IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Het begon als een afknappertje[E5]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Rüna
Wezen
avatar

Aantal berichten : 21
Punten : 6

Over jouw personage
Leeftijd: 19 Jaar
Groepsleider: Mezelf.
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Het begon als een afknappertje[E5]   za maa 16, 2013 9:41 am

Ik vloog het beest direct om de keel, en eindigde zijn leventje al snel als een waardig wezen. Niemand die het wezen nog zou eren, ondanks dat hij zo hard voor zijn leven gevochten hard. Het was immers met één beet voorbij, en een luide kraak. Het lichaampje werd zwak en bleef in mijn bek slapjes hangen. De smaak van bloed vulde mijn bek, maar in plaats ervan te genieten, wierp ik het lijk ver weg van mij vandaan. Het ging tegen mezelf in om de smaak van bloed niet te waarderen. Er was namelijk wel echt iets aan de hand om mij ervan te weerhouden om te genieten van al dat vlees. Te beginnen met het bloed zelf, deze had een paarse tint in plaats van de donkerrode tot lichtrode kleur die het normaal gesproken had. Ten tweede was dit wezen abnormaal, dit mormel had hárder gevochten dan normaal. Het wezen was groter, en had meerdere mutaties ondergaan. Ondanks dat koste het weinig moeite om de leven eruit te halen. Met afschuw keek ik naar de lijk en snoof ik luid. "Dit is niet goed,"mompelde ik naar mezelf. Dit had ik zelfs zien gebeuren. Het wezen was een middelmatig gebouwde Sfinx. Niet zoveel bijzonders. Het werd wel bijzonder toen een paarse gloed om het wezen verscheen die nietsvermoedend voorbij liep en niet in de gaten had dat zijn leven binnen een vrij korte tijd zou veranderen en eindigen. Pas nadat het wezen zich bij een poel gevestigd had en de gloed had gezien, kwam het tot het wezen door. Het was helaas wel te laat: het wezen muteerde met een versterkte paarse gloed en was zijn verstand verloren door mijn kant op te rennen met schuim uit zijn mond. Mijn blik week niet van het wezen af. Dit was zijn noodlot: gedood. De paarse gloed baarde mij zorgen, want zelfs de wezens van de lagere orde kwamen mij uitdagen, haast smekend of ik ze wilde doden-of dat was hoe ik dat zag door zo'n domme fout te maken. Wanneer alle wezens dit zouden doen , viel de orde door de mand en dat was niet de bedoeling. Ik zuchtte diep, en staarde wat naar voren. Voor de rest vond ik dit ook weer een buitenkansje, meer voedsel. Het was prima, zolang de wezens van de allerlaagste orde: mensen, maar niet dachten dat ze bij mij zelfs maar in de buurt moesten komen. Dan verdienden ze pas echt een klap tegen hun kop, want hen doden zou niet erg genoeg zijn. Of.... Ik kon ze laten leven door ze mij een levensvoorraad honingstaart te geven-ik had wat Cerberus bloed door mijn aderen stromen. Dan zou ik ze waarschijnlijk daarna doden, want dat was dan beter dan door ze geestelijk en lichamelijk aan te vallen en hen dwingen te blijven leven, zodat ze de hemel of hel niet kunnen betreden. Inmiddels droop er wat speeksel uit mijn mondhoek die ik snel weer wegklikte. Man, ik moest minder aan honingtaart denken, zeg.

Inmiddels was ik weer opgestaan, en liep ik recht vooruit met een afkeurende blik naar het lijk waarlangs ik liep. Het was verkeerd vlees. Net alsof er gif in gestopt was, maar het niet enkel daar bij hield. Mijn stappen werden steviger, terwijl de bomen iets meer ruimte leken te maken, zodat ik geen bomen meer omver kon lopen. Deze bomen waren namelijk vrij klein, maar natuurlijk veel te hoog voor wezens uit de lagere orde. Een grijns sierde mijn gezicht, toen ik fantaseerde hoe een mens een boom in probeerde te klimmen om te vluchten voor mij. Even voelde ik me schuldig, héél kort maar. Kwam het doordat ik zo slecht over die schepsels dacht? Roc mag het weten. Mensen mocht ik van nature niet, maar écht haten deed ik niet wat zoveel andere wezens deden. Het kwam zeker doordat ik een reden had om ze toch niet geheel te haten; ze maakten honingstaart! En weer gleed wat speeksel uit mijn mondhoek, ook ditmaal likte ik het weg. Ik liep steviger door het gebied met mijn staart overeind. Mensen. Was ik zelf niet ook zo'n zwakke, niet lerende mens door een vaag gebeurtenis? Ik herinnerde mij vaag dat ik een jongeman was met witte vacht op mijn hoofd met roodoranje ogen en stukken stof aan. Het was echt gewoon raar. Kippenvel bracht het mij, wanneer ik eraan dacht. Ook nu schoten mijn haarsprieten elk één voor een overeind. Ondanks had ik als mens weten te overleven, kijk dat bewees wat! Zelfs als het wezen van de allerlaagste orde kon ik overleven. Ik grijnsde, terwijl ik de Blood River in de verte zag stromen, ondanks de dichte mist. Terwijl ik de Blood River naderde voelde ik wel iets aan mijn pot trekken. Het leek eerst niets bijzonders, maar spoedig zag ik een paars gemuteerde eenhoorn tegen mijn poot aan beuken, zonder een reden erachter wat ik kon bedenken. "Weer..."bracht ik in een geërgerde zucht uit en duwde met mijn poot het wezen tegen de grond aan, maar deze schoot eronder door en dreigde met zijn hoorn in mijn poot te prikken. Vlug boorde ik mijn tanden in de nek van het wezen en beet deze vlug door. Weer kwam er bloed uit dat lichaam, en weer wierp ik het lijk weg. "Straks laat ik nog een spoor achter met al die mormels,"zei ik mompelend, waarna ik alweer verder stapte. Weer zag ik iets in mijn ooghoek verschijnen, en dreigde ik weer dezelfde procedure te volgen. Maar het klonk anders dan de eenhoorn van net die als een gestoorde Minotaurus op mij af had gestormd. Het was niet dezelfde wezen, en ik had dat wezen niet opgemerkt. Dat was abnormaal voor mij. Begreep het wezen eigenlijk wel de taal van de Garmr's? Het wezen liet iets van zich zien na mijn geërgerde 'weer'. Ik draaide mijn lichaam naar de bron van het geluid toe met een koele blik in mijn ogen. "Laat je zien!"blafte ik naar het wezen. Dat was ook abnormaal, gezien ik zelden mijn bek bewoog wanneer ik wat zei. Wat was er toch aan de hand hier?

===========================

Yeah the sun so hot upon my side.
Oh lookin' out at this happiness
I searched for between the sheets,
Oh feelin' blind, to realise,
All I was searchin' for... was me.
Oh oh-oh, all I was searchin' for was me.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
Het begon als een afknappertje[E5]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Horroria :: Foggy Forest-
Ga naar: