IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [E4] Don't Toy With Me

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: [E4] Don't Toy With Me   di dec 25, 2012 10:29 am

Groene ogen staarden emotieloos naar het stromende water. De eigenaar hiervan was doelloos aan de kant van een rivier gaan zitten en had zijn blik afwezig op het vloeistof gericht. Langzaam gleden zijn ogen echter naar zijn armen, die verwikkeld waren in het verband waar hij al een hele tijd mee rondliep. Niet omdat hij gewond was. Het was enkel om zijn littekens te verbergen. Of, zo had hij het eerder gewild toen hij zichzelf wilde veranderen. Vroeger kon het hem niet schelen als mensen zijn littekens zagen. Hij vond dat men hem dan als moedig kon aanschouwen, omdat hij zoveel gevochten had en veel verwondingen had opgelopen, maar toch doorging. Daarbij zou hij gevreesd kunnen worden door zijn rivalen en tegenstanders. Hij had veel overleefd en hij zou nog meer overleven. Hij was niet iemand die zomaar terugdeinsde voor iets, tenzij hij een goede rede ervoor had. De mensen in zijn clan waren daarom soms ook bang voor hem. Bang dat hij ze iets aandeed, mochten ze iets verkeerds hebben gedaan. Zo zat hij echter niet in elkaar. Natuurlijk gaf hij ze op hun kop, maar ze hoefden hem niet te vrezen. Het waren immers leden van zijn clan en hij aanschouwde ze dan ook als.. Tja, als familie. Nou ja, niet per sé als echte bloedverwanten, maar hij zou 24/7 klaarstaan voor de leden en hij zou hun ook geen kwaad doen.

Tetsuo’s linkerhand was langzaam naar zijn sjaal gegleden, die hij nu stevig had vastgepakt en zijn ogen erbij had gesloten. Hij ademde kalm in via zijn neus en liet de lucht op dezelfde manier weer ontsnappen, bang dat als hij via zijn mond uitademde, hij de sjaal om zijn nek iets aan zou doen. Dit was natuurlijk zijn wilde fantasie, maar als er één voorwerp was waarbij hij zijn best deed om het niet te slopen, dan was het zijn sjaal wel. Die had namelijk niet alleen hechte waarde, maar had ook nog een betekenis. Als hij zijn sjaal afdeed, dan, en alleen dan, mocht hij voor de volle 100% door het lint gaan. Zich op iemand gooien. Er écht van genieten. Waarom? Puur bijgeloof, zo kon je het noemen. Maar het was origineel nooit zijn eigen bijgeloof geweest. Nee, integendeel. Het was bijzonder bijgeloof van een voormalig lid geweest. Van iemand die hem het meest dierbare was uit de clan. Waarschijnlijk had die persoon net zoveel waarde als Masaomi voor hem. Daarom mocht de sjaal ook niet stuk. Dat zou iets verkeerds betekenen en iets verschrikkelijks teweeg brengen. Iets waarvan hij zelf nog niet eens wist wat. De blauwharige jongen liet zijn hand weer zakken en opende zijn groene ogen weer. Opnieuw staarde hij naar het water en wilde zijn vingers erin steken, maar besefte net op tijd dat het niet zo’n goed idee was. Het verband om zijn handen zou dan week worden en hij wilde het liever nog om zijn armen en handen hebben. Niet meer om zijn littekens te verbergen, maar omdat hij het gewoon gewend was.

Een zucht verliet zijn keel en hij richtte zijn blik op de lucht. Het was nog vrij rustig naar zijn mening. Hij had gehoord dat er oorlog zou zijn in Fanterria, maar daar leek het niet echt op. Mens en wezen gaven elkaar de schuld van de vorige gebeurtenissen, waarbij mensen in wezens waren veranderd en vice versa. In eerste instantie wilde hij er niks mee te maken hebben, maar toen hij besefte dat hij dan kon vechten en zich kon laten gaan, bedacht hij zich weer. Natuurlijk stond hij aan de kant van de mens, maar hij zou het zo ook tegen de mens willen opnemen. Al was het maar om hen een lesje te leren of om hun kracht te meten. Een kleine, veelbetekende grijns verscheen op zijn gezicht bij die gedachte. Eerlijk gezegd zou hij nu meteen willen beginnen. Het kon hem weinig schelen hoe groot en sterk zijn eerste tegenstander zou zijn. Hij zou er toch alles aan doen om te winnen. “Yosh.” Tetsuo kwam recht en klopte zijn broek af, waarna hij zijn sjaal recht zette en vervolgens om zich heen keek. De eerste de beste wezen die hij tegenkwam had nu dus pech.

OOC: En Kyo~

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home


Laatst aangepast door Tetsuo op zo jan 06, 2013 1:08 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Creon
Wezen
avatar

Aantal berichten : 82
Punten : 23

Over jouw personage
Leeftijd: 18 years
Groepsleider: Don't need one.
Relatie: You're asking this because...?

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   wo dec 26, 2012 1:10 am

Langzaam liep ik door het bos van Zielonylas, oplettend dat mijn hoeven niet al te veel geluid maakten op de zachte, krakende bosgrond. Hoewel ik me daar op concentreerde, probeerde ik ook alert te blijven op mijn omgeving. Het zou zomaar kunnen gebeuren dat een wezen mij voor een paard of een mens zou aanzien en mij zou aanvallen – niet dat ik zwak was, maar ook ik zou moeite hebben met het bevechten van een hele roedel roofdieren. In mijn ogen was dat alsnog een zwak punt, aangezien ik niet graag terugdeinsde voor een gevecht. En alsof hij mijn gedachten had gelezen, kwam er een hond uit de struiken tevoorschijn, en dan ook nog een redelijk grote. Ik draaide me naar hem om, en schraapte met een voorhoef over de grond, terwijl ik mijn vuisten gebald hield. Als hij mij zou aanvallen zou het toch echt zijn schuld zijn als hij gewond zou raken. En met vier hoeven en twee handen zou ik niet bepaald een makkelijke prooi voor hem zijn. De hond liet even zijn tanden zien, waarna hij het blijkbaar toch niet zo verstandig vond om mij aan te vallen en weer tussen de struiken verdween. Ik ontspande mijn vuisten weer. Het was toch maar goed dat die hond was weggegaan. Sinds de oorlog was begonnen, spaarden veel wezens hun krachten voor een eventuele confrontatie tegenover een mens. Ook ik. Ik was immers vaak genoeg aangevallen door mensen die in wezens waren veranderd. Ik kon me natuurlijk wel verdedigen met mijn armen en benen, maar erg fijn was dat niet. Bovendien had ik in het begin geen idee hoe ik ooit op die twee vreemde benen moest lopen, aangezien er aardig wat verschil in zat qua anatomie. En door alles wat er in die tijd was gebeurd, had ik ook wraakgevoelens tegenover de mens. En dat zou ik duidelijk maken ook.

Een windvlaag liet het bandje om mijn pols tegen mijn huid schuren. Niet dat het een probleem was voor mij, ik was het allang gewend. Het bandje met witte en donkerpaarse kralen had ik al jarenlang. Ik had hem gekregen van mijn vader, die niet lang daarna was gestorven tijdens een gevecht met een griffioen. Ik wist nog hoe verdrietig ik daar over was, aangezien ik een erg goede band met hem had. In feite was dit bandje het enige dat ik nog van hem had. Als iemand dat van mij af zou nemen… Ik balde de vuist van de arm waar het bandje omheen zat. Ik zou het werkelijk niemand vergeven als ze het afpakten. Het kon me niet schelen wie, maar hij zou er niet heelhuids vanaf komen. Bij deze gedachte begon de vechtlust in mij op te wellen, en meteen moest ik weer aan de oorlog denken. Nu had ik de kans om te laten zien wat ik waard was, zeker nadat ik als mens meerdere keren was aangevallen – en nog maar net had kunnen ontkomen. ‘Deze keer zal ik ze verslaan!’ zei ik tegen mezelf, harder dan de bedoeling was. Wat verderop hoorde ik het geruis van een rivier, en instinctief ging ik die richting uit om mijn droge mond wat te verfrissen. Toen ik bij de rivier aankwam, merkte ik beweging op in een ooghoek. Ik draaide mijn hoofd in die richting en zag dat het een mens was. Ik kneep mijn ogen halfdicht en kon niet verhinderen dat er een grijns op mijn gezicht verscheen. Hoewel mensen over het algemeen zwakker waren dan centauren, leek hij toch een waardige tegenstander te zijn. Eerst maakte ik een kom van mijn handen en schepte wat water op. Nadat ik ervan had gedronken, draaide ik me richting de blauwharige jongen. Ik was voorbereid op het gevecht.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   wo dec 26, 2012 4:44 am

Vastbesloten over zijn denkbeeldige overwinning maakte hij zich klaar om ten strijde te trekken voor zijn volk. Hij besefte echter algauw hoe idioot zoiets klonk en zuchtte, waarna hij zijn handen in zijn broekzakken propte en rondkeek. Zijn oog viel meteen op een nieuwkomer; eentje die overduidelijk een wezen was. Het was een centaur, gezien de vier benen van een paard en het bovenlichaam van een mens. Tetsuo vroeg zich af of zulke wezens geen dilemma hadden. Wezens zoals centaur, maar ook wezens zoals vampiers en reuzen. Het waren immers enkel mensen met een bijzondere toevoeging. Hetzelfde gold voor magiërs. Hoe vaak zouden zij wel niet worden aangezien voor een mens? De blauwharige jongen schudde gauw zijn hoofd en richtte zich weer op de centaur, die daarnet had staan drinken, maar hem blijkbaar ook al had opgemerkt. Gealarmeerd haalde hij zijn handen uit zijn zakken en hield ze gebald, met gebogen armen, voor zich. Hoewel hij daarstraks nog niks was tegengekomen die bereid was om te vechten, om hem de kleinste indicatie te geven dat er een oorlog gaande was, wist hij bijna zeker dat er zo meteen een gevecht zou plaatsvinden. En hij zou het niet eens erg achten.

Een grijns verscheen om zijn lippen, terwijl zijn groene ogen zijn toekomstige tegenstander onderzochten. Dit zou nog interessant kunnen worden. De enige wezens waar hij ooit tegen had gevochten, waren mensen. En hoewel die in vergelijking met wezens zwakker waren, kon hij absoluut niet zeggen dat het allemaal makkelijk was geweest. Zijn littekens waren daar wel het bewijs van. Nu moest hij ook eerlijk toegeven dat hij aan sommige kwam, omdat hij de moeite niet had genomen te ontwijken. Niet als hij een kans zag om zelf terug te slaan. Zo was zijn gevechtsstijl nou eenmaal. Een gevecht met een centaur zou echter anders verlopen. Dit keer hoefde hij zich geen zorgen te maken om verborgen messen of andere wapens, hoopte hij, maar de vier paardenbenen konden ook een probleem vormen. Nee, die waren al een probleem. Hij wist dat paarden veel kracht in hun benen hadden zitten. Dat was gewoon een feit. Hij zou die dingen dus goed in de gaten moeten houden.

“Heh. Dit kan nog interessant worden,” mompelde hij, meer tegen zichzelf dan het wezen. Toch was het hard genoeg voor de ander om te horen. Zijn grijns was nog steeds niet verdwenen. “Tetsuo Kida,” stelde hij zichzelf toen voor, voordat hij zich afzette van de grond en richting de centaur rende, zijn armen iets achter zijn lichaam door. Voordat hij echter dicht in de buurt kwam, sprong hij zo hoog mogelijk de lucht in, hopend zo de benen te vermijden en een verrassingseffect te geven. Op deze manier zou zijn trap waarschijnlijk ook harder aankomen. Met een simpele zwaai van zijn rechterbeen, hield hij hem ietwat omhoog. Pas als hij vanwege zwaartekracht dichtbij genoeg was gevallen, zou hij zijn been omlaag zwaaien, om zo een harde trap te creëren. “Pleasure to meet ya!”

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Creon
Wezen
avatar

Aantal berichten : 82
Punten : 23

Over jouw personage
Leeftijd: 18 years
Groepsleider: Don't need one.
Relatie: You're asking this because...?

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   wo dec 26, 2012 8:44 pm

De jongen grijnsde en balde zijn vuisten. We waren allebei voorbereid op een onvermijdelijk gevecht. Of ik er spijt van had dat ik niet meteen was weg gegaloppeerd? Nee. Helemaal niet zelfs. Het voelde eigenlijk wel goed om eindelijk te kunnen vechten met een reden. Ook ik hield mijn vuisten gebald terwijl ik wat schuin tegenover mijn tegenstander stond. Nadat mijn vader een dik aantal jaar geleden was gestorven, had ik een tijdlang een andere ‘leermeester’ gehad - ook van de Sohma familie - die mij leerde hoe ik mezelf moest verdedigen. En hij leerde me niet alleen maar om mezelf te verdedigen, maar ook om goed deel te kunnen nemen aan een gevecht. “Heh. Dit kan nog interessant worden,” hoorde ik de blauwharige jongen zeggen. Het was in het Mens, een taal die ik redelijk kon verstaan en spreken. Ik vermoedde dat hij het niet zozeer tegen mij had, maar eerder half tegen zichzelf. Niet dat het veel uitmaakte, ik deed het zelf ook weleens. “Tetsuo Kida,” stelde hij zichzelf toen voor, waarna hij in mijn richting rende. Mijn rechterarm ging wat meer naar achter, klaar om de eerste klap uit de delen. Ineens sprong hij omhoog, wat mij nogal verraste. Dat had ik niet zien aankomen. Toen hij tijdens zijn sprong dichterbij was gekomen trapte hij hard met zijn been. Ik probeerde hem te ontwijken, maar ik kon niet verhinderen dat mijn bovenarm vol geraakt werd. Een korte pijnscheut schoot er doorheen, maar verder besteedde ik er niet al te veel aandacht meer aan. Ik was immers wel meer gewend. Wel wist ik dat ik Tetsuo zeker niet mocht onderschatten. “Pleasure to meet ya!” zei hij. Dat klonk wat Horroriaans, en aangezien ik daar voor geen goud ter wereld daarheen zou willen gaan kende ik de taal niet en had ik dus geen idee wat de blauwharige jongen zonet zei. Ik gokte dat het iets betekende als “aangenaam”, maar erg zeker kon ik daar niet van zijn.

Ik zette een paar stappen naar achter zodat ik de kans had om me voor te bereiden op de volgende aanval, die dit keer van mij zou komen. Er verscheen een grijns op mijn gezicht. ‘Kyo Sohma,’ stelde ik mezelf voor. Ik maakte een galopsprong naar voren zodat ik recht voor Tetsuo stond en steigerde zodat ik mijn beide voorbenen én mijn armen kon gebruiken. En dat deed ik ook. Ik sloeg met mijn voorbenen – min of meer zoals een normaal paard zou doen, waarna ik mezelf weer op de grond liet zakken en meteen mijn vuist naar voren sloeg, naar waar ik gokte dat Tetsuo’s gezicht was. Na deze aanval sprong ik opzij, zodat de jongen zich zou moeten draaien om weer aan te vallen en ik dus tijd zou hebben om weer in de tegenaanval te gaan of juist een volgende klap te ontwijken. Ik maakte gebruik van deze korte pauze om nog iets te zeggen, net zoals Tetsuo daarnet ook had gedaan. ‘Ben je klaar om mij jouw botten te laten breken?’ zei ik met een spoor van ironie in mijn stem. Ik bedoelde het maar half op die manier– ik had immers geen zin om iemand half dood achter te laten. Daarentegen zou hij er niet vanaf komen zonder gewond te zijn. Alleen dan zou ik gewonnen hebben.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   zo jan 06, 2013 9:29 am

Tevreden over het feit dat zijn trap raak was, landde hij netjes weer op de grond en keek het wezen met een afwachtende glimlach aan. Het was geen vriendelijke glimlach, maar het was ook geen bespottende of hatelijke glimlach. Nee, hij had hier best plezier in. De centaur leek hem een waardige tegenstander en zeker niet iemand die hij vanuit de grond van zijn hart kon haten. In tegendeel, zijn tegenstander leek hem juist sportief. En als zijn tegenstander dat was, dan was hij dat ook. Totdat hij zijn sjaal niet meer omhad. ‘Kyo Sohma,’ stelde het wezen zich voor. Tetsuo’s glimlach werd enkel breder en verdween evenmin toen hij Kyo op zich af zag komen. Hij steigerde en sloeg met zijn voorbenen, zoals Tetsuo een paard dat ook wel eens had zien doen en dit hem dus absoluut niet intimideerde. Wat hij echter niet had gezien, was dat de centaur zijn arm naar achteren had getrokken bij zijn landing en meteen zijn vuist afschoot toen hij neer was gekomen. Kyo’s knokkels maakten contact met Tetsuo’s kaak, waar de jongen totaal niet op was voorbereid en een paar stappen achteruit wankelde voor hij zijn evenwicht weer had gevonden. Zijn groene ogen verlieten zijn tegenstander geen moment. Vlug schoot zijn linkerhand naar zijn geraakte kaak, balde hij een vuist met deze hand en veegde langs zijn gezicht. “Heh, niet slecht,” prees hij Kyo met zijn woorden, waarna hij zich klaarmaakte opnieuw aan te vallen. “Maar ik voelde er niet veel van!”

‘Ben je klaar om mij jouw botten te laten breken?’ hoorde hij de centaur zeggen. De blauwharige jongen reageerde met een speelse grijns. “Als je van plan bent dat te doen, zul je toch meer kracht moeten zetten.” Na zijn zegje gedaan te hebben, trok ook hij zijn arm naar achter en balde opnieuw een vuist, dit keer met zijn dominante hand in plaats van zijn linker. Hier kon hij niet alleen harder mee slaan maar ook beter mee mikken, aangezien hij zich meer bewust was van zijn hand- oogcoördinatie in zijn schrijfhand. Tetsuo liet er geen gras over groeien en rende meteen weer op Kyo af, klaar om nog een stoot uit te delen op welke plek dan ook, zo lang het maar raak was. Eenmaal dichtbij genoeg liet hij zijn vuist weer naar voren suizen, klaar voor een impact met Kyo’s lijf. Hier liet hij het echter niet bij, want tijdens de vlucht van zijn rechterhand, had hij zijn linkerhand teruggetrokken. Ook deze kreeg de kans om een poging te wagen toen hij zijn rechterhand weer naar zich terugtrok en zijn linker de vrije loop liet gaan. Uit ervaring wist hij dat zijn vuisten hardere klappen uit konden delen dan wanneer hij zijn benen in de strijd gooide. Dit kwam enkel en alleen omdat hij meer tijd besteedde aan het trainen van zijn armen, waarbij je hem dus vaak kon zien opdrukken en dat soort oefeningen. Toch kon hij zichzelf er niet van weerhouden om zijn voeten af en toe het vuile werk op te laten knappen, aangezien hij soms zijn tegenstander niet waardig achtte. Kyo was een ander verhaal en dat wist hij. Tetsuo mocht hem niet onderschatten. Niet alleen omdat hij een wezen was, maar ook omdat hij twee extra ledematen bezat.

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Creon
Wezen
avatar

Aantal berichten : 82
Punten : 23

Over jouw personage
Leeftijd: 18 years
Groepsleider: Don't need one.
Relatie: You're asking this because...?

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   zo jan 20, 2013 7:22 am

Toen de jongen zijn hand naar zijn kaak bewoog, wist ik meteen dat dat de plek was waar ik hem had geraakt. Even leek hij ook wat zijn evenwicht te hebben verloren, maar hij herstelde zichzelf snel. “Heh, niet slecht,” zei hij nadat hij zijn vuist langs zijn kaak had gehaald. “Maar ik voelde er niet veel van!” vervolgde hij, terwijl hij zich leek te hebben voorbereid op zijn volgende aanval. Hij reageerde op mijn opmerking door te grijnzen en te antwoorden. “Als je van plan bent dat te doen, zul je toch meer kracht moeten zetten.” Op mijn gezicht verscheen ook weer een grijns, en ik besefte dat ik deze persoon waarschijnlijk nooit echt zou kunnen haten. Dit was eerder een krachtmeting dan een echt gevecht. Niet dat ik dat zo verschrikkelijk vond, integendeel. Zo vocht ik ook wel eens met mijn leermeester – maar dan onder andere omstandigheden. Tetsuo trok zijn arm naar achteren en balde zijn hand tot een vuist. Meteen daarna rende hij op me af, en instinctief deinsde ik achteruit, maar ik was net te laat en kon de vuist niet meer ontwijken. Ik werd vol geraakt net onder mijn borstbeen. Ik maakte een vreemd geluid dat een soort mix was tussen piepen en kokhalzen. Ik kon me snel genoeg vermannen om de tweede vuist aan te zien komen en spande mijn buikspieren. Dit keer raakte de vuist mij ook, maar nu ik me voldoende had voorbereid kwam de klap niet zo hard aan. Anders gezegd; ik voelde het nauwelijks.

Ik had de indruk dat ik weer aan zet was. Ik leunde wat naar achter en balde mijn handen weer tot vuisten, waarna ik naar voren schoot en met mijn arm een beweging naar boven maakte, met als doel de kin van mijn tegenstander te raken. Meteen daarna sloeg ik mijn andere vuist in een bocht naar Tetsuo om een extra klap te kunnen uitdelen. Ik draaide me direct om, zodat hij mij niet in het gezicht of mijn menselijke deel kon raken. Dat was immers een kwetsbare plek vergeleken met mijn paardenlichaam. Oké, in sommige gevallen was dat ook kwetsbaar, zeker tegenover een roofdier. Tetsuo daarentegen leek geen levensgevaarlijk wapen bij zich te hebben. Maar ik wist maar al te goed dat hij daarom niet zwak hoefde te zijn. Ik had wel gemerkt dat hij aardig wat ervaring had met vechten, zeker met zijn armen. Het zou me niet veel verbaasd hebben als we er allebei met niet minder dan twee littekens vanaf zouden komen. Zo verschrikkelijk was dat nou ook weer niet, ieder wezen liep wel rond met een aantal littekens. Sommigen met meer dan anderen, maar dat was dan ook niet meer dan normaal.


PS: Als hij dus een mens zou zijn geweest, zou hij geraakt zijn in zijn maag. Aangezien ik geen flauw idee heb hoe de anatomie van een centaur in elkaar zit, hou ik het maar zo :3
PPS: Sorry dat hij zo kort is =/

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   vr jan 25, 2013 7:25 am

Op het moment dat zijn vuist contact maakte met Kyo’s lichaam, hoorde hij een vreemd geluid uit de centaur zijn mond komen. Tetsuo herkende het geluid meteen uit duizenden. Het had geen naam, maar hij zou de muzikale tekens van pijn nooit meer vergeten. Dat was een ding waar hij zeker van was. Toen hij zijn tweede stoot uitdeelde, was Kyo er echter al op voorbereid en had het dus niet het gewenste effect gehad. Toch mocht Tetsuo niet klagen. Zijn eerste aanval was raak geweest en had schade aangericht, al was het maar een beetje. De blauwharige jongen wilde net wegspringen toen hij iets tegen zijn kin aanvoelde. Zijn hoofd klapte wat naar achter door de impact, waardoor hij niet veel later opnieuw tegen zijn kaak werd geraakt door één van Kyo’s vuisten. Hij viel bijna direct op zijn knieën en liet zijn hand voor de tweede keer naar zijn kaak toe glijden. De centaur had het gemunt op zijn kaak, of niet? De jongen kwam langzaam weer overeind en staarde een aantal tellen naar Kyo. Als dit zo doorging, dan zou het wezen inderdaad iets bij hem breken. Voornamelijk zijn kaak. Maar hij wilde het nog niet serieus nemen. Het leek erop dat Kyo dat ook niet deed. Een kwade frons verscheen op Tetsuo’s gezicht, maar diens effect werd teniet gedaan door de grijns rond zijn lippen. Hij was absoluut niet kwaad op zo’n manier. De normale manier. Eigenlijk was hij dat helemaal niet. Die frons was er alleen verschenen door automatisme. Op deze manier had hij meer iets weg van een psychopaat die achter zijn slachtoffer aanzat en van de regelmatige gillen genoot, dan van een oudere broer die zich zelfs nog zou opofferen voor zijn kleine broertje.

Zonder enige waarschuwing stond Tetsuo naast Kyo en gooide zijn rechterbeen de lucht in. Hij hoopte hiermee absoluut niet om Kyo in zijn gezicht te raken, die zat te ver weg voor zijn voet, maar wel iets in de buurt ervan. Zoals zijn bovenarm of iets dergelijks. De centaur had zich echter van hem weggedraaid, waardoor het onmogelijk was om zijn menselijke lichaam van voren te raken. Toch veranderde hij niet van koers. Dan zou hij Kyo maar in zijn rug raken. Tetsuo zette enorm veel kracht achter zijn schop, waardoor hij bijna automatisch zijn mond opende en mee schreeuwde, alsof hij hierdoor nog meer kracht erachter kon zetten. “Haaaaaaa!” was echter het enige dat hij uitbracht. ’Wat denk je nou te doen gekkie? Je hebt je sjaal nog niet afgedaan!’ Voor slechts één seconde werden zijn ogen groot van verbazing. Dat kon niet missen wiens stem het was. Het was de hare. Als tweede reactie kneep hij zijn ogen stijf dicht en probeerde alles te negeren. Hij concentreerde zich enkel op zijn aanval, die eventjes verslapte, en meer niet. Later zou hij wel uitvinden wat dit in godsnaam moest betekenen, alhoewel hij er maar één verklaring voor had. Hij werd gek.

OOC: Maakt niet uit, daar heb ik nu ook last van. Een gevecht met z'n tweeën uittypen gaat wat lastiger xD

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Creon
Wezen
avatar

Aantal berichten : 82
Punten : 23

Over jouw personage
Leeftijd: 18 years
Groepsleider: Don't need one.
Relatie: You're asking this because...?

BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   wo jan 30, 2013 7:58 am

Tetsuo zakte neer op de grond nadat ik zijn kaak weer had geraakt. Het was niet zo dat het mijn doel was om zijn kaak te verbrijzelen, maar dat zat steeds op de juiste hoogte tegenover mij. Toen ik me wilde omdraaien, zag ik nog net hoe er een kwade frons verscheen op het gezicht van mijn tegenstander, maar tegelijk sierde een grijns zijn mond. Het leek er nu op dat hij écht van het gevecht genoot. Terwijl ik me omdraaide zag ik nog net in een ooghoek hoe hij opsprong en naast mij stond, en ik vermoedde dat hij een aanval wilde uitvoeren met zijn been. Ik hoorde dat hij schreeuwde om zijn aanval kracht bij te zetten, en kort daarna voelde ik dat hij toch mijn – menselijke – rug had geraakt, wat toch wel hard aankwam. Door de schop bewoog mijn lichaam automatisch naar voren, terwijl mijn benen mijn gewicht dat ineens naar voren kwam snel probeerden op te vangen, wat nog net lukte. Heel even stond ik met mijn voorbenen gespreid alsof ik een onhandig veulen was, waarna ik me weer herstelde. Mijn rug deed nog steeds pijn, en ik gokte dat hij me op een gevoelige plek had geraakt – al was het dan niet aan de voorkant. Toen ik nog jong was had ik regelmatig spierpijn na een uur trainen, maar dat was natuurlijk een stuk minder geworden toen ik nog meer oefende. Dit voelde bijna net zoals spierpijn, maar dan nog net wat erger. Ik kon mijn bovenlichaam niet goed meer bewegen zonder een pijnscheut te voelen. Ja, die klap was hard aangekomen.

Alsnog probeerde ik me voor te bereiden om dit keer zelf weer aan te vallen, maar zodra ik van mijn hand een vuist had gemaakt en mijn arm naar achter bewoog, voelde ik de pijn weer. Ik beet mijn kiezen op elkaar. Ik mocht nu niet opgeven! Ik zou me toch niet laten tegenhouden door alleen maar een beetje pijn... Weer een pijnscheut. Langzaamaan begon mijn gezonde verstand het te winnen van mijn vechtlust – en zelfs mijn eer. Zo kon ik niet langer doorgaan. De blessure zou dan waarschijnlijk helemaal verergeren, en dat zou fataal kunnen aflopen als ik aangevallen zou worden door een roofdier en niet zou kunnen terugvechten of wegvluchten. Ik kon het mezelf haast niet toegeven, maar het was een feit; ik had verloren, en Tetsuo had gewonnen.



And that's where the story ends ~

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [E4] Don't Toy With Me   

Terug naar boven Go down
 
[E4] Don't Toy With Me
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Zielonylas :: Silver Stream-
Ga naar: