IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 De Rots

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: De Rots   za jul 06, 2013 2:03 am

Adem in en adem uit. Een gedaante volgde deze opdracht,waarna hij zijn blik over een dichtbebost gebied liet vallen,waarin de bomen zijn zicht enkel meer belemmerde. De ander was ontsnapt aan hem door zichzelf te camoufleren en dat bos in te rennen,waardoor hij hem onmogelijk nog kon opsporen. Maar gelukkig viel het niet enorm tegen, hij had verkregen wat hij wilde: een beetje eten. De gedaante greep met zijn hand een licht beschadigde dolk op die voor hem lag en een minuut geleden de ander zo aan het schrikken maakte dat hij zijn voedselwaren had losgelaten. Stilletjes plaatste hij de dolk in zijn broekzak,waarna zijn aandacht naar het voedsel ging. Het was niets bijzonders. Een paar vruchten en een klein stukje vers vlees, dat was net genoeg voor een dag. Masaomi nam er genoegen mee en maakte de vruchten schoon met het beetje water dat hij nog in een fles had zitten en nam een hap, terwijl de rest de dolk vergezelden. Hij was bijna zelf gewond geraakt,maar vond het alsnog geen probleem. Zolang de wonden geen obstakel voor hem zouden vormen, zoals toen der tijd met de vogel incident. De waarheid was dat hij er nog steeds overheen was gekomen en al die tijd zich afgescheiden hield van zijn voormalige vrienden. Het was beter zo. Een wereld waarin hij zichzelf moest verdedigen,zonder dat anderen in de problemen raken. Masaomi voelde zich degelijk eenzaam,maar hij hoefde zijn voedsel niet te delen. Dat was een pluspunt, toch? Een grinnik verliet zijn mond, bijna onnodig. Niemand zou zijn stem toch horen, geen vriend in ieder geval. Traag hees hij zich omhoog, zich van bewust dat het al middag was en hij rond deze tijd een dutje moest doen om genoeg energie voor de avond te hebben. Met zijn zwarte lange vest die hij vroeger altijd droeg liep hij weer rond om zijn gezicht te kunnen bedekken en niet met kapotte kleren rond te lopen. Oké, deze kleren waren ook niet veel beter en zelfs zijn mouwen waren maar half intact,maar zijn oude kleren hadden het zwaar gehad door de vogel incident. Misschien was het zwak geweest van hem om zijn vrienden zo achter te laten,maar het was beter zo. Hij had zijn ogen tot spleetjes geknepen,terwijl hij een open grasveld naderde met een enorm uitstekende rots erop.

"Dát.....terrein.."bracht Masaomi moeizaam uit door de verbazing dat dit dé plek was geweest waar hij Ilva had ontmoet, zijn eerste echte vriend. Snel beet hij zwakjes op zijn lip en verbOrg zijn blonde haren over zijn ogen. W-Waarom vond hij deze plek juist wanneer hij in zo'n staat was? De jongen voelde zijn wangen warm worden en zijn ogen vrij vochtig. Hij mocht niet huilen! Nee, dat liet hij niet toe. Het behoorde tot het verleden. Uit een impuls had Masaomi een zwaard die hij ooit van Akis had gekregen, gegrepen en sprintte hij naar de rots toe om het in stukken te breken. In de eerste slag wist hij een kleine deukje te maken,maar nee,dat was niet genoeg. Het moest VERDWIJNEN! Weg uit zijn leven om nooit meer hem aan vroeger te herinneren. Weg uit zijn oog en beschadigde hart. "Verdwijn!"riep de blonde jongen luid, terwijl hij steeds vaker en harder sloeg,maar niet meer dan enkele deuken wist te maken. "D*mn it,"schreeuwde hij luider uit en hield de zwaard ditmaal hoog boven de rots,waarna hij deze met al zijn kracht neersmeet. Het volgende moment was deze zwaard door midden gebroken en viel het uiteinde ervan net 3 meter van de rots vandaan met een teder plofje. "Nee, dit kan toch niet waar zijn?!"Waarom lukte het niet? Snel wierf hij zijn deel van het zwaard weg. Het was nutteloos. Vol frustraties sloeg hij stevig op de rots met zijn kaken stevig op elkaar. "Verdwijn!Verdwijn!Verdwijn!"Bij elke 'verdwijn'sloeg hij stevig met zijn rechterarm op de rots,maar het werd gevolgd door steeds meer pijn in de desbetreffende ledemaat. Pas toen de warme tranen over zijn wangen rolden en zijn arm er slap bij hing kwam zijn gezond verstand terug. Een zwaard kon geen rots doormidden breken, mensen waren te zwak om een rots te breken en rotsen konden niet verdwijnen. "Darn it,"Jammerde Masaomi,waarna hij de rots losliet en zachtjes richting de grond zakte. Met zijn armen hield hij zijn lichaam nog boven de grond. "W-Waarom?"De tranen rolden verder over zijn wangen, terwijl de herinneringen van vroeger voorbij schoten als bliksemflitsen die bij elk zorgde voor een huilbui. "Ik..wil..niet huilen.."Klonk het zachte jammer van Masaomi, terwijl hij in elkaar kroop. Dit wilde hij niet. Liet de herinneringen stoppen. Stoppen! "Stop... Stop..STOP!" De stem van Masaomi vulde de lege stukje grasland.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Terorfang
Wezen
avatar

Aantal berichten : 17
Punten : 2

Over jouw personage
Leeftijd: New born
Groepsleider: Geen.
Relatie: Waste of time.

BerichtOnderwerp: Re: De Rots   zo jul 07, 2013 2:17 am

Rustige liep een jonge en nog erg jonge Zergling over de grasvlakte van Fanterria dat valk bij het gebeid van de mensen district lag. Een new born werd het ook wel onderen zijn ras genoemd voor zerglings die net ongeveer een half jaar oud zijn. maar lijf tijd werd niet echt bij gehouden bij hun ze werden toch een stuk oudere dan de meeste wezen in Fanterria. De meeste wezen voelde zich ook vaak niet op ge gemak als hij of soortgenoten in de buurt waren en mensen blijven vaak uit de buurt. Terorfang keek raar op toen hij een verwarde stem hoorden. Hij had gedacht dat hij hier alleen was maar blijkbaar was er nog iemand ergens op de grasvlakte. En zou te horen leek de persoon van wie de stem was in de war of ergens boos op. Terorfang kon een vals grijnsje niet onderdrukken toen hij de stem hoorde zeggen. 'Ik..wil..niet huilen.' Hoewel de stem erg zacht klonk was het nog duidelijke hoorbaar. Snel draaide Terofang zich om en versnelde zijn pas wat. Terwijl hij met zijn neus de geur van mens oppikte. Een jonge was het dit kon nog leuk worden. Als snel kwam hij bij een rots uit en zag hij iemand in elkaar gekropen tegen de rotswand zitten. Terorfang schrapte met een van zijn poot over de grond en liet een grommetje los met een wat benieuwde en afwachtende blik keek hij op de jonge neer. Heel erg benieuwd naar zijn reactie maar ook toch wel wat er met hem was.

Flutje
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: De Rots   zo jul 07, 2013 6:16 am

Waarom stopte niemand zijn gedachtegang die hem naar de herinneringen had geleidt? Als iemand dat al onder de controle had, smeekte hij om hem te laten stoppen. Van binnen werd hij continu gemarteld door de zachte,maar overheersende eerdere herinneringen aan deze plek. Bij elke fragment volgde een nieuwe huilbui dat de uitkomst van al deze marteling was geweest in plaats van bloed. Deze volgden sneller en vaker, waardoor het zelfs kon zijn dat hij hierna van uitdroging neer kon vallen. Tranen waren net als bloed kostbaar en hij verloor er veel. Zijn geest werd steeds zwakker en zwakker in het handhaven van hun grootte bij elke huilbui. Niet enkel uitdroging zou uiteindelijk volgen,maar ook een gebroken ziel, alsof hij dat niet al was geweest. Masaomi trok zijn kop verder in en zag hoe zijn benen nog na trilden van de hoge spanningen van net. Dit moest stoppen. Hij kon zichzelf helpen en redden uit de situatie. Kop op! Moeizaam had Masaomi zijn hoofd weer omhoog gehaald, direct verblind door de Fanterriaanse zon. Instinctief keek hij weg, terwijl de laatste tranen langs zijn warme wang liepen. Dit moest veranderen. Hij kon het stoppen en het zou hem gewoon moeten lukken. Masaomi hees zijn lichaam weer op, zag de rots weer die een paar deuken had en plofte weer neer op de grond. Zachtjes beet hij op zijn onderlip. Nee, hij kon de rots niet meer onder ogen zien. Het was momenteel zijn grootste obstakel. Hoe hij er nu bij was kon hij het niet aanschouwen. Zo zwak was hij, iets wat hij aan zichzelf had gehaat. Bij de incident met de vogel was hij uitermate zwak geweest, zowel lichamelijk als geestelijk. Het leven zonder bondgenoten en het leven in solitude zou hem sterk hebben gemaakt,maar hij was net zo zwak als eerst of nog zwakker. In een fractie van een seconde had Masaomi zwijgend de dolk van eerder gegrepen om deze vervolgens net langs zijn arm neer te steken. Hij had net gemist,maar toch kwam er een schram te zitten. Kon hij zelfs niet eens mikken? Alles was wel wazig geworden door de tranen in zijn ogen,maar hij had zeker goed gemikt,toch? Ach, wat maakte het toch uit. Masaomi wierp de dolk tegen de rots aan,waarna deze terugkaatste en voor hem op de grond neerplofte. Kon hij echt niets? Was hij werkelijk waar zo zwak? Masaomi beet steviger op zijn onderlip. Zijn optie was zinloos geweest. Helemaal zinloos! En hij heeft zijn vrienden voor niets achtergelaten, of niet? Hij wilde ze niet gewond hebben,omdat ze sterker waren en hij zwak en in de problemen kwam.

Een zacht gegrom maakte zijn weg door het grasland en werd gehoord door Masaomi. Was er nou een wezen in de buurt? Dat was logisch, en mensen waren een makkelijk hapje. Stevig sloeg Masaomi tegen de grond. Niet nu! Nu zou hij bewijzen dat hij de situatie zelf onder de controle had en geen vrienden nodig had om zichzelf te beschermen. Dit was zijn moment om te laten zien dat zijn actie bij de vogel incident niet voor niets waren geweest. Traag greep hij de dolk,waarna hij in zijn ooghoek de wezen zag. Het was een vrij jong wezen zo te zien met enkele kenmerken van een Zergling, een wezen dat hij weinig was tegengekomen en waarvan dit de eerste keer was dat hij een jonkie van zag. Een Zergling had een vrij grote bek met enorme tanden die vlijmscherp waren, apart gevormde klauwen op zijn rug en vier poten met scherpe klauwen. De kleuren konden bruin of groenig zijn,maar deze was het beiden, gelijk verdeeld over zijn lijf. Die kon hij wel aan door de leeftijd. Nee, hij kon elk wezen aan! Masaomi strekte zijn rug en kwam traag overeind met zijn rug naar het wezen. Het voelde alsof zijn bovenlichaam ineens evenveel woog als een olifant en zijn onderlichaam uit zeewier. Hij was bijna weer op de grond neergeplofd ,maar leunde snel zijn lichaam lichtjes op de rots. Met een grijns op zijn gezicht draaide hij zijn lichaam naar het wezen toe. De ogen van dat wezen keken vrij nieuwsgierig naar hem,maar ook behulpzaam. Wilde dit wezen hem helpen? Waarom zou hij een mens,zijn prooi, helpen? Pas toen voelde hij een laatste traan zijn weg maken langs zijn wang. Zachtjes raakte hij met zijn vingers zijn linkerwang aan, zijn gehuil. Traag keek hij weer naar dat wezen. Had het zorgende gevoelens? Verbijsterd stond Masaomi een tel lang,waarna weer tot hem doordring dat dit een vijand was die hij moest verslaan. Even onwennig door het eerdere gevoel greep hij de dolk steviger vast en hield die strak voor zich, duidelijk makend dat hij geen doetje was. "Waag het niet om mij aan te vallen, ik ben gewapend!"Zei Masaomi waarschuwend, zichzelf afvragend of een Zergling wel mensentaal kon begrijpen. Maar het gebaar was vrij duidelijk geweest, niet? Dit was in ieder geval zijn kans om zichzelf te bewijzen dat hij sterk was. Zomaar wezens aanvallen was gestoord, zo ver heen was hij ook weer niet. Hij bleef een Carer. 'Ik ben bang... Doe hem geen kwaad.. Dat heeft zo'n jonkie niet in de zin.. Kalmeer.. Wees je oude zelf... met vrienden ben je sterker' Stemmen zo zacht als een veer die de grond raakte vulden zijn achterhoofd om geen effect op zijn momentele geestelijke toestand te hebben."Ga terug naar uw gebied!"Vlug wees Masaomi met zijn dolk richting een bos dat verderop zat, waarvan hij gokte dat het wezen van daaruit hierheen was gekropen. De stemmen werden echter luider en luider.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Terorfang
Wezen
avatar

Aantal berichten : 17
Punten : 2

Over jouw personage
Leeftijd: New born
Groepsleider: Geen.
Relatie: Waste of time.

BerichtOnderwerp: Re: De Rots   ma jul 08, 2013 4:40 am


Terorfang wachten rustige af op wat de jongen ging doen. Langzaam liet hij zin blik over de jongen gaan hij was nog niet zo oud hij jong was het. Misschien wat ouder dan hem maar Terorfang was niet echt bekent met de mensen. Dit was eigenlijke voor het eerste dat hij er van zo dichtbij kon zien. Als hij de mensen die hij als eten niet mee rekenden. De jongen wierp ineens een dolk tegen de rots aan, waarna deze terugkaatste en voor hem op de grond neerplofte. Waardoor Terorfang zich niet helemaal op zijn gemakt voelde niet dat de jongen veel kans maakte. En als de jongen hem aanviel dan zo dat lelijke voor hem kunnen aflopen. Zijn klauwen waren dodelijke en daarnaast had hij net waar zijn ribbenkast eindigede. Nog twee klauwen in de vorm van een zeis van bijna een meter lang. Die hij als dodelijke en vlijmscherpe zwaarden kon gebruiken. Nadat hij zich duidelijke had gemaakt keek de Jongen langzaam op. Even leek de jongen van angst versteend te zijn. Waardoor hij toch een wat vermakelijke grijns op zijn snout kreeg. Die nog groter werd toen hij duidelijke te zien kreeg dat de jongen gehuild hadt. Waarna de jongen langzaam waar zijn dolk pakte en overeind ging staan. Terorfang liet een driegende grom horen en zwaaide wat onrustige met zijn straat. Terwijl hij met een nauwlettende naar de dolk keek en de mens keek die met de rug naar hem gekeerd was. Wat niet al te slim was, de dolk zag er maar zwak uit en ook niet al te goed onderhouden uit. Langzaam draaide hij zich om met de dolk strak voor zich uit, Terorfang liet een felle grom los en ontblote zijn tanden. Met een wat minachtende en kwade blik keek hij naar de jongen. 'Waag het niet om mij aan te vallen, ik ben gewapend!' Spark de jongen, Terorfang  kenden helemaal nog geen mensentaal. Het maakte hem nou ook weinig uit dacht hij nou echt dat hij een kans had. Terorfang liet een duidelijke en kwade grom los. Waarna hij met zij staart uithaalde om de dolk uit zijn handen te slaan. Daarna schot hij meteen op de jongen af om hem in keihard in zijn maag te stoten met zijn hoofd waardoor hij waarschijnlijke tegen de rots zou knallen. Waarna hij meteen boven op de jongen zou springen. Om hem tegen de grond te werken. En meteen zijn klauwen in zijn armen zou zetten, zodat hij geen kant op kan.

 
Razz
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: De Rots   di jul 09, 2013 10:18 pm

~Meh, korte post. Ik ben enorm moe+inspiloos+teveel topics.

De Zergling tegenover hem reageerde al snel op de actie die hij zojuist had verricht met een diepe grom. Dat wezen voelde zich zeker bedreigd,maar Masaomi niet dan? Hij trok zijn ogen tot spleetjes,maar zag dat wezen enkel waziger door zijn vochtige ogen. Hij had eerder echt niet als een zwakkeling moeten zitten huilen. Dit wezen had hem al direct zwak ingeschat. Een mens had ook nauwelijks klauwen om zich te verdedigen in tegenstelling tot een Zergling. Dit werd een oneerlijke strijd,maar Masaomi zou alsnog als bewijs voor zichzelf de strijd winnen. De strijd was nog niet gestreden en er kon nog van alles gebeuren. Zijn dolk zou het misschien niet lang volhouden tegenover de vlijmscherpe klauwen,maar wel lang genoeg. Dat was waar hij naar streefde: de minuscule seconden. Zijn plan viel wel in diegelen toen de staart van het wezen zich een weg had gebaand naar de dolk en deze uit zijn handen had gesmeten. Masaomi vloekte binnensmonds.

En nu? Wat kon hij nu nog doen? De Kerkling zag hij inmiddels met een snelle vaart naderen, niet van plan om hem een kans te geven om te ontwijken. Het was jammer dat hij niet de zwakke plek van zo'n beest wist, anders was het makkelijker geweest. Voor nu kon de jongen enkel snel opzij springen om de aanval te ontwijken. Masaomi snelde zich richting de rots en greep de kleine kiezeltjes die hij eerder had gemaakt en wierp die behendig richting het wezen. Het was een vrij nutteloze aanval,maar het waren kiezeltjes die niet zo stevig waren en nog gehuld waren door wat stof. Het kon de ander dus verblinden voor een moment, zelfs als het de ander niet had geraakt. Dat zou Masaomi de kans geven om zijn dolk weer in handen te krijgen. Dat was zijn plan voor nu, maar het kon altijd wel mislukken, dus had hij een back up plan nodig. Vlug keek hij om zich heen en zag verderop de bos staan waar hij zo net nog in had gezeten. Dat was ook op de route van zijn dolk. Masaomi grijnsde lichtjes. Hij had een hoofdplan en een back up plan, meer had hij even niet nodig. "Kom maar op,"zei Masaomi uitdagend, toen hij het wezen weer in zijn zicht had gekregen.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: De Rots   

Terug naar boven Go down
 
De Rots
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Human District :: Grass Field-
Ga naar: