IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Something is changing

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Something is changing   za okt 20, 2012 12:42 am

Au! "Stoute draak!"zei de stem van een meisje. Kort erna volgde het onrustige gebrom van een draak die duidelijk niet zo blij was met de toon die het meisje had aan geslaan. Het gebrom stopte spoedig weer toen het meisje een pruillipje had opgezet. Het was als een grapje bedoeld, maar die draak kon weleens bijdehand zijn. Een meisje hees zichzelf omhoog en keek de blauwkleurige wind draak speels aan met haar handen in haar zij gebord. "Het is.. herstel, was mijn appel. Jij hoort een draak te zijn en geen fruit te eten, foei!"snauwde ze met een glimlach op haar gezicht. Nog steeds meende ik het niet. Dat leek de draak ook te beseffen door zonder erge bedoelingen voorzichtig naar mijn hand te happen. Wat was het toch voor een vage draak, maar het was dan wel mijn goede vriend hier. Oké, kort geleden wilde ik enkel wezens uitmoorden, bang dat ik ze weer zou verliezen, maar Gwyn liet me inzien dat het niet zo snel zou gebeuren. Recent had ik hem nog ergens gezien en alsof hij het had voorbereidt, kwam ik een paar dagen later een drakenei tegen die nogal klein was. Eerst wilde ik deze vermijden, maar ik greep deze toch met mijn beiden handen en voelde haast direct er leven in zitten. Zo'n warm gevoel. Ik was toendertijd bang dat de ouders zouden verschijnen, maar deze waren er niet. Ik bedoelde, ze waren er wél, maar dood. Nee, ik had ze niet gedood, maar ze waren vermoord door iets. Maar goed, sindsdien voedde ik de draak op en was deze nu een kop groter dan ik. En het klikte direct tussen ons. Ze leek op mij qua karakter, maar dan nog veel koppiger. Maar telkens wanneer ik haar gele ogen zag, kreeg ik een enorm schuldgevoel. Wat als ik gek werd en alsnog haar zou vermoorden? Daar was ik zojuist bang voor. Zou het ook uitmaken dat ik als mensen draak ging opvoeden? Daar twijfelde ik dus nogal over. Deze draak tegenover me hoorde niet mij als ouder te hebben, dat verdiende ze niet. De draak tegenover mij hield haar kop schuin. Het was logisch dat ze bezorgd om mij was, aangezien ik enkele tellen lang maar voor mij uit had gestaard. Dit was ook niks voor mij om te doen. Vlug herstelde ik me en liet een gerustellende glimlach aan de jonge drakin zien. De drakin liet een lachje zien en hield haar kop naast die van mij. Het voelde zo koud, maar ook warm aan. Het erge was wel dat het een neppe glimlach was en er zeker een tijd zou komen dat ze erachter kwam. Voor nu geloofde ze nog in het goede leven, zoals elk klein kind wel meemaakte. Ik wreef mijn hand over haar beschubde wang. Er ging een hele boel veranderen, dat kon ik haast aanvoelen.

Tear away everything. There's something changing. Deze twee zinnen spookten weer door mijn kop. Er ging iets veranderen, maar wat? Ik hield mijn ogen gesloten en trok de kop van de drakin verder naar mij toe, haast wanhopig. Een angstig gevoel begon mijn hart te omzijlen. Er ging binnenkort iets naars gebeuren! Mijn vingers drukten haast tegen haar kop aan. De drakin keek kort op met een bezorgde blik in haar ogen. Ik was bang. Was het niet duidelijk genoeg voor haar? Die angst voor een enorm gevaar? Het was ook ineens tot me doorgedrongen als een pijnscheut of kramp. Iets slechts ging gebeuren, snap het nou! Ik had zin om dat haast tegen haar uit te schreeuwen, maar zou ze mij snappen? Ik trok haar kop nog wat verder naar mij toe en trok haast haar lichaam één stap dichter naar mij toe. De drakin's bek viel open van verwarring. "Je moet wat weten .. "begon ik stamelend, "Er gaat IETS gebeuren!". De drakin kon mij verstaan, het leek er ten minste op. Ze greep mijn schouder met haar bek en keek mij recht aan met een blik die ik nooit eerder bij haar had gezien. Huh? Die blik! astberadenheid. Spoedig liet ze mijn schouder los en leken de rollen omgedraaid. Meestal was ik de vastberaden persoon, maar nu .. was zij het. Mijn bek viel open, terwijl kleine bloeddruppels uit mijn schouder dropen. Deze deden gelukkig nauwelijks pijn. Volgens mij begon ik haar te snappen! Ik maakte een vuist van mijn hand , terwijl verderop het geluid klonk van reuzen die vochten en de grond onder ons begon te breken in stukken. Ik schoot naar de draak toe en greep haar voorpoten met een glimlach. "Ik snap je!"zei ik met haast glimmende ogen. We moesten wat doen en niet angstig zijn. Binnenkort ging er dus wat gebeuren met Fanterria? Wij konden dus wat doen! De grond onder ons brak verder in stukken, maar hield net bij de boom op, waar ik zo net o zo vrolijk een appel had gegrepen. Steviger hield ik de koude poten vast. Ik was klaar. Deze verandering zou niet betekenen dat mijn oude zelf volledig zou verdwijnen, maar wel voor een tijdje. Ik grijnsde richting de drakin die hetzelfde deed. We konden dit! Ik draaide mijn lichaam, richting het mooie uitzicht dat we hadden. Zachtjes legde ik mijn hand op mijn schouder die gestopt was met bloeden. Het zouden littekens worden, maar het was het waard. Ik was klaar voor de grote verandering die er zou komen. Ik hield mijn ogen tot spleetjes. Something's changing!

Lied;
http://www.yourepeat.com/watch/?v=lVxzNwRvCuQ&feature=youtube_gdata

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   za okt 20, 2012 7:00 am

Met een diepe zucht ademde ik de frisse lucht in. Anders dan sommige gebieden waar ik doorheen had getrokken, was het hier rustig en vredig, en de wezens hier leken geen mensen kwaad te willen doen. Oké, het was wel interessant om een keer écht iets gevaarlijks mee te maken en er vervolgens zonder kleerscheuren vanaf te komen, maar daar wilde ik geen gewoonte van maken. Als ik dat zou doen, zou er ooit een dag komen dat ik met de grootste wonden het slagveld verlaat of sterf in zo’n situatie. Nee, dan had ik liever zo veel mogelijk rust aan mijn hoofd. Waarom zou je je leven wagen voor alleen maar wat divertissement? Voor mij was de reden puur dat ik verder wilde leven. Na een tijdje gelopen te hebben, merkte ik een wezen op, dat een paar meter bij me vandaan zat; een feniks. Ik griste een notitieboekje met potlood uit mijn jaszak. Dat boekje had ik toevallig in mijn rugzak gevonden toen ik deze eens flink ging opruimen, en gelijk ook maar een paar nutteloze boeken had achtergelaten. Ik sloeg een nieuwe bladzijde open bij het notitieboekje, en begon ruw te schetsen. Sinds ik dat notitiebokje had haalde ik hem altijd weer tevoorschijn als er een wezen voor me zat, want om de één of andere reden begon ik naast lezen ook een passie voor tekenen te ontwikkelen. Na ongeveer twee minuten vloog de feniks weer weg, net op het moment dat ik klaar was met mijn schetsen. Ik liet mijn blik er nog een keer overheen glijden, en het zag er prima uit. Pas mal, mompelde ik. Het notitieboekje stopte ik weer in mijn jaszak.

Ineens begon de grond te beven, en er kwamen zelfs scheuren in, en vrijwel meteen zag ik verderop een paar reuzen die in gevecht waren. Ik was blij dat het geen aardbeving was, maar alsnog bestond de kans dat de grond verder ging scheuren, of dat de reuzen deze kant op zouden komen, en ik had niet bepaald zin om vertrapt te worden. Snel liep ik verder, tot ik in de verte een enorme boom zag staan. Daar zou ik wel even kunnen uitrusten van de tocht. Hoe lang had ik eigenlijk gelopen? Ik keek op mijn polshorloge, die het wonder boven wonder nog steeds deed na alles wat er gebeurd was in Fanterria. Ik zag dat ik dik twee uur had gelopen, dus ik was wel toe aan een pauze. Waar ik naar op zoek was? Tja, eigenlijk wist ik het niet. Ik hield van het reizen en het zien van de wezens die alleen maar in mythes en verhalen voorkwamen. Bovendien vond ik het fijn om te tekenen en te schetsen, en zeker als ik niet een heel wezen voor me moest zien in mijn hoofd. Voorlopig was dat mijn doel hier; schetsen en informatie verzamelen. Waarom wist ik nog niet precies, maar ik wist wel dat die informatie ooit van pas zou kunnen komen.

Toen ik dichter in de buurt van de enorme boom was – en mon dieu, die was werkelijk gigantisch – zag ik twee figuren, de één was overduidelijk een draak, en van de andere vermoedde ik dat het een mens was, maar ik was nog te ver weg om het zeker te weten. Op mijn gemak liep ik verder, en niet veel later wist ik zeker dat het een mens was, en dat was niet alles – het was ook nog een meisje, en ik kende haar. Die blauwe haren, haar lengte; ik wist het zeker. Zíj was het. Bonjour, Sayonara!’ riep ik met mijn typische Franse accent die nooit meer weg zou gaan, zelfs niet in een wereld als Fanterria. Het was niet zo lang geleden dat ik haar nog had gezien, maar het was altijd fijn om een bekende tegen te komen. ‘Ça va?’ Toen ik nog wat dichterbij kwam, merkte ik de draak weer op. Aan de bouw van het wezen zag ik dat het een vrouwelijke draak was, en ook vermoedde ik dat zij en Sayonara het goed met elkaar konden vinden. Ik glimlachte en knikte in de richting van de draak. ‘Nieuwe vrienden gemaakt, zie ik?’


[Ik heb de Franse woorden maar even schuingedrukt neergezet, leek me wel zo handig :3]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   zo okt 21, 2012 12:11 am

De wind schoot stevig langs mij heen. De verandering was niet zo ver meer, misschien iets tussen één á twee maanden. Het was in ieder geval iets wat levens zou kosten, een heleboel en het zou heel Fanterria treffen. En een meisje van veertien en een drakin dachten dit te stoppen en beter gezegd, te voorkomen? Oké, ik gaf toe dat het klonk als onzin, maar het was eenmaal de waarheid. Alles was beter dan toekijken. Daar was ik van bewust en de drakin zeker ook. Oja, over haar gesproken! Ik moest haar nog een naam geven! Al die tijd was ik namelijk bang dat ze het niet zou maken, maar kijk nu eens naar haar. Ze was een sterke drakin en iets groter dan ik. Ze zou het overleven. Ik draaide me langzaam naar haar om met een glimlach op min gezicht en mijn haar dat er langs wapperde. Mijn bvlik gleed over haar lichaam. Wat was een goede naam voor haar? Hope, omdat ze mij hoop gaf? Survivor, omdat ze het had overleefd? Het waren cliché-like namen, maar alsnog. Deze pasten eenmaal goed bij haar. Ik zocht haar ogen op, in de hoop op een betere naam te komen, maar ik vond deze niet. Haar kop was gedraaid naar achteren en haar lichaam draaide mee. Ik moest snel de enorme staart van haar ontwijken en plofte toen vlak naast haar neer op de grond, terwijl de drakin luid siste. Niet begrijpend keek ik haar aan. Wat was er? Toen pas zag ik dat ze haar ogen op iets gevestigd had en het duidelijk wantrouwde. Ik volgde haar blik en zag toen een gedaante naderen. Ik hief mijn wenkbrauw op. Had dit wezen dan het reuzengevecht overleefd? Ow wacht, dat was aan de andere kant. Oké, dan was het inderdaad mogelijk dat er een wezen ons zou naderen. Een mens en een jonge drakin als hapje. Een mens was makkelijk, maar weinig vlees en een jonge drakin was zo'n beetje hetzelfde met meer energie erin. Luid snoven ik en de drakin tegelijk. We vertrouwden het beiden niet meer. Het was immers in mijn geval ieder voor zich geworden. Enkel Gwyn en de drakin zou ik beschermen, n spoedig heel Fanterria. In normale gevallen bleef het dus bij maar 3 personen; mezelf, en mijn twee goede vrienden. Mijn handen liet ik naar mijn broekzakken schuiven, nu ik wist dat de katana's bij de boom lagen en ik in de zakken dolken had voor het geval dat. De drakin naast mij strekte haar vleugels uit en opende haar bek, klaar om aan te verdedigen. We vielen immers niet aan. Dat was onze stijl en van vele Aziatische 'levenstijlen', zoals karate, judo en noem maar op. Iedereen noemde deze 'vechtsporten', maar het waren écht eerder 'levenstijlen'. De gedaante werd met elke stap beter zichtbaarder en uiteindelijk bleek het een mens te zijn. E-En .. ik kende hem.

Gwyn! Dat was dus die gedaante! Dat witte haar en die rode ogen kon ik haast niet missen. Het was immers enorm opvallend en ik kende ook maar heel weinig mensen. Mijn mond viel open van de verbazing. Ik was nogal verrast om hem zojuist nu te lijf te lopen. Hoe lang geleden was onze laatste ontmoeting? Dat was in mijn 'gestoorde'periode. Ik trok een vies gezicht. Ik vermoorde gewoon wezens voor zijn gezicht en was ook zo bang aan het gedragen. Hoe naar moest dat wel voor Gwyn zijn geweest? Oei, fijne tijd, zeg. Was het ook nog eens bijna vergeten en hij herinnerde me er weer aan. Hopelijk verwachtte hij niet dat ik nog zo was. Wacht eens even! Kort keek ik op naar de lucht. Hoe zou ik me nu tegenover hem gedragen? Mijn oude vriendelijk zelf of de nieuwe? ‘Bonjour, Sayonara!’ Riep Gwyn met zijn Franse accent waar ik altijdd de neiging van kreeg om ook zo te praten. Een lachje verliet mijn mond, waarna ik hem weer aankeek. Daar ging mijn 'nieuwe'kant. Oké, ik werd wel even mijn 'oude'zelf. Fanterria kon iets wachten. Mijn 'nieuwe' zelf wist over de verandering, dus was het beter voor mij om me an hem aan te passen. Hij wist er duidelijk niks over. Maar hem erover vertellen? Nee. Ineens bromde de drakin wat en liet dreigend haar bek open. Ze dacht zeker nog dat hij een bedreiging was en één kleine tik tegen haar wang was genoeg om haar te kalmeren. Het was een vriend, een goede. Ik zag Gwyn nu helemaal goed en besloot toen pas hem kalmpjes te begroeten. Ik stak mijn hand omhoog. "Hey, Gwyn!"riep ik luid, al was hij nu nogal dichtbij en was luid praten overbodig. ‘Ça va?’ vroeg Gwyn spoedig, waarna ik mijn arm weer liet hangen. Weer zijn neiging om Frans te praten. Kort grinnikte ik en hield mijn vuist voor mijn mond. "Nog altijd niet afgeleerd. Anyway, het gaat wel goed met mij hoor en inmiddels ben ik minder .. tja.. gestoord,"zei ik, waarna ik een vaag lachje liet zien. Het was nogal beschamend om dat laatste te zeggen, maar ik vond het eenmaal handig. Gwyn's blik zag ik vervolgens naar de drakin gaan, die nieuwsgierig aan hem begon te snuffelen. Gwyn glimlachte en knikte naar de drakin, waardoor ze een klein lachje terug liet zien. Ahw, wat schattig. ‘Nieuwe vrienden gemaakt, zie ik?’ Huh, wat? Gwyn had zich alweer op mij gefocust. Direct knikte ik. Mijn hand legde ik tegen haar beschubde nek aan, waarna ik zijn vraag besloot te antwoorden. "De beste!"grinnikte ik, "Ik had haar als een dra-.."de drakin keek vaag naar mij op. Direct haakte ik af. Ze dacht natuurlijk nog dat ik haar moeder was. "D-Dus, ik had haar uitgebroed en opgevoed,"vervolgde ik snel, waarna de drakin een vrolijk brommend geluid liet horen. Pfoe, dat scheelde weinig. Nu was ik eigenlijk benieuwd hoe het met Gwyn ging. "Oja, hoe is het met tekenen? Nog nieuwe wezens gevonden?"vroeg ik nieuwsgierig. Ik ad me zijn teken hobby herinnerd, al was het wel graven in mijn geheugen. De laatste tijd leken een paar dagen geleden al een eeuwigheid terug. Elke dag was natuurlijk anders, zeker vandaag.

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   zo okt 21, 2012 7:05 am

Ja, het was werkelijk Sayonara, maar ergens leek ze anders. Ze keek anders uit haar ogen, veel rustiger, eigenlijk. De laatste keer dat ik haar had gezien, wat eigenlijk gebeurde vlak nadat ik op Fanterria terecht was gekomen, leek ze niet echt compleet helder te zijn. In het begin wist ik niet wat ik ervan moest denken, toen ik daar het levenloze lichaam van een pegasus zag liggen, en Sayonara met een katana daar dichtbij. Het vreemde was dat ik de indruk had dat ik haar had weten te kalmeren die dag, hoe en waarom wist ik niet, maar toen we eenmaal in gesprek waren, leek ze echt rustiger te worden. Lag het aan mijn accent, mijn uiterlijk, of totaal iets anders? Nee, het fijne wist ik er niet van. Maar goed, ze stond hier weer voor me, en ze leek duidelijk meer ontspannen dan toen. De jonge draak die naast haar stond keek me agressief aan, en even aarzelde ik. Toen zag ik dat Sayonara de draak een kleine tik tegen haar wang, en het dier, dat ongeveer een kop groter was dan Sayonara zelf, kalmeerde. Het blauwharige meisje stak haar hand in de lucht als begroeting. “Hey, Gwyn!” riep ze. Nadat ik had gevraagd hoe het met haar ging – per ongeluk in het Frans, zoals ik altijd vrienden begroette – grinnikte ze even terwijl ze haar vuist wat voor haar mond hield. "Nog altijd niet afgeleerd,” zei ze, en ik grinnikte. ‘En voorlopig blijft het ook zo, vrees ik.’ “Anyway, het gaat wel goed met mij hoor en inmiddels ben ik minder .. tja.. gestoord," vervolgde ze. Dit bevestigde mijn vermoedens al, en ik was opgelucht dat ze het zelf aan me vertelde en ik er niet op de één of andere manier naar had moeten vragen. Ik knikte begrijpend. Nadat ik mijn volgende vraag had gesteld, legde ze haar hand op de hals van de draak. “De beste!” grinnikte ze. "Ik had haar als een dra-.." Ze haakte haar zin af toen de draak haar wat vreemd aankeek. Ik gokte dat ze wilde zeggen dat ze haar had gevonden als ei, maar dat ze dat nog niet aan de draak wilde vertellen, die haar blijkbaar als een moeder zag. "D-Dus, ik had haar uitgebroed en opgevoed," zei ze snel, en de jonge draak leek ermee eens te zijn. Ergens vond ik het wel grappig klinken, maar ik liet nu even niets merken.

"Oja, hoe is het met tekenen? Nog nieuwe wezens gevonden?” vroeg Sayonara aan mij. Ik begon vast te antwoorden terwijl ik weer met mijn hand naar het boekje aan het graaien was in mijn jaszak. Très bien. Het gaat steeds beter, de laatste tijd zijn mijn schetsen steeds gedetailleerder, en de anatomie is ook al beter aan het gaan.’ Eindelijk had ik het notitieboekje in mijn handen, en ik begon er vlug in te bladeren. Er stonden vooral veelvoorkomende wezens in, zoals draken en paardachtigen. Toevallig stopte ik bij een bladzijde, waar ik niet zo lang geleden iets had getekend waar ik best trots op was. ‘Het is me zelfs gelukt om een weerwolf zonder risico uit te tekenen.’ Ik was op de dag dat ik die tekening had gemaakt per ongeluk in Horroria terecht gekomen, en ik kon er niet bepaald makkelijk uitkomen. Één keer kwam ik een manticore tegen die mij aanzag voor een vampier en mij dus maar met rust liet. Nu besefte ik pas echt hoeveel geluk ik had gehad. Op een gegeven moment liep ik een weerwolf tegen het lijf, die eerst wat wantrouwend was, maar me daarna de weg wees om uit het woud te komen. Hij heette Carolus, als ik het me goed herinnerde. Toen ik eenmaal uit dat bos was, merkte hij het notitieboekje op dat voor een stuk uit mijn jaszak stak, en toen ik had uitgelegd waar ik het voor gebruikte, wilde hij wel eens een portret van zichzelf zien; het was bovendien de enige kans om een weerwolf zonder gevaar te kunnen tekenen, en omdat hij niet de hele tijd bewoog, had ik er veel tijd voor kunnen nemen, en was het uiteindelijk mijn beste creatie hier op Fanterria. Even gleed mijn blik naar Sayonara en de draak. Ik had nog nooit een mens getekend, of toch niet met een ‘voorbeeld’ zoals ik tot nu toe met wezens had kunnen doen. Misschien… ‘Zeg, wat zou je ervan vinden als ik jullie twee zou tekenen?’


Ik zal proberen volgende keer iets te laten gebeuren ^^
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   zo okt 21, 2012 10:23 pm

Deze dag leek nog vager te worden. Ik kon dat gewoon aanvoelen op dezelfde wijze als die ramp die Fanterria tegemoet zou zien. Terwijl ik kalmpjes met Gwyn sprak, was het nogal moeilijk de ramp weg te houden. Dat ‘gevaar’-gevoel was namelijk overwelmend en was niet simpel aan – en uit te zetten. Het zat heel gecompliceerd. Ik hield mijn handen vast en liet er ongezien druk op uitvoeren om de zenuwen kwijt te raken. Het gevaar kwam eraan en Fanterria zou er zeker van lijden, en wie weet verloor ik Gwyn. Niet alleen hem, maar ook de drakin. Ik kon zeker niet iedereen redden, dat was zeker, maar wilde weinig wezens missen die nu vrolijk om mij heen dwaalden. Maar ik vroeg me daarbuiten nog wat af. Waarom had ik als enige dat gevoel? De drakin voelde het immers door mij. Was ik zogenaamd de uitverkorene? Of had ik wat verkeerds gegeten? O zoveel zorgen had ik weggehouden achter een vrolijke glimlach op mijn snoet en mijn handen die ik stevig vasthield. Het was écht moeilijk om gewoon een normale conversatie met hem te houden. Maar ergens had ik toch het gevoel dat ik juist werd gekalmeerd door het gesprek die we voerden. Het liet me even aan wat anders denken. Het leek ook haast een formule; hoe beter de conversatie ging, hoe meer ik me kalmer en vrolijker voelde. Dus mijn vijand was stilte nu. Bij stilte werden de zorgen weer erger en vulden ze mijn gedachten weer. Gwyn leek nu ineens de strijder die de stilte zou verslaan, door simpelweg op mijn eerdere vraag te beantwoorden. Hij leek wel gewoon te antwoorden, terwijl hij naar een tekenboekje zocht, ten minste dat gokte ik, aangezien we het nu over zijn tekenhobby hadden. ‘Très bien. Het gaat steeds beter, de laatste tijd zijn mijn schetsen steeds gedetailleerder, en de anatomie is ook al beter aan het gaan.’ Zei Gwyn. Ik knikte, terwijl ik mijn blik op het tekenboekje hield. Ik zag verschillende wezens langskomen, en uiteindelijk een enorm gedetailleerde weerwolf. Wauw, dat was pas een gave, maar hoe had hij dan die weerwolf goed kunnen tekenen? Ze stonden immers niet zo lang in dezelfde houding en hun leefgebied was ook nogal gevaarlijk. ‘Het is me zelfs gelukt om een weerwolf zonder risico uit te tekenen.’ Dat was knap. Maar hoe was het hem werkelijk waar gelukt? Dat moest écht moeilijk zijn geweest.

Ik hield mijn vinger aan de buitenste lijnen van de tekening en volgde deze, totdat ik een soort ‘cirkel’ om de hele tekening had gemaakt. De vorm van de weerwolf. Daar was ik juist benieuwd naar. Deze leek namelijk wel boven gemiddeld gespierd te zijn. Interessante ontdekking, dat wel, maar ik werd er wat onzeker van. Weerwolven waren al gespierd, maar waarom zouden deze meer spieren willen hebben? Heel kort hield ik mijn blauwe ogen tot spleetjes. Had de weerwolf nou een grotere prooi gevonden? Grotere prooi, dus meer moeite en meer spieren. Zo lag het in elkaar. Ik trok mijn vinger terug, waarna ik direct erna zag dat Gwyn zijn aandacht weer op mij en de drakin had gelegd. Had hij me nou door? Ik hoopte van niet, want ik wilde niet dat hij gevaar zou lopen. Hij mocht ook niets over die weerwolven weten. Nou, de geheimen hoopten zich op, zeg. O zo naar om alles geheim te houden voor Gwyn, maar ik had geen keus. ‘Zeg, wat zou je ervan vinden als ik jullie twee zou tekenen?’ Huh? Oké, dat had ik niet zo snel van hem verwacht. Het viel me wel op dat hij geen mens in het boekje van hem had staan, maar ik als model? Dat zou een rare ervaring worden. “U-Uhm, okay?” zei ik stamelend en mijn wangen werd lichtjes rood. Ik als een soort model? Wie had dat verwacht. Maar het was nogal beschamend dat ik de hele stil moest staan voor Gwyn. . Ik besloot bij de boom te staan met mijn arm om de nek van de draak heen, terwijl ik licht voorover gebogen stond met een uitdagende gloed in mijn ogen en een glimlach erbij. De drakin snapte het niet en snoof kort, door de rare houding die ze moest aannemen. Tja, zij kende dat niet, omdat het dodelijk kon zijn om een ogenblik in dezelfde houding te staan. “Blijf eventjes rustig stilstaan. Er zal niets met je gebeuren, dat beloof ik je,” zei ik kalmpjes tegen haar, waarna ik naar Gwyn knikte. Hij kon beginnen met schetsen, want ik twijfelde zelfs of de drakin met haar koppige temperament wel lang genoeg zou stilstaan. Maar nog, wie had dat verwacht? Ik en de drakin als een soort model.

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   wo okt 24, 2012 1:18 am

Sayonara leek wat verwonderd te zijn toen ze de tekening van de weerwolf zag. Logisch, normaal gezien zou een weerwolf nooit een dik aantal minuten in dezelfde houding blijven staan, en ze hadden ook nog een scherp reukvermogen en zouden me zo opmerken als ik in de buurt kwam. Ik zag hoe Sayonara met haar vinger de buitenste lijnen van de tekening volgde, en ik had de indruk dat ze ergens diep over aan het nadenken was. Waarover, dat wist ik niet. Ze keek op om te antwoorden op mijn vraag. Waarom had ik het eigenlijk gevraagd? Het was wel erg spontaan, en ik vroeg me af of ze het wat beschamend zou vinden. Ergens kon ik me wel voorstellen dat je je wat zou schamen als je als meisje model zou staan voor een tekening van een jongen. “U-Uhm, okay?” stamelde ze, terwijl haar wangen licht rood kleurden. Ik knikte kort. ‘D’accord.’ Uiteindelijk leek ze het toch in orde te vinden en liep naar de boom toe, en legde haar arm om de nek van de draak heen. Ze boog lichtjes naar voren en glimlachte met een wat uitdagende glans in haar ogen, en even moest ik ook lachen. De draak daarentegen begreep er niet veel van en snoof. “Blijf eventjes rustig stilstaan. Er zal niets met je gebeuren, dat beloof ik je,” stelde Sayonara de draak gerust, waarna ze een kort knikje naar mij gaf. Ik kon inderdaad maar beter beginnen met de schetsen, voordat de draak weer zou gaan bewegen. Niet dat dat een probleem was, ik was er nu eenmaal aan gewend dat wezens de hele tijd bewogen tijdens het schetsen, maar ik had toch liever dat ze even stilstonden. Ik sloeg het boekje open op een blanco bladzijde en begon met de schetsen. In het begin leek het niet meer dan wat lijnen en cirkels bij elkaar, maar langzaam aan begon het ergens op te lijken. Mijn blik bleef af en toe op het papier rusten, waarna ik hem weer even richtte op de ‘modellen’. Al na een korte tijd waren in de soms wat warrige lijnen vaag de figuren van een draak en een mens te zien.

Ik begon de schetsen uit te werken. Het schoot goed op. Wat zonet alleen maar wat strepen waren, was nu de arm van Sayonara, en een aantal cirkels vormden het lichaam van de draak. Toen ik de lijnen had neergezet, gumde ik zacht de oude schetsen uit, die ik maar licht op het papier had gezet. De rest bleef in orde. Ik werkte nog wat van de buitenste lijnen bij, en begon aan de rest. Weer keek ik even op van het blad en keek even naar Sayonara, en probeerde een soort foto van haar in mijn hoofd te krijgen. Mijn blik gleed weer terug naar de tekening en tegelijk begon ik met haar gezicht. Het lukte wel, maar mensen waren nu eenmaal moeilijker voor me dan andere wezens. Waarschijnlijk puur omdat dit de eerste keer dat ik een mens teken. Na een paar minuten begon ik met de details, waaronder de lichtinval en de schaduwen. Ik deed mijn best om de schaduwen op de juiste plek te krijgen, en om tegelijk het geheel niet al te donker te maken. Ik zette nog een paar lijntjes en hield het resultaat even voor me en knikte goedkeurend. Het zag er niet slecht uit, helemaal niet zelfs. Ik knikte in de richting van de draak en Sayonara. ‘Jullie mogen weer bewegen, hoor.’ Ik wilde net naar ze toegaan, toen ik ineens een naar voorgevoel kreeg. Ik draaide me even om, en ik zag tot mijn schrik dat de twee reuzen van daarstraks dichterbij waren gekomen. Véél dichterbij. Ik stond daar als aan de grond genageld. Ik had nog nooit een wezen van deze grote van zo dichtbij gezien, en ik was versteend van angst. Ik wilde wel bewegen, maar het ging gewoon niet. Écht niet.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   wo okt 24, 2012 11:43 pm

Zo'n houding aannemen was zeker niet alledaags voor mij. Oké, ik gaf vaak de drakin een knuffel, maar nooit exact in deze rare pose. Niet alleen de pose was apart, maar ook dat het eventjes zou duren, voordat we weer konden gaan bewegen. Ik had het er wel voor over voor een goede vriend, maar voor de drakin was het misschien wat teveel gevraagd. Zij kende immers Gwyn nog net en ook niet zo goed. Zolang ik haar ten minste zou kunnen gerustellen leek het me wel oké. Zij was toch een soort 'mij', eerder een individu die mij leek te volgen. Ja, dat was een betere beschrijving voor de drakin. De drakin bleef haar zelf, maar als ik verdrietig was, was zei dat ook en ook bij alle andere emoties die men maar kon opnoemen. Het kwam wel goed, al leek de drakin het wel oké te vinden, maar naarmate de minuten verstreken leek ze onrustiger te worden. Ze schraapte lichtjes met haar poot over de grond of bewoog de punt van haar staart heen en weer. Ik kon dat wel al onrustig noemen, nu ik haar zo goed kende. Mijn blik gleed licht bezorgd naar Gwyn en zijn boekje. Hoe ver zou hij eigenlijk al zijn? Ik wist dat de drakin maar nog voor een korte tijd zo kon staan. Niet dat het ook niet voor mij gold hoor. Mijn spieren begonnen namelijk zeer te doen. Ik kreeg spierpijn door stil te staan. Hoe raar was dat? Anyway, hoe ver was Gwyn al? Die minuten dat hij schetste leken wel een eeuwigheid te duren. Ik wist dat het tijd kostte, maar het was nogal veel. Ik raakte enkel steeds verraster dat die weerwolf van eerder zoveel geduld kon hebben. Ik was immers niet zo'n type, maar ik had zeker meer geduld dan de drakin die telkens onrustiger werd. "Rustig, er gebeurt n-"zei ik zachtjes, totdat ik haar gele, angstige ogen had gezien. Onee, er kwam narigheid aan. Zij voelde immers ander soort gevaar dan ik. Ik voelde het grote gevaar en zei die ons heel snel zou naderen. Op dat ene moment keek ik richting Gwyn, maar zag ik dat hij volledig in zijn tekening opging en nauwelijks meer opkeek. Enkel uit respect voor hem bleef ik nog zo staan, evenals de drakin naast mij, terwijl er spoedig iets gevaarlijks zou kunnen gebeuren. Hopelijk was het niet te laat, wanneer hij klaar zou zijn met zijn tekening. Hij mocht niet sterven! Ik zou hem beschermen. Die fout met Masaomi zou ik immers niet meer maken. Sterker was ik geworden en met de drakin erbij zou het goedkomen. De vastberaden blik in mijn ogen was nu écht en ik leunde lichtjes op de been die ik iets voor mijn andere been stond, klaar om weg te sprinten en aan te vallen.De drakin deed als een soort copy van mij exact hetzelfde; één poot voor haar andere poot en leunde er lichtjes op met weer die vastberaden blik. Gwyn, zeg alstublieft dat wij mogen bewegen. Dat was enorm raar, maar hij was een goede vriend en eigenlijk de enigste die ik buiten de drakin had. ‘Jullie mogen weer bewegen, hoor,’zei Gwyn en versterkte deze door naar ons te knikken. Eindelijk!

Direct leunde ik mijn lichaam helemaal naar voren en de drakin deed exact hetzelfde. Zoveel spierpijn.. Nou Ik schudde mijn kop wat en wapperde mijn ledematen wat, zodat mijn spieren weer wakker werden en weer was de drakin mijn kloon. Pfoe, mijn spieren kan ik weer gebruiken. Ik legde mijn hand op mijn arm en trok die iets naar mij toe n deed het bij de andere arm ook. Oké, dit was genoeg gerek. Toen mijn lichaam weer zo'n beetje normaal aanvoelde wist ik weer van het gevaar bewust te zijn. De drakin was er al die tijd van bewust van gebleven, van zowel het 'grote'als het gevaar dat nu ons zou naderen op topsnelheid. Toen ik weer opkeek, schrok ik van wat ik wel zag. De twee reuzen van eerder waren enorm dichtbij gekomen en stonden gevaarlijk dicht bij Gwyn. Ik trok mijn ogen tot spleetjes, terwijl de adrenaline in mij begon te stromen. Als ze maar één enkele haar van Gwyn krenkte zou ik hun afmaken. Ik greep zonder aarzeling de kantana's en sprong op de rug van de drakin. "Ga!"zei ik luid, waarna de drakin de lucht in schoot met een enorme snelheid. We moesten de koppen van die reuzen bereiken en dat zat op een behoorlijke grootte. Ik wilde dit zonder al te veel bloed oplossen. Ik zag dit als een oefening voor het grote gevaar. De drakin begon steeds horizontaler te vliegen, totdat ik twee enorme schaduwen van hoofden zag. Oei, de lucht werd telkens maar ijler, dus besloot ik de drakin maar rond hun kinnen te laten vliegen. Telkens moest ik uitkijken voor de aanvallen die de reuzen elkaar aanrichtte, omdat ik nauwelijks voor hen zichtbaar was. Dan maar geluid. De drakin liet een luide brul hoorde en trok zo de aandacht van de twee reuzen; ik zag dat hun niet zo zichtbare gezichten op obs waren gericht. Ik kon niet de taal van de reuzen, maar deze moest wel veel op die van de mensen lijken. "Wat is er aan de hand?"vroeg ik luid, zodat ze mij konden horen. De twee reuzen merkten mijn katana's op, maar zwegen. Ze beseften zeker dat ik niet hun iets wilde aandoen, want anders kon ik dat al hebben gedaan. "Hij mijn eten gestolen hebben. Ik boos,"Zei de iets grotere reus. Ik ging er wat gemakkelijker bij zitten en wild nu het verhaal van de andere reus weten. Dit verging tot nu toe nogal gemakkelijk. Het was een klein conflict dat te erg uitgelopen was. "Ikke honger hebben,"zei de ander op een zachtere toon, waarna hij ineens zijn vuist richting de ander dreigde te slaan. Hij begon dus het conflict, ten minste .. het gevechtgedeelte. Ik greep nu wel mijn katana's en liet de drakin recht voor de vuist vliegen. "STOUT!"Riep ik luid, en hield mijn katana's recht voor me. De reus stopte zijn vuist net voor. Een glimlach sierde mijn gezicht. Kijk eens, hij had een goed hart. Ik legde een katana weg en hield die vrije hand tegen zijn vuist aan. "Vanaf nu niets meer oplossen met vechten, goed? Dat lost niks op,"Begon ik, waarna ik me tot hun beiden richtte, "De grote reus zal niet meer stelen, oké? En nu eten teruggeven. De kleine reus zal de ander leren om genoeg eten te vinden," Aldus, mijn oplossing. De twee reuzen knikte en grepen elkaar's handen vast en schudde deze, waarna ze weer vertrokken met een dankbare blik in hun ogen. Ze hoefden geen 'dank je'te zeggen, dat vond ik ook moeilijk, maar zo'n blik .. daar werd ik blij van. De drakin liet nog een laatste vaarwel kreet horen en bracht me weer naar de grond en Gwyn die daar stond te wachten. Net naast hem landde ze en sprong ik naast hem op de grond neer. "Het is goed gekomen,"zei ik met een glimlach, terwijl ik de katana's in een oude tas opbierg. Dat ging best wel goed, niet? Oja, hoe was de tekening van Gwyn geworden? Ik was er best benieuwd naar, zeker nu de adrenaline weer verminderde. "Hoe is de tekening geworden, Gwyn?"vroeg ik, terwijl de drakin ook even naar Gwyn keek. Stiekem was zij ook nieuwsgierig.

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   zo okt 28, 2012 3:16 am

“Ga!” hoorde ik de stem van Sayonara achter mij roepen, en ik zag vanuit een ooghoek hoe ze op de rug van de draak naar de twee reuzen vloog. Ze was toch niet van plan om… Met grote snelheid naderde ze de twee vechtende reuzen, en ze bleef ongeveer ter hoogte van hun kinnen, hoewel dat al een eindje in de lucht was. Eindelijk kon ik weer helder denken, en meteen zette ik een aantal passen achteruit. Ik hoorde gebrul, en keek weer op. De beide reuzen hadden hun blik op de draak en haar berijdster gericht. Sayonara zei iets, maar ik kon het niet erg goed verstaan, hoewel ze redelijk luid sprak. Ik ving een paar woorden op als “wat” en “hand”, en daar moest ik het maar even mee doen. Ik kon al raden wat ze had gezegd, namelijk iets in de richting van “Wat is er aan de hand?”. Er volgde een korte stilte, waarna ik de grootste reus iets hoorde zeggen. Dit keer was het makkelijk verstaanbaar met die luide stem. "Hij mijn eten gestolen hebben. Ik boos," zei hij. “Ikke honger hebben,” zei de ander. Was zoiets nou werkelijk de reden voor een conflict? De reus die het laatst het woord had balde zijn vuist, en dreigde die in het gezicht van de ander te slaan. De draak vloog ervoor, en ik zag een schittering bij het silhouet dat Sayonara moest zijn. Ik wist dat ze haar katana’s tevoorschijn had gehaald, die ik niet vergeten was sinds onze ontmoeting. “STOUT!” hoorde ik haar met veel moeite roepen. Net op tijd staakte de reus zijn aanval. Sayonara zei nog iets, maar door de grote afstand kon ik niet horen wat. De twee reuzen knikten, waarna ze elkaar de handen schudden en vertrokken. Nadat de draak weer een brul had laten horen, daalden ze terug naar beneden. “Het is goed gekomen,” zei Sayonara glimlachend nadat ze van de drakenrug af gesprongen was. ‘Gelukkig wel, ja. Merci, ik zou echt niet weten wat ik had moeten doen als jij er niet was geweest,’ antwoordde ik. Het blauwharige meisje stopte haar katana’s in een oude tas, waarna ze zich weer tot mij wendde. "Hoe is de tekening geworden, Gwyn?" vroeg ze, en tegelijk zag ik dat de draak mij ook aankeek. Ik gokte dat zij ook nieuwsgierig was. Een glimlach verscheen op mijn gezicht. ‘Dat is aan jou om te beslissen.’ Ik greep weer naar het tekenboekje, en sloeg meteen de bladzijde open met de nieuwe tekening. Eigenlijk was hij best goed gelukt. De verhoudingen waren goed, en de details waren ook juist. Ik vroeg me af wat Sayonara ervan zou vinden.

Ik had een wat hongerig gevoel, maar het was dan ook al een dik aantal uren geleden dat ik iets gegeten had. Ik keek om me heen, maar er was niet bepaald veel eetbaars te zien. De enorme boom had dan wel vruchten, ik wist niet of ze giftig waren. Hoewel ze erg leken op appels, wilde ik liever geen onnodig risico nemen. Mijn blik gleed even naar Sayonara. Zij was hier al toen ik aan kwam lopen, dus misschien wist zij wel of het te eten was of niet. ‘Weet jij toevallig of die vruchten eetbaar zijn?’ vroeg ik. Ik had eigenlijk net zo goed kunnen vragen of er nog meer was dat eetbaar was, maar ik besloot eerst maar eens te wachten op een antwoord.

(Korte post, sorry)

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   di okt 30, 2012 6:19 am

[Kort, maar wat inspi voor jou Wink ]
Ik wist van mezelf dat ik nogal te snel al wat had gezegd en dus nauwelijks op een reactie van hem kon wachten. Stomme ik weer, maar ja .. het lag misschien nog an de adrenaline die in mijn bloed stroomde. Ik had immers nog net een conflict opgelost tussen wezens die mij het liefst wilden verpulveren met hun grote massa spieren als ze dat wouden. Nu vroeg ik me wel degelijk wat af. Ze konden mij immers o zo makkelijk verpulveren, maar nee hoor.. ze deden dat niet en gingen werkelijk waar naar een veel zwakker wezen luisteren, ik. Ik hield mijn kop even scheef. Dat was nogal apart. Ik had namelijk misschien wel twee katana's, maar toch gunde ze mij de kans hun te helpen. Wilden ze dan ook écht hulp? Zelfs van een mens? Dat klonk nogal raar. Bij een ruzie wilde je er meestal niet nog iemand in laten komen, maar nu wilde ze dat juist. Apart. Ik schudde mijn kop lichtjes, zodat het Gwyn niet zou opvallen dat ik iets vaags had opgemerkt. Hij mocht immers geen gevaar lopen.

Pas op dat ene moment dat ik Gwyn's ogen weer opzocht, schoten zijn woorden van zijn antwoord van mijn eerste opmerking tot mij door. ‘Gelukkig wel, ja. Merci, ik zou echt niet weten wat ik had moeten doen als jij er niet was geweest,’ Mijn ogen werden groot, toen de laatste woord van de zin vervaagde. Betekende dit dat hij dat écht niet zou weten? Wanneer er gevaar dreigde en hij alleen was? Ik balde ongezien mijn linkervuist. Nu was de neiging om hem te beschermen groter. Ik liet een zucht uit mijn mond ontsnappen. Ik wist wat me te doen stond. Gwyn sterker maken. Wie weet zou hij dan de waarheid aan kunnen. ‘Weet jij toevallig of die vruchten eetbaar zijn?’vroeg Gwyn. Ik hief mijn wenkbrauw op en liet een klein lachje zien. "Ja, hoor. De appels in dat bo-"Voordat ik mijn zin had beëindigd, rende ik naar het boom en sprong ik op een tak en trok ik er een appel van af. Met een brede grijns nam ik er een hapje van. Na het goed doorgekauwd te hebben, slikte ik het in en keek ik Gwyn met een uitdagende blik aan.
"Doe hetzelfde!"Ik sprong weer van de 3 meter hoge tak af en gaf hem wat ruimte, terwijl de drakin enkel er grijnzend bij stond. Zij snapte wat mijn bedoeling was. Ik leerde Gwyn wat 'overleven'in hield, al vroeg ik me af of het 'geluk'of wat anders was, aangezien hij na al die tijd hier nog levend rondliep.

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   zo nov 04, 2012 6:56 am

Het meisje hief een wenkbrauw op, en er verscheen een klein lachje op haar gezicht. “Ja, hoor. De appels in dat bo-” Nog voordat ze haar zin had afgemaakt rende ze al naar de boom, sprong op een tak en plukte een appel ervanaf. Ik liep wat verbaasd in de richting van de boom, terwijl Sayonara grijnzend een hap uit de appel nam. “Doe hetzelfde!” riep ze met een uitdagende klank in haar stem, waarna ze weer van de tak afsprong. De draak stond er grijnzend bij, en ik begreep wat het plan was; ze wilden mij 'trainen'. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes, en op mijn gezicht verscheen er ook een grijns. 'Récusation accepté,' mompelde ik. Ik liep verder, tot ik vlak voor de boom stond. Ik schatte dat de laagste tak ongeveer drie meter boven mij hing, dus het zou geen kinderspel worden. Ik sprong, en greep hierbij de tak – wat me maar net lukte – met mijn rechterhand, terwijl ik met mijn andere hand grip vond op de geribbelde bast van de boom. Ik trok mezelf op aan de tak, en hees mezelf er voorzichtig op. Het ging niet zo snel als hoe Sayonara het voor elkaar had gekregen, zoiets was ook niet mijn sterkste kant, maar het lukte, en binnen een aantal seconden zat ik op de tak. Ik greep in de richting van een appel, en trok deze van de tak. Even wreef ik hem schoon met mijn mouw, waarna ik er een hap van nam. Ik leunde met mijn arm tegen de stam van de boom, en keek met half dichtgeknepen ogen naar Sayonara en de draak. Ik wist dat ze me wilden testen, maar ik wist niet zeker of ik in hun ogen geslaagd was of niet.

Wat geritsel in de kruin van de boom liet mij opkeken. Twee glanzende ogen keken mij aan, maar na een paar seconden oogcontact te hebben gemaakt, verdween het wezen weer tussen de bladeren. Wat zou het geweest kunnen zijn? Ik kon moeilijk overwegen om verder in die boom te klimmen, ik had weinig zin om onnodige risico's te nemen. Ik besteedde verder geen aandacht aan het wezen, en liet mezelf van de tak op de grond glijden. Toen ik eenmaal weer vaste grond onder mijn voeten had nam ik weer een hap uit de appel. Nog steeds had ik het onaangename gevoel dat ik werd bekeken. Weer gleed mijn blik naar de boomkruin, en ik zag een rode flits wegschieten tussen de bladeren, en ik begon wat argwanend te worden. Wat wilde het dier van me? Ik was er in ieder geval zeker dat hij me in de gaten hield. Ik draaide me weer om naar Sayonara. Ik wist niet of zij het wezen ook had opgemerkt, maar het was niet nodig om daarover te beginnen. Ik hoorde wat geluid achter me, en ik keek schuin over mijn schouder. De scharlakenrode feniks die achter me stond ging geschrokken achteruit, hoewel het niet verder dan een meter was. Ergens lag er een nieuwsgierige blik in zijn ogen. Op dat moment besefte ik pas wat het was dat hem zo nieuwsgierig maakte; mijn witte huid. Hoewel ik een jas en een lange broek aanhad, waren mijn handen, gezicht en haren natuurlijk nog duidelijk gezien. Misschien dat dat hem in de war maakte. Tja, je komt niet dagelijks een albino tegen, en als je er al één tegenkwam op Fanterria, was dat hoogstwaarschijnlijk een vampier of zoiets. Ik gokte dat hij verward was door het feit dat mijn tanden gewoon normaal waren en dergelijke. De feniks bleef me maar aankijken. Wat wilde hij van me?


PS. Je mag de feniks wel godmodden, het is toch maar een NPC :3
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Sayonara
Gestorven
avatar

Aantal berichten : 51
Punten : 12

Over jouw personage
Leeftijd: 14 Years
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   za nov 10, 2012 11:49 pm

Nu zou ik eens kunnen zien wat Gwyn in zijn smars had en waardoor hij wist te overleven in Fanterria. Het zat hier vol gevaarlijke wezens en je moest je best doen om hen te vermijden of te verslaan. En Gwyn.. leefde nog ? Ik sloeg mijn ogen kort neer. Hij was me een rare, en dan nog te bedenken dat ik ineens een ruzie tussen reuzen had opgelost. Gheghe, het was inderdaad nogal apart om het zo te zeggen, maar het was mijn wijze om te overleven en mijn wijze om de drama die eraan kwam iets te laten rusten. Ik keek Gwyn even recht aan met mijn blauwe ogen. Hij was o zo apart. Hij was een albino en nog zwakker dan een normaal mens, maar toch ... die ene keer wilde ik dat hij mij zou beschermen. Dat bracht nogal verwarring in mij op. Waarom had ik dat nou gezegd? Hij had het misschien in zich, maar toch? Toen bedacht ik me dat ik toen eigenlijk niet zo sterk was vergeleken met nu. Ik was zwakker, gestoord en extreem bang. Was het een soort automatische actie dat ik een jongen nam als een soort beschermengel? Ik lachte me letterlijk in het vuistje. Nou, ik zou wel zien of hij écht mijn beschermengel was. 'Récusation accepté,'hoorde ik Gwyn nog net mopperen, waarna hij uiteindelijk met mijn 'test'begon. Hij bewoog zich naar het laagste tak en wist zichzelf erop te krijgen, hoewel hij er meer tijd voor nam dan ik. Maar dit was de eerste keer voor hem. Hij greep de appel en leunde tegen de stam aan. Ik zag dat hij mij en de drakin weer aankeek en duidelijk verwachtte of hij geslaagd was of niet. Ik keek naar de drakin die met een grijns naar mij knikte. Was Gwyn geslaagd? Goede vraag. Stiekem was het Gwyn's eigen keus of hij geslaagd was of niet. Een ander had niet het recht om te zeggen of een ander voor iets geslaagd was. Ik wilde hem dat graag vertellen, maar ik voelde een tinteling in mijn handen. Direct sloeg ik mijn kaken op elkaar. Ik knde dat gevoel. Er was een wezen in de buurt. Weer was de drakin mij voor en schoot ze al iets naar voren met lichte argwaan. Ik zag Gwyn van de tak afgaan, en toen gevolgd worden door een een vuurrode schim die uit de boom kwam. Wat was dat? Met de tijd werd het beter zichtbaar en zag ik duidelijk vlammen de vogelachtige schim verlaten. De plek om het wezen heen voelde lekker warm aan en de ogen van het wezen keken nieuwsgierig naar Gwyn.

Een feniks? Tja, wel logisch dat je die hier tegen zou komen, maar het was nog wel bizar. Het was wat té nieuwsgierig voor een volgroei-Ho, wacht eens even! Het was nog een hele jonge feniks. Dat verklaarde wel alles, maar toch wantrouwde ik het wezen nog. Feniksen rezen uit het as van hun vorige leven. Wat als deze feniks zich uiteindelijk iets herinnerd uit zijn vorige leven wat traumatisch was en met mensen te maken had? Ik had immers een korte tijd terug een feniks gezien die elk moment kon sterven en werd mishandeld door iemand met felrood haar. Het was in de buurt van deze plek. Wat als deze feniks dus ons voor dat persoon zou zien en ons dus aanviel? Dan werd het foute boel. Ik schoot beschermend voor Gwyn. De feniks schoot van de schrik wat naar achteren. Ik keek het wezen recht in de ogen aan, maar bespeurde geen aggressie voor nu. Het wezen was te jong om zich iet van zijn vorige levens te herinneren. Maar we konden het wezen beter met rust laten. Hoewel... Ik greep een appel van de boom door dezelfde wijze als eerder en rolde deze voorzichtig naar de feniks toe. De feniks was nieuwsgierig naar Gwyn-albino's waren immers zeldzaam- en had simpelweg honger. De jonge feniks maakte een blij piepend geluid en bgon al pikkend de appel te eten op een iets gulzige wijze. De drakin grinnikte kort, evenals ik. Best een schattig beestje, maar we moesten er niet gehecht aan raken. Voor mij werd dat geen probleem, maar misschien voor Gwyn. Ik wist niet of hij wel gewend was om wezens met rust te laten. Maar goed, deze feniks wilde ik wel graag beschermen tegen dat gevaar en als ik eens schatte hoe snel het eraan kwam, dan was de feniks nog net niet volwassen. Misschien .. als ik Gwyn goed trainde kon hij de feniks ENKEL ls vervoersmiddel gebruiken. Grotendeels zal ik de feniks onder mijn hoede nemen, zodat hij er niet gehecht aan zou raken. Ja, dat was een goed idee. "Gwyn, zeg eens 'hallo'tegen je vliegtuigje,"grijnsde ik, waarna ik de feniks weer aankeek. Ik draaide me toen naar Gwyn om. Ik wilde terugkomen naar de test. "Je bent niet geslaagd. Waarom? Overleven is niet enkel een test en die door een ander te laten keuren. Het is jouw eigen wijze om te overleven en ik help je enkel door sowieso de basis dingen aan je te leren, zodat jij uiteindelijk een eigen wijze kan maken,"zei ik met een glimlach, waarna ik mijn hand op zijn schouder plaatste. "Het lukt je wel,"zei ik maar alvast, zodat hij niet aan zichzelf zou twijfelen. Hij kon het. Waarom anders was hij dan een beschermengel?

===========================

Anyone who said he wasn't afraid
during the civil rights movement
was either a liar or without imagination.
I was scared all the time.
My hands didn't shake but inside
I was shaking.

I am not as scared about people tearing
this one up as I would have been in the past
because of the basis in 'knowing' this one has.
There are people out there that are hungry for this.

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Something is changing   

Terug naar boven Go down
 
Something is changing
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Notoko :: The Tree-
Ga naar: