ach, dat was beter dan een mens met een tak. Tsjonge, nu kwam pas .. 'actie'. De weerwolf schoot recht naar mij toe en haalde met zijn klauwen uit. Wauw, wat een 'actie'. Alles was wel beter dan een tak. Onee, een tak! Ik grinnikte en schoot bij elke uithaal opzij. Kom maar op, weerwolfje. Het ging even door met zijn klauwtjes, totdat de weerwolf dacht wat anders uit te proberen. Tot nu toe had ik enkel ontweken, dus leek het wel tijd voor actie vanuit mijn kant, maar eerst zien wat de weerwolf dacht te doen. Ik zette me alvast af en het leek alsof de weerwolf mij leek te willen bijten. Tsk, jottem. Maar voordat er werkelijk waar een beet volgde zei de weerwolf wat. '…Ma…?' bracht de weerwolf ineens verbaasd uit en vervolgens zijn aanval staakte. Met een verbaasde blik keek ik hem aan. Wat was Ma? 'Masa…Omi..?'Wat? Masaomi? Ow, natuurlijk. Dit was toch de broer van hem? Awh, wat lief. Een brede akelige grijns verscheen op het gezicht van de sfinx. Ik maakte mijn aanval gewoon af, al zag deze weerwolf iemand anders in me.

Nee! Doe het niet! Waag het niet mijn broer wat aan te doen! Ineens droop er wat bloed uit een oude wond van de sfinx. De sfinx stopte met zijn aanval. Hou je mond, Masaomi! Ik ben bezig met het vermorzelen van een weerwolfje. Het is mijn broer, beest! Kijk eens tegen wie je het hebt, jij bent DAT beest hoor?! De sfinx brulde luid van irritatie, waarna het zweeg en Tetsuo aankeek. Masaomi was terug, maar vrolijk? Niet écht. "T-Tetsuo .."Jammerde ik zachtjes, terwijl mijn hart gebroken was. Hoe kon ik mijn bloedeigen broer aanvallen? Ik liet mijn onderlichaam wat erbij hangen. Ik haatte mezelf nu o zo erg. Zeker door dat laatste zin van 'het wezen'. 'Jij bent DAT beest hoor?!". Was ik dan werkelijk waar dat beest die iedereen maar roekeloos zou aanvallen? Pijnigen? doden? Ik liet mijn hoofd hangen. Waarom? En was het ook écht waar? Nou, ik snapte er niks van! Dat was zo irritant. Ik hief mijn kop iets en keek toen recht in de ogen van mijn broer Tetsuo. Ik had hem bijna een kop kleiner gemaakt. Ik kon mezelf écht niet meer aan zien. Zelfs als ik weer een mens werd, zou ik het mezelf niet kunnen vergeven, werkelijk waar. En buiten dat, was het nu wel waard wat tegen Tetsuo te zeggen? Hij viel mij ook aan, maar .. ter verdediging. Hij had zichzelf onder controle en ik viel als eerst aan en moest strijden om mezelf terug te krijgen. "Uhmm, Tetsuo .. Ik .."Mijn mond viel dicht. Wat kon ik verder zeggen? Was het eigenlijk op te lossen? Het liefst wilde ik wegrennen, maar dat zou niks oplossen. Vroeger rende ik weg, maar nu wilde ik de confrontatie aangaan. Tweede poging om wat te zeggen. "Het is .. gewoon .. mijn schuld, broer,"Jammerde ik zachtjes. Het was mijn schuld dat dit was gebeurd! Helemaal mijn schuld! "Gomen'nasai, minna!"Riep ik luid uit, terwijl mijn ogen vochtig werden. Ik was zwak als mens én wezen.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   vr okt 26, 2012 12:38 am

Een tak. Werkelijk, probeerde ik mezelf nu écht te verdedigen met een tak? Tja, het was wel het enige wat in een straal van een paar meter lag dat tenminste een beetje van nut kon zijn. De tak was dan wel zo dik als een vuist, maar toch, een roofdier zou hem met weinig moeite breken of uit mijn handen slaan. Voorlopig moest ik het er maar mee doen, en ik betrapte mezelf erop dat ik probeerde te bedenken wat ik gedaan zou hebben als ik mijn ijsmagie nog zou hebben gehad. Ik was volkomen weerloos nu, en ik voelde me niet bepaald prettig bij de gedachte dat mijn leven nu afhing van een weerwolf die nog niet zo lang geleden een mens was geweest. Ik hoorde een vreemd soort gelach, en meteen gleden mijn ogen naar de aanvaller. Een soort brulachtige lach kwam uit zijn keel, en even liep er een huivering over mijn rug. Ik keek weer naar de weerwolf. Even dacht ik dat hij zich gewoon zou omdraaien en weggaan, maar in plaats daarvan sprong hij voor de sfinx, terwijl hij zijn klauwen uitsloeg. Voorzichtig zette ik een paar passen achteruit, voor het geval dat het gevecht deze kant op zou komen. De weerwolf maakte een beweging waaruit ik kon opmaken dat hij het wezen wilde grijpen om vervolgens zijn tanden in de huid van de sfinx te zetten, maar hij staakte ineens zijn aanval. “…Ma…?” zei hij, waarna hij zijn armen liet zakken en een paar passen achteruit deed, alsof hij het wezen herkende. “Masa…Omi..?” Wat verbaasd keek ik van de weerwolf naar de sfinx. Had ik het dan toch goed gegokt? Kenden ze elkaar, of sterker nog – waren ze familie?

De sfinx leek weer in een tweestrijd te zitten. Hij gaf een geïrriteerde brul, waarna hij naar de weerwolf opkeek. "T-Tetsuo .." zei hij zacht. Ik liet de tak wat zakken, maar ik bleef alert. Het wezen – die blijkbaar Masaomi heette – liet zijn hoofd wat hangen. Ik had de indruk dat als het zou kunnen, hij zo diep mogelijk in de grond zou willen wegzakken. "Uhmm, Tetsuo .. Ik .." begon hij, waarna hij even niets meer zei. Ik wist niet hoe sterk de band was tussen de twee, maar het was duidelijk dat ze het erg goed met elkaar konden vinden. Of tenminste, als mens. "Het is .. gewoon .. mijn schuld, broer," jammerde hij uiteindelijk. "Gomen'nasai, minna!" Ik voelde een steek van medelijden. Hij leek écht oprecht spijt te hebben. Ik kwam wat dichterbij, maar bewaarde toch ongeveer een meter afstand, voor de zekerheid. ‘Wees niet zo hard voor jezelf. Jij er ook niets aan doen dat we allemaal in het verkeerde lichaam zitten,’ zei ik. Op dat moment zag ik wat beweging in een ooghoek, en toen ik mijn hoofd opzij draaide, kwam er een blond meisje uit de struiken. Ze leek verrast te zijn toen ze ons zag, alsof ze helemaal niet had verwacht dat wij hier waren. Ze droeg simpele kleding van dierenhuiden, en ze had een boog en een pijlkoker die allebei op haar schouder leunden. Haar blik gleed over ons heen, waarna die bleef rusten op de sfinx. Ze kneep haar ogen tot spleetjes, waarna zij ze verrast weer opende. “M-Masaomi…?” stotterde ze. Nu was ik degene die verbaasd was. Het was wel erg toevallig dat zij en de weerwolf allebei Masaomi kenden. Ik keek even om naar Yuki, die ook al dichterbij was gekomen, en ik zag ook in zijn ogen een vragende blik liggen.



PS. Dat meisje is dus Ilva.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   vr okt 26, 2012 8:50 am

Tetsuo staarde een aantal tellen naar de grond, verwikkeld in zijn eigen stroom van gedachtes. Gedachtes die hem in de war brachten en hem op het randje van doorslaan zette. Aan de ene kant walgde hij van zichzelf, omdat hij zijn broertje had aangevallen en hem daadwerkelijk had willen doden. Iets waar hij op het punt toestond om het uit te voeren als hij hem niet herkend had. De andere kant, echter, was een kant die hij maar al te goed van zichzelf kende. Een kant die bloed had willen zien en het gevecht door had willen zetten, gewoon vanwege het gevoel die hij daardoor kreeg. Een voldaan gevoel, zelfs al had hij nog niet gewonnen. Een vrolijk gevoel, omdat hij er echt plezier in had. Maar niet bij zijn broertje. Dat mocht hij gewoon niet voelen bij zijn bloedeigen kleine broer, die hem altijd op had weten te vrolijken als er iets mis was, zelfs al wist Masaomi dat vaak zelf niet eens. Tetsuo had hem daarmee nooit tot last willen zijn. En toch had hij net bijna zijn tanden in Masaomi’s vlees gezet. "T-Tetsuo.." Meteen keek de weerwolf op bij het horen van zijn naam en de stem die hij had weten te herkennen. Het had aarzelend geklonken, zelfs jammerend, en dat brak iets in hem. Hij haatte het als zijn kleine vriend zo’n toon aansloeg, omdat er dan meestal iets aan de hand was. Nu kon hij het niet ontkennen, er was ook iets aan de hand en hij wist ook wel wat, maar voorheen kon hij altijd klaarstaan met zijn vuisten om één of andere idioot in elkaar te slaan die Masaomi zo verdrietig had gemaakt. Dat kon nu niet, want dat zou waarschijnlijk betekenen dat hij zichzelf in elkaar moest slaan, of niet?

De Sfinx deed nog een poging om iets te zeggen, maar klapte nogmaals dicht. Tetsuo keek hem afwachtend aan, niet wetend wat hij zelf moest zeggen of doen, maar uiteindelijk kwamen de woorden uit Masaomi’s mond. Hij verontschuldigde zich. Hij beweerde dat het zijn schuld was. Medelijden borrelde langzaam in hem op toen hij recht in de bruine ogen van Masaomi probeerde te kijken. Het was zijn schuld niet. Hij wist wat de Sfinx meemaakte. Een ander, gevaarlijk deel was zijn lichaam binnengedrongen, wat waarschijnlijk het instinct van zijn wezen was en daar lag hij nu mee in de knoop. Alhoewel Tetsuo zoiets niet had met zijn weerwolfkant, had hij absoluut ervaring. Hij was geen monster geworden toen hij in een wezen veranderde. Dat monster was hij al. Al een hele lange tijd. En dat monster had hij al die tijd weten te verbergen voor Masaomi. Thuis was hij nooit zoals hij in zijn clan was. Thuis was hij de Tetsuo die veel van zijn familie hield en voor ze wilde zorgen. Hij wilde ze beschermen, zelfs al kostte het hem zijn leven. En dat was eigenlijk de rede dat hij op dat pad terechtkwam. ‘Wees niet zo hard voor jezelf. Jij er ook niets aan doen dat we allemaal in het verkeerde lichaam zitten,’ weerklonken de woorden van de onbekende jongen. Dat was hetgeen dat de weerwolf in beweging zette. Tetsuo liep langzaam op zijn kleine broertje af zonder zijn blik ook maar één keer van hem af te wenden en opende toen zijn armen zonder te stoppen met lopen. Toen hij dichtbij genoeg was, wikkelde hij zijn armen om Masaomi’s nek en duwde zijn eigen lichaam tegen die van de Sfinx aan. “Het is jouw schuld niet…” mompelde hij, proberend geruststellend te klinken. “Dus je hoeft geen spijt te hebben.”

Na enkele tellen liet hij Masaomi weer los, plantte één van z’n voorpoten op zijn broertjes schouder en probeerde toen weer de bruine ogen recht aan te kijken. Een glimlach verscheen op zijn snoet terwijl hij dat deed, hopend dat dit ook effect had. “Dat hoef je nooit, want wat Masaomi ook doet, ik zal hem altijd vergeven,” sprak hij. Zijn concentratie werd echter verbroken toen hij een ritselend geluid hoorde. Zijn oren spitsten zich, waarna eentje naar de bron van het geluid toedraaide. Zijn hoofd ging enkele tellen later automatisch mee. Tetsuo’s groene ogen vielen op een blond harig meisje, die zowel een boog als een koker aan haar schouders had hangen. Een frons verscheen op Tetsuo’s gezicht, die alleen maar groter werd toen dit meisje verbaasd Masaomi’s naam uitsprak. Wie was dit persoon? Waarom kende ze zijn broertje? Vragend staarde hij naar de blondine, maar draaide zich al snel terug om naar Masaomi, terwijl dezelfde blik nog altijd van zijn gezicht te lezen was.

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   vr okt 26, 2012 10:40 pm

Ik keek een poosje niemand meer aan. Ik haatte mezelf gewoon zo erg dat ik bij elke beweging die ik maakte-hoe klein die ook was- de wilde zelf van mij het over zou nemen en ik binnen een paar tellen weer vocht tegen mijn broer. Ik voelde mijn ademhaling bij deze gedachten al onstabiel worden en mijn zicht wazig. Rustig maar, ik moest kalm blijven in zo'n situatie. Het kwam goed, toch? Mezelf troosten was helaas niet iets waar ik goed in was, doordat ik nauwelijks zelfmedeleiden had. Ik was daar gewoon niet voor gediend en kon daardoor enkel andere troosten. Maar ik had een paar tellen geleden bijna mijn broer aangevallen! Die nare stem liet mijn pas gevonden rust in stukken breken, zodat mijn gedachten overspoeld raakten met onrust, waardoor helder denken haast onmogelijk was. Stevig sloeg ik mijn staart tegen de grond achter me aan uit frustraties. Dat was ik die dat deed, maar toch had ik genoeg kennis om te weten dat kat-achtige dat deden uit frustratie. Een mens had immers geen staart en honden deden het niet. Mijn bruine ogen werden groot, voordat ik het wist. Betekende dat .. dat het wezen mij eigenlijk al deels overgenomen had? Mijn mond viel lichtjes open, maar er kwam niks uit. Er was immers dat ik kon zeggen uit verbazing dat het te laat was voor mij. Het was te laat om mijn 'Masaomi' zelf te redden. Ik liet mijn kop wat erbij hangen. Hoelang zou het wel duren, voordat ik de beheersing van mezelf totaal weer verloor en dan voor altijd? Ik sloot mijn ogen. Ik wilde er niet eens aan denken. Ik wilde Masaomi de mens zijn en niet een sfinx die doelloos anderen aanviel. Maar hoe?

‘Wees niet zo hard voor jezelf. Jij er ook niets aan doen dat we allemaal in het verkeerde lichaam zitten,’ Klonk ineens een stem. Van wie zou deze stem zijn? Ik keek kort op en zag toen de oudste mens van de twee die het duidelijk had gezegd. Ik wist er een glimlachje vanaf te brengen, al ging het nogal moeizaam. Iedereen zat in een ander lichaam, maar waarom kon Tetsuo goed met de zijne overweeg? En wat zouden die twee mensen zijn geweest? Maar goed, dat was niet zo belangrijk, toch? Ik wist enkel dat dit snel opgelost moest worden. Nog een geluid vulde de oren van de sfinx, waarna die richting de weerwolf keek. Tetsuo? Waarom naderde hij mij ineens, zonder zijn blik op iets anders te plaatsen, behalve ik. Met een open mond bleef ik d'r zitten, afwachtend op de actie die Tetsuo zou uitvoeren. Voordat Tetsuo werkelijk aar al iets had gedaan, wist ik te glimlachen. Ik weet niet waardoor het kwam, maar toen ik Tetsuo net zo zag, wist ik da het iets goeds moest zijn. Spoedig erna voelde ik de knuffel die Tetsuo mij gaf. Dit liet me écht denken aan vroeger, want broers waren zeker geen échte knuffelaars, maar wij waren weleens anders. We waren één hechte familie die veel om elkaar gaf, al was het leven d'r buiten moeilijk voor mij. Ik zat in The Yellow Scarves en de andere clans lachten mij vaak uit, omdat ik daar al een leider was met 12-jarige leeftijd. Wanneer dat gebeurde vroegen ze gewoon om een aanval en waren ze altijd verast dat zo'n jonge leider toch een sterke leider kon zijn. Maar hier in Fanterria ... was ik zwakker dan de meeste. Ik leidde hier ook een groep, Fairy Tail, maar het was niet zo actief, omdat ik hier niet de leider ben , zoals ik met de clan was. Deze knuffel zat vol betekenissen, omdat vele herinneringen en gedachtes daarna langsschoten. Ik wilde mijn broer niet meer loslaten. Die herinneringen van vroeger waren waardevol, maar mijn broer was nog de grootste schat die er was! 'Het is jouw schuld niet…' had Tetsuo gezegd, waardoor ik even mijn kop omhoog trok en het gezicht van Tetsuo nog net kon zien. "Maar .. "het praten verging me. Ik was sprakeloos, zeker omdat ik besefte dat hij gelijk had evenals dat andere mens. "Je hebt gelijk, broer,"zei ik met een tevreden glimlach. Mijn broer was de beste. 'Dus je hoeft geen spijt te hebben,'vervolgde Tetsuo. Weer die sprakeloosheid, zeg. Op een goede wijze was ik sprakeloos, en was ik weer met hem eens.

Na enkele tellen liet Tetsuo mij ineens los en zag ik zijn gezicht weer als weerwolf. Nu ik hem zo zag, liet hij me aan iemand denken, een goede vriendin hier in Fanterria. Ze had blond haar en was oorspronkelijk ook een weerwolf. Maar ik kwam niet op haa naam, omdat mijn gedachten op dat ene moment gedachteloos waren. Het was er leeg en de volgende woorden vann Tetsuo echo'de d'r maar in, maar wist ik wel te begrijpen. 'Dat hoef je nooit, want wat Masaomi ook doet, ik zal hem altijd vergeven,' De glimlach op mijn gezicht werd groter. Werkelijk waar? Honto ni?! Woorden schoten te kort hoe blij ik wel met mijn broer was. Hij had zo'n goed hart. Wat ik niet besefte, maar wel weer logisch was na dit gebeuren, was dat er wat tranen mijn ogen hadden verlaten en gleden over mijn wangen. "Broer.."stamelde ik. Maar voordat ik verder nog kon zeggen, als het al lukte om wat uit te brengen, hoorde ik een ritselend geluid vanuit de struiken komen. Huh? Wie zou dat zijn en waarom op dit ene moment? Hmm, het kon Sayonara zijn .. of Akis? Ik voelde dat ik weer alert aan het worden was en eindelijk weer werkelijk waar de ogeving in mij opnam, terwijl er eindelijk iets verscheen uit de struiken. Een donkere gedaante naderde , totdat het eheel zichtbaar werd. Dat kan niet! Mijn bek viel open toen ik een mens zag staan met blond haar, een boog en een koker. H-Het was .. . 'M-Masaomi…?' "Ilva?"Stamelde ik. Oké, ik was wel erg blij om haar te zien, maar het was een nogal vreemde moment die ze had uitgekozen om binnen te komen vallen. Ik hees me iets overeind en knikte naar de anderen dat het oké was. Traag naderde ik Ilva, terwijl ik nog wel wist dat Tetsuo Ilva eigenlijk hoorde te kennen. Dat was met dat paardengeval. Weer schoot kippenvel door mij heen. Blerg, paarden. Spoedig stond ik voor Ilva met een glimlach en de opgedroogde tranen op mijn wangen. "Lang niet gezien!"zei ik, hoewel ik nu nog voorzichtiger het aan moest doen. Ik werd inmiddels toch langzaamaan geen Masaomi, maar een échte Sfinx. "Uhmmm, hoe is het als .. tja, mens? En heb je alles gezien?"vroeg ik zachtjes. Ik hoopte écht niet dat ze écht alles had gezien. Laat het nou niet zo wezen!

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   zo okt 28, 2012 7:31 am

Masaomi keek me even aan, waarna hij kort glimlachte. Hij keek weer naar de weerwolf die op hem afliep, met zijn armen gespreid. Even vroeg ik me af wat hij zou doen, maar toen hij de sfinx naderde wist ik het al. Hij sloeg zijn armen om hem heen, zoals een broer, en ik gokte erop dat zij dat ook waren; broers. “Het is jouw schuld niet…” begon hij. Masaomi hief even zijn hoofd op. “Maar ..” Hij was even sprakeloos. "Je hebt gelijk, broer," zei hij. Ze waren dus inderdaad broers. “Dus je hoeft geen spijt te hebben,” zei de weerwolf weer. Ik was blij dat hij het met me eens was, en hopelijk dacht de sfinx er nu ook zo over. Tetsuo liet hem los, waarna hij zijn poot op de schouder van zijn broer legde. “Dat hoef je nooit, want wat Masaomi ook doet, ik zal hem altijd vergeven,” zei hij. Er verscheen een grote glimlacht op het gezicht van de sfinx, en ik zag een traan over zijn wang rollen. “Broer..” stamelde hij, waarna hij weer niet wist wat hij moest zeggen. Ze keken allebei verbaasd op toen het blonde meisje tevoorschijn kwam, hoewel Tetsuo er niet al te veel aandacht aan gaf, in tegenstelling tot Masaomi. “Ilva?” stamelde hij. Ik was al net zo verbaasd als hij, maar niet omdat ik haar kende. Het leek net een familiereünie of iets in die richting. De sfinx hief zichzelf overeind en knikte in onze richting, waarna hij langzaam in de richting van het blonde meisje liep. "Lang niet gezien!" zei hij met een glimlach op zijn gezicht. Hoewel er nog steeds iets van verbaasdheid in de ogen van het meisje lag, glimlachte ze terug. “Het is inderdaad al even geleden,” zei ze. Ik zag hoe haar ogen Masaomi in zich opnamen. “Ik wist dat alle inwoners van Fanterria in wezens waren veranderd, maar jij en een sfinx… Dat had ik me nooit kunnen voorstellen,” vervolgde ze, met een wat verraste klank in haar stem. "Uhmmm, hoe is het als .. tja, mens? En heb je alles gezien?" vroeg Masaomi zacht. Ilva keek wat verward. “Nee, ik heb niets gezien. Jullie zagen mij op hetzelfde moment als dat ik jullie zag.” Was het daarom dat ze zo verbaasd was? Had ze ons gewoon op het laatste moment opgemerkt? Blijkbaar wel.

Ze ging niet verder op dat laatste in, en antwoordde op de andere vraag. “Het is… vreemd, om een mens te zijn. Plotseling voelde ik me half doof, en ik kon ook nauwelijks wat ruiken. In ieder geval, het was echt anders dan als weerwolf.” Haar blik gleed naar mij, en ze kneep haar ogen nadenkend tot spleetjes. “Wij kennen elkaar volgens mij nog niet. Jij weet nu hoe ik heet en dat ik een weerwolf ben, maar wat ben jij dan?” vroeg ze. Daar had ze wel een punt. Ik wist immers ook de namen van Masaomi en Trevor, terwijl ze geen flauw idee hadden wie ik was. ‘Ik ben Gray Fullbuster, een ijsmagiër.’ Ik keek even om naar Yuki en gaf een knikje in zijn richting. ‘En hij heet Yuki, hij is een gevleugelde hond, en heeft ook ijskrachten.’ Ilva keek me nog even aan met een nadenkende blik – die nog steeds wel iets wolfachtigs had – waarna ze knikte. Misschien dat ze ooit van mij gehoord had, aangezien sommige wezens wel iets hadden opgevangen over Ul en haar leerlingen.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   zo nov 11, 2012 3:15 am

Het meisje was nog niet goed en wel verschenen of haar naam werd al bekend gemaakt door Masaomi. Tetsuo keek de blondine verbaasd aan toen de naam zijn oren reek. Dat was Ilva? Hij had haar maar één keer hiervoor gezien, dus misschien was dat de rede dat hij haar niet echt herkende. Als hij het zich goed herinnerde, was zij voorheen een weerwolf. Een wezen die hij nu was. Hoe vreemd moest het wel niet voor haar zijn om nu een weerwolf te zien, maar het zelf niet te zijn? Hij moest toegeven dat het voor hem wel een beetje vreemd was om een mens te zien, maar zelf verre van een mens was. Nou ja, een weerwolf was nog altijd half mens, dus zo verschrikkelijk veel was hij nu ook weer niet veranderd. Hij had alleen een heleboel haren over zijn lijf gekregen en had ijzerscherpe klauwen en tanden erbij. Verder liep hij nog altijd rechtop als een mens, zelfs al kon hij ook op vier poten gaan staan nu. Dan was hij tenminste sneller. Masaomi was inmiddels al een stuk vrolijker geworden. Dit bracht een grijns teweeg bij Tetsuo, wetend dat dit de Masaomi was die hij kende. Hij was meteen aan de praat geslagen met Ilva en vroeg hoe het nu als mens was. Ze antwoordde dat het best vreemd was om een mens te zijn. Haar reukzintuig en gehoor waren aangetast en gehalveerd, maar dat was dan ook niets minder dan begrijpelijk. Een mens kon niet zo goed ruiken als een hondachtige dat kon, noch was zijn gehoor zo scherp. Hoewel hij daar zelf in het begin ook heel erg aan moest wennen, was het niets meer dan een vooruitgang voor hem geweest.

“Wij kennen elkaar volgens mij nog niet. Jij weet nu hoe ik heet en dat ik een weerwolf ben, maar wat ben jij dan?” weerklonk de ietwat hogere stem van Ilva weer. Tetsuo keek op en merkte dat ze zich op de onbekende jongen had gericht. Zijn interesse was meteen gestegen, aangezien hij de jongens hun namen nu ook wel wilde weten en wat voor een wezens ze voorheen waren. Het duurde niet lang of er werd antwoord gegeven. ‘Ik ben Gray Fullbuster, een ijsmagiër. En hij heet Yuki, hij is een gevleugelde hond, en heeft ook ijskrachten.’ Tetsuo knikte onbewust, ten teken dat hij het gehoord en begrepen had. Een ijsmagiër, huh? Voor hem was er dan niet veel veranderd. Het enige dat bij hem veranderd was, was dat zijn ijskrachten verloren zijn gegaan. Yuki daarentegen had een hele transformatie ondergaan. De weerwolf wist niet zeker of hij zijn naam nog wel moest prijsgeven of niet. Hij was immers de hele tijd stil gebleven en had aandachtig naar het opkomende gesprek geluisterd. Masaomi had echter zijn naam al een keer gezegd en Ilva kende hem al. Hij zag dus geen rede om zijn naam nog een keer te noemen.

Tetsuo’s blik gleed inmiddels gealarmeerd over het gebied. De wezens die hier rondliepen, waren mensen met extra verkregen krachten. Hij wist als één van de beste dat je daar gewoon misbruik van wilde maken en dat idee klonk hem niet echt als muziek in de oren. Hij mocht dan wel van een goed gevecht houden, zeker in dit lichaam, maar hij wilde niet dat de rest nu verder in gevaar was. Als hij alleen was geweest, was het een ander verhaal, maar dat was nu niet het geval. Aangezien de rest verwikkeld was in een gesprek, besloot hij de boel maar in de gaten te houden. Masaomi’s en Ilva’s reünie met elkaar wilde hij niet verpesten met zijn geleuter, aangezien ze elkaar vast veel te vertellen hadden. Er viel hem echter iets te binnen bij die gedachte. “… Kent één van jullie soms Jellal?” besloot hij tussenbeide te vragen. Hij had de naam eerder gehoord tijdens een ‘bijeenkomst’ van wezens die voorheen mensen waren en had toen informatie verkregen dat dit de persoon was die dit alles had veroorzaakt. Het enige wat er gedaan hoefde te worden, was deze Jellal zien te vinden en dan zou alles worden teruggedraaid. Tenminste, dat was wat men hoopte. Tetsuo was zelf echter niet zeker of hij wel weer mens wilde worden. Zeker niet als hij voor de rest van zijn leven hier in Fanterria vast zat…

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [E3] A lost magic   

Terug naar boven Go down
 
[E3] A lost magic
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Grünland :: Colorful Forest-
Ga naar: