IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 » creepy horror forest // open.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: » creepy horror forest // open.   di jul 16, 2013 12:16 pm

l a v i

-- l a v i .

Neergeknield bij het kleine poeltje water zat Lavi, een lange jongeman met  vuurrode lokken die hij omhoog droeg in een groene bandana. Over zijn knieën lag de steel van zijn hamer, Tettsui. Met een doek die hoogstwaarschijnlijk uit één van zijn vele zakken kwam, veegde hij ritmisch over zijn gestreepte hamer in een poging het vuil eraf te krijgen. Het was een vervelende klus, maar het moest gedaan worden. Hij kneep zijn groene oog samen in een poging iets meer te zien, maar de schaduwen hadden dit bos overgenomen, en hij moest het doen met de kleine beetjes licht dat zich door de dikke bladeren hoog boven hem hadden weten te wringen. Hij was verdwaald. Zijn poging om terug naar het zandige gebied van de Griekse en Romeinse wezens te gaan was compleet mislukt, en nu zat hij hier. Door zijn papieren wist hij echter wel waar hij was. Creepy Horror bos. Blijkbaar werd het bewaakt door een reus, maar Lavi had geen reus gezien en was zonder moeite het bos binnengekomen.

Hij dompelde de nu al een stuk bruinere doek nog een keer in het kleine beetje water. Naast de flesjes in zijn tas, was dit tot nu toe het enige water dat hij gezien had, en omdat de bomen dicht op elkaar stonden, kon hij zijn hamer niet als transport gebruiken. Dat betekende dus dat hij veel meer zag en hoorde. Hij had het prikkende gevoel van starende ogen gevoeld vanaf het moment dat hij wist dat hij hier eigenlijk niet hoorde te zijn, maar hij was hier toch en hij kon niet van ze afkomen. Aangezien ze in de schaduwen bleven en hem niet lastig vielen, liet Lavi ze maar zitten en probeerde hij het nare gevoel zoveel mogelijk te vergeten. Met een zucht stond hij op, zijn knieën en onderbenen afkloppend terwijl zijn hamer kromp tot ongeveer de lengte van zijn middelvinger en de steel in zijn speciale buisje aan Lavi's been verdween. Hij keek rond, op zoek naar het pad dat hij verlaten had ongeveer een half uur geleden. Natuurlijk kon hij het niet vinden. Handig. Hij bedekte zijn mond toen hij een gaap op voelde komen, en daarbij ook de vermoeidheid die hij niet eerder opgemerkt had. Het was best logisch, hij had best wel even gelopen en de nacht hiervoor slecht geslapen door krekels en kikkers, die ze jammer genoeg ook hier hadden. Hij plofte weer op de grond, hand op zijn mini-hamer en leunend tegen een dunne, zwarte boom. Het enige dat nu echt opviel, was zijn vlammende haar, maar zijn zwarte kleding camoufleerde hem prima. Op de een of andere manier vond Lavi het niet zo heel erg dat zijn haar opviel, en hij had weinig zin en energie om er iets aan te doen. Daarom liet hij zijn ogen dichtzakken, en binnen no-time zakte hij weg, zijn kin op zijn borst leunend.

Zijn dromen waren donker en grimmig, net als het bos waar hij zich in bevond en hij kon er weinig van herinneren. Alleen rode ogen, gemene, rode ogen die hem uit de schaduwen bekeken. Hij hoorde bladeren ritselen. Was er maar één paar ogen, of werd hij omringd door tientallen wezens die allemaal dezelfde soort ogen hadden? Wat deed hij hier überhaupt? Hij moest naar gramps, oude panda. Hij had helemaal geen tijd om iedere keer weer om te kijken en te stoppen met lopen bij elk knappende takje. Gramps wachtte op hem, aan de andere kant van de deur. Maar hij had helemaal geen sleutel. Die was hij in de grot vergeten, samen met zijn hamer en zijn bandana. Nee, wacht, hij had zijn bandana op. Wat was hij dan in de grot vergeten?

De groene bandana was door zijn woelen omlaag gezakt, en over zijn gezicht lagen rode lokken, de bandana lag in zijn nek. Het abrupte wakker worden deed hem denken aan uit het water getrokken worden. Hij keek een beetje verbaast en suf rond en lichtjes danste voor zijn oog terwijl hij aan het donker gewend moest raken. Hij was in slaap gevallen? Oh. Hij was alleen maar even gaan zitten, wanneer was hij weggezakt? Een zucht verliet zijn keel en hij likte zijn droge lippen. Toen zijn oog eindelijk gewend was aan het schaarse licht, keek hij rond. Nog steeds voelde hij ogen in zijn rug prikken, maar het voelde niet anders dan op zijn weg naar het poeltje. En toch... Er was wel iets anders, hij kon er alleen niet helemaal opkomen. In een simpele beweging zwaaide Lavi zichzelf overeind, zijn hand weer terug op Tettsui terwijl hij door de bosjes zwoegde. De stekelige takken haakte in zijn leren jasje. Crap, hij had geen zin in krassen op het leer. Zo voorzichtig als hij kon, probeerde hij de stekels van zijn jasje af te halen zonder het te beschadigen, totdat hij opeens bevroor. Hij wist het wel, er was iets anders. Was het een mens? Of was het een van Creepy Horror bos' eigen creaties. Zijn oog gleed omlaag, naar zijn rechterhand. Shit, niet eens dichtbij zijn hamer. Hij wist dat er iets vlak bij was, en hij had waarschijnlijk niet genoeg tijd om Tettsui te pakken voordat de andere iets zou doen, ervan uitgaand dat het wezen of het mens met slechte bedoelingen het bos ingegaan was. Zonder zijn hoofd te draaien sprak hij op zijn hoede zijn woorden uit, er een vriendelijke toon in houdend.


"Wie is daar-sa? Ik weet dat je d'r bent, maar ja, zoals je ziet zit ik een beetje vast. Heheh. Kan je me even helpen-sa?"

Ook als de persoon hem niet wou helpen, en hem gelijk aanviel, hij zou misschien het voordeel van de eerste slag missen, en er zouden een paar krassen op zijn jasje en broek komen, met Lavi's goede oren en reflexen zou hij bij zijn wapen moet kunnen om zich in ieder geval te verdedigen en zichzelf uit de bosjes te werken.


robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   do jul 18, 2013 7:54 am

Ik trok mijn donkerblauwe vest tegen me aan. Het was warm, maar hier leek het alsof alle warmte was verdwenen. De donkere bomen torenden hoog boven me uit, en in de struiken zag ik hier en daar een paar ogen schitteren. De scherpe geluiden van roofdieren lieten rillingen lopen over mijn rug. Nee, ik hield niet van deze plek, maar het was toch mijn eigen schuld geweest dat ik was beland. Ik had lopen dagdromen – iets dat weleens voorkwam bij mij – en had, zonder het te beseffen, de grens van Horroria gepasseerd. Tja, nu moest ik hier nog zien weg te komen. Ik deed mijn best om er niet zwak uit te zien. Of in ieder geval om mijn angst verborgen te houden. Het zou me niet veel hebben verbaasd als de wezens hier mijn angst hadden kunnen ruiken. Gelukkig had mijn albinisme één voordeel; veel wezens zagen mij aan voor een vampier. Zolang ik mijn mond gesloten hield, zag ik er precies uit als een vampier met mijn rode ogen, witte haren en bleke huid. Tot nu toe had het vaak geholpen, dus ik hoopte vurig dat dat voorlopig ook zo zou blijven. Ik haalde diep adem en rechtte mijn rug. Erbij lopen als een zak aardappelen met benen zou er niet bepaald voor hebben gezorgd dat ik me veilig door het gebied kon verplaatsen.

Mijn blik viel op een beweging in het struikgewas, waar ik al snel een cerberus uit tevoorschijn zag komen. Hij had mijn mensengeur waarschijnlijk geroken en op een makkelijke prooi gehoopt. Ik zette mijn angst heel even opzij en keek naar de cerberus alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Wat hier natuurlijk ook het geval was. De driekoppige hond leek in de war te zijn door mijn verschijning. Hij had een mens verwacht, maar hij zag een vampier."Reste calme," dacht ik, "reste calme". Na me nog een moment te hebben aangestaard draaide hij zich om en verborg zich weer in het struikgewas. Ik wandelde verder, terwijl ik een zucht van verlichting slaakte. Het was gelukt. In ieder geval dit keer. Ik stond stil toen ik in de buurt van een stekelig bosje kwam een een stem hoorde. "Wie is daar-sa? Ik weet dat je d'r bent, maar ja, zoals je ziet zit ik een beetje vast. Heheh. Kan je me even helpen-sa?" zei de stem. Ik kwam iets dichterbij, en ik zag een jongen van een jaar of 19 met rood haar en met een ooglapje over zijn rechteroog. Hij had een leren vest aan, wat niet beschadigd leek te zijn. Eerst wist ik niet zeker of hij een mens of een wezen was, maar ik kwam tot de conclusie dat een wezen – en vooral een Horroriaans wezen – niet zo voorzichtig zou omgaan met zijn vest. Ik besloot er maar vanuit te gaan dat hij een mens was. Anders vond ik wel een manier om te ontsnappen. Nu liet ik mezelf helemaal zien en liep op de jongen af. Even slikte ik. Met mijn 1.70 meter stak deze jongen toch nog een aardig stuk boven me uit. Ik besloot dat feit maar even opzij te zetten. "Zo te zien kan je inderdaad wel wat hulp gebruiken," zei ik vriendelijk, maar toch met mijn sterke Franse accent die ik nooit zou kwijtraken. Ik liet een klein mes uit mijn zak glijden en liep ermee op de jongen af. Op dat moment aarzelde ik even. Wat als hij me ook aanzag voor een vampier en zich zou proberen te verdedigen? "Reste calme," zei ik weer in stilte tegen mezelf. Ik liep verder, zelfs half de struik in, zodat ik uiteindelijk nauwelijks een halve meter bij de jongen vandaan stond. "Laat mij je helpen," zei ik, zodat het tenminste duidelijk was dat ik goede bedoelingen had. Met mijn mes sneed ik een aantal stekels weg, erop lettend dat ik de leren jas niet beschadigde.

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   vr jul 19, 2013 4:26 am

l a v i
-- l a v i .

Ja, er was zeker weten iemand achter hem. Zijn goede oren vingen nu duidelijk het geluid van ademhaling op. Was het een wezen, of een mens, zoals hem? Toen het persoon achter hem begon te spreken, kon Lavi niet anders dan verbaast omkijken. Was dat een Frans accent? Ja! Hij kende Franse accents, hij had wekenlang met iemand moeten optrekken die ontzettend Frans was, en net zo accent had. Hij fronste een beetje toen hij een vampier zag staan. Zo had een vriendin van hem ze tenminste omschreven. Bleek, bloedrode ogen. Frans accent? Hadden ze ook een Frankrijk hier? Lavi wist niet zeker wat hij moest doen. De vampier klonk vriendelijk, en was kleiner dan hem, maar hij zat niet vast en Lavi wel. Toen de vampier duidelijk maakte dat hij wou helpen, en geen kwaad in de zin had, kon Lavi geen scherpe hoektanden zien. Toch geen vampier dan? Maar hij leek er wel verdomd veel op.... De vampier -- Lavi kon het niet helpen hem zo in zijn hoofd te noemen, hij wist zijn naam niet en hij moest hem toch iets noemen? -- sneed wat van de stekels weg, wat Lavi de vrijheid gaf zijn armen te bewegen en de hele takken naar de grond te duwen. Lavi had geen mes, alleen maar Tettsui, en het was te dicht hier om dat ding te gebruiken de bosjes te pletten. Het zou ook te veel aandacht trekken. Voorzichtig zette Lavi enkele stappen naar achter en werkte zich zo het bosje uit. Hij stond nu weer bij het kleine poeltje, maar dat was beter dan middenin de stekels. Hij veegde de kreukels uit zijn jasje en hij bracht zijn hand weer terug naar de gekrimpen Tettsui bij zijn been, hem net niet aanraken. Lavi bekeek de jongen tegenover zich nog eens goed, en kon het niet laten een opmerking te maken.


"Vampier met een Frans accent-sa? 'k Wist niet dat die bestonden-sa!"

Een grote grijns verscheen op zijn gezicht, een grijns die duidelijk maakte dat Lavi er niks mee bedoelde. Hij had hem zover alleen maar geholpen, en niet aangevallen. Dan was er niks mis. Hij zette een stap dichterbij en stak zijn linkerhand uit.


"Ik ben Lavi-sa. Dankje voor je hulp-sa!"

Zijn grijns werd nog iets groter, terwijl hij geduldig wachtte op de jongen om zich ook voor te stellen en Lavi's hand te schudden.

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   do jul 25, 2013 7:35 pm

Op het eerste gezicht leek de jongen wat wantrouwend mijn kant op te kijken. Logisch, dat zou ik ook gedaan hebben als er een vampier voor mijn neus stond. Toen ik zijn armen bevrijd had liep hij achteruit de struiken uit. Hij bracht zijn hand naar een soort kleine hamer bij zijn been, dat me nog niet eerder was opgevallen. De jongen keek weer mijn kant uit. "Vampier met een Frans accent-sa? 'k Wist niet dat die bestonden-sa!" zei hij. Het viel me op dat hij achter elke zin -sa zette. Niet dat mij dat stoorde, ik praatte ook met een Frans accent. De jongen grijnsde, en alsof het besmettelijk was verscheen er ook een glimlach op mijn gezicht. "Mais non," zei ik, "Ik ben geen vampier. Ik ben gewoon een mens, net zoals jij, toch?" Dat laatste vroeg ik puur voor de zekerheid. Voor hetzelfde geld was dit een magiër en dan zou ik hem alleen maar beledigd hebben. "Je hebt trouwens wel gelijk wat dat Franse accent betreft. Ik ben dan ook afkomstig uit Frankrijk." De jongen zette een stap dichterbij en stak zijn linkerhand uit. "Ik ben Lavi-sa. Dankje voor je hulp-sa!" zei hij. Bijna had ik uit gewoonte mijn rechterhand uitgestoken, maar dat was nu natuurlijk niet handig. Wat onwennig stak ik mijn linkerhand uit en schudde die van Lavi. "De rien! Ik ben Gwyn," stelde ik mezelf voor. Op dat moment vroeg ik me ineens af wat hij hier deed. Ik nam aan dat hij niet dagdromend dit bos was binnengewandeld zoals ik had gedaan. "Waarom ben je trouwens hier, als ik vragen mag? Dit is niet bepaald de meest veilige plek op Fanterria..."


(Sorry voor de verschrikkelijk korte post, ik weet echt niets meer om er nog aan toe te voegen... =/)

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   wo jul 31, 2013 2:28 am

l a v i

-- l a v i .

Huh, geen vampier dus. Hij had het kunnen weten. Geen vlijmscherpe hoektanden. Misschien kwamen die alleen uit in de nacht, Lavi had geen idee. De jongen tegenover hem was gewoon mens. Zijn witte haar deed Lavi een beetje denken aan zijn vriend. Blijkbaar was Lavi niet de enige die het opgevallen was, want uit zijn broekzak verscheen plots een gouden balletje, iets groter dan een biljartbal. Het had twee grote, lichte vleugels en een lange staart die eindigde in een pluim. Zijn korte pootjes kwamen amper onder zijn buikje uit, en waar zijn gezicht had moeten zijn, zat een 'fleury cross' en twee hoorntjes. Timcanpy. Lavi volgde het beestje met zijn ogen toen het naar de jongen vloog. Bij de ontdekking dat dit niet zijn baasje was, vloog Timcanpy terug naar Lavi en plofte het neer op zijn hoofd.


"Sorry, dit is Timcanpy. Wij zijn opzoek een vriend van mij, en met jou witte haren leek je erg op hem-sa. Ik ben ook een mens, ja. Het is goed je te ontmoeten, Gwyn-sa. Het was een hele tijd geleden dat ik mensen gezien heb-sa."

Bij zijn volgende vraag bleef Lavi even stil terwijl hij nadacht. Zijn hand zakte weg van Tettsui, en krabbelde tussen de hoorntjes van Timcanpy. Opnieuw verscheen er een grijns op zijn gezicht.


"Ik ben verdwaalt-sa. Plots was ik hier, en toen werd ik moe dus ging ik slapen-sa."

Hij trok zijn schouders op en ging verder.


"Waarom ben jij hier, als ik vragen mag-sa? Ik heb gehoord dat dit niet echt de geweldigste plek is om te zijn-sa."

Nah, is niet erg. Mijn reply is ook niet echt schitterend lang, maar het gaat om de inhoud, niet?

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   wo jul 31, 2013 8:01 am

Het viel me op dat er een wezentje uit de broekzak van de jongen kroop en naar mij toe vloog. Ik keek er wat verbaasd naar, waarna het wezentje naar Lavi terugvloog en op zijn hoofd landde. Ik wilde net vragen wat voor wezentje het was, maar de jongen was me al voor. "Sorry, dit is Timcanpy. Wij zijn opzoek een vriend van mij, en met jou witte haren leek je erg op hem-sa. Ik ben ook een mens, ja. Het is goed je te ontmoeten, Gwyn-sa. Het was een hele tijd geleden dat ik mensen gezien heb-sa." Er verscheen een glimlach op mijn gezicht. "Het is ook fijn om jou te ontmoeten. Ik ben hier ook maar nauwelijks mensen tegengekomen," zei ik. Om precies te zijn was ik zelfs maar twee mensen tegengekomen; Sayonara en Kirito. Gray zou ook nog mee kunnen tellen, maar dat was een magiër die oorspronkelijk al Fanterriaans was. "Ik ben verdwaalt-sa. Plots was ik hier, en toen werd ik moe dus ging ik slapen-sa." Terwijl hij dat zei krabbelde Lavi tussen de hoorntjes van Timcanpy. "Waarom ben jij hier, als ik vragen mag-sa? Ik heb gehoord dat dit niet echt de geweldigste plek is om te zijn-sa." Ik zuchtte en haalde mijn schouders op. "Puur toeval. Ik zat weer eens met mijn hoofd helemaal ergens anders. Tja, dan kom je nu eenmaal terecht op plaatsen waar je liever niet wil zijn," zei ik. Even keek ik om me heen en er liep een rilling over mijn rug. Ik voelde me hier nog steeds helemaal niet op mijn gemak. "We kunnen beter weggaan hier, ik vertrouw het hier voor geen meter..." zei ik, en ik merkte dat er een angstige trilling in mijn stem zat die ik liever helemaal niet had willen laten horen. Het zou zomaar kunnen dat er toevallig een roofdier mijn angst kon ruiken en... Ik schudde mijn hoofd. Niet aan denken nu! Dat zou het toch niet beter op maken.

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   do aug 01, 2013 9:06 am

l a v i

-- l a v i .

Verdwaald dus, net als Lavi. Met zijn geheugen kon Lavi de weg waarschijnlijk wel terug vinden, maar hij wist niet zeker of ze hem uit dit bos zouden laten... Was er niet een reus die je wegjaagde? Dat zou die vast niet voor niks doen. Omdat dit zo'n gezellig bos was of zo, nee, het had een heel goede reden en Lavi kon, nu hij in dit bos geweest was, nog steeds was, heel goed begrijpen. Mensen - vooral mensen - konden hier vermist raken. Opgeslokt door de plakkende blikken op zijn rug, het geritsel in de hoge struiken. Lavi zou hier niet verdwijnen, en hij zou de jongen met zich meenemen. Hij kon het zich niet permitteren meer vrienden te maken, hij wist dat dat niet kon. Ookal was het hier veiliger, dit hele land was niet in oorlog. En toch, de Bookman lifestyle was in hem gedrild, en hij zou de jongen, Gwyn op den duur toch weer verliezen. Lavi kende zichzelf, hij zou iets vinden wat hem verantwoordelijk zou maken en hij zou zichzelf kapot maken. Dat was waarom hij geen vrienden kon hebben, zelfs niet als ze sterk waren. Hij schudde het gevoel van zich af en besloot optimistisch te blijven. Hij moest niet zo negatief denken altijd. Timcanpy, die van zijn hoofd af gevlogen was en zich tussen de takken probeerde door te wringen, gaf op en landde weer op Lavi's schouder.


"Ach, het is ook spannend nieuwe wezens te ontmoeten, niet-sa? En ik denk dat je gelijk hebt, die blikken kunnen weinig goeds betekenen-sa. Jij hebt ze waarschijnlijk ook al opgemerkt-sa..." Lavi keek even rond. Het leek alsof ze zijn heldere, groene oog vermeden, maar direct weer hun blik op hem richtte als hij wegkeek. "Heb jij iets bij je waarmee je jezelf kunt verdedigen en mee kunt vechten-sa?" vroeg Lavi, terwijl hij Tettsui uit zijn houdertje trok.


"Ozuchi... Kozuchi... Man! Man! Man!"

De hamer, die eerst niet groter dan zijn wijsvinger was, groeide nu totdat hij langer dan Lavi zelf was. De steel kwam tot ongeveer zijn nek, en waar Lavi's hoofd zat begon de gestreepte hamerkop. Lavi zwaaide het een paar keer rond en liet toen de steel op zijn schouder leunen, de hamerkop achter hem uitstekend. Hij glimlachte vrolijk naar Gwyn. "Ik kan ons natuurlijk ook allebei beschermen-sa, hehehe. Let's go, ik denk dat ik de weg nog wel weet." Opgewekt en vol goede moed sprong hij met een klein aanloopje over het struikje heen. Heh, had hij ook eerder kunnen doen. Hij bleef even staan terwijl hij rondkeek, en liet na een paar seconde zijn armen omlaag vallen, de hamer in zijn linkerhand vasthoudend terwijl hij lichtjes met zijn armen zwaaiden.


"Gaaaah, ik ben de weg vergeten-sa!" zei hij op een zeurderige toon, maar erg lang de tijd om er over in te zitten kreeg hij niet, want het eerste wezen uit dit bos sprong tevoorschijn, klaar om aan te vallen. Het was een reusachtige spin. Het had een behaard, dik lijf en een hele set lange, zwarte poten. Felrode ogen keken Lavi aan en het klikte vijandig met zijn kaken. "Ieeeh!" zei Lavi, enigszins ongemakkelijk bij het beest terwijl hij er met zijn hamer naar zwaaide. De spin was echter sneller dan Lavi verwacht had en ontweek Tettsui met gemak. Om hen heen vloog een paniekerige Timcanpy, geschrokken door de plotselinge verschijning.

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   zo aug 04, 2013 8:44 pm

"Ach, het is ook spannend nieuwe wezens te ontmoeten, niet-sa? En ik denk dat je gelijk hebt, die blikken kunnen weinig goeds betekenen-sa. Jij hebt ze waarschijnlijk ook al opgemerkt-sa..." zei de jongen. Hij hoefde mij er inderdaad niet meer aan te herinneren dat er een aantal paar ogen vanuit het struikgewas naar ons keken. Hoe sneller we hier weg zouden zijn, hoe beter. "Heb jij iets bij je waarmee je jezelf kunt verdedigen en mee kunt vechten-sa?" vroeg Lavi aan mij. Ik schudde mijn hoofd. Ik had geen enkel wapen om me mee te verdedigen. Boeken waren niet bepaald wapens. Één voordeel; ik wist door die boeken tenminste de kenmerken en de zwakke plekken van veel mythische wezens. Zo kunnen bijvoorbeeld sirenen je niet verleiden als je je oren dichthoudt, en schijnt het zo te zijn dat griffioenen twee harten hebben; het hart van een leeuw en dat van een adelaar. Om een griffioen te doden moet je beide harten doorboren. Of dat klopte wist ik niet zeker, aangezien dit uit een “gewoon” boek kwam. Maar wie weet, voor het zelfde geld was dat waar.

"Ozuchi... Kozuchi... Man! Man! Man!" Ik keek op toen ik Lavi hoorde roepen, en ik zag dat de hamer die hij in zijn hand had begon te groeien tot hij langer was dan de jongen zelf. Wat verbaasd keek ik naar het wapen. Ik had al veel gezien in Fanterria, maar een hamer die kon groeien en krimpen was nieuw voor mij. Lavi glimlachte vrolijk in mijn richting. "Ik kan ons natuurlijk ook allebei beschermen-sa, hehehe. Let's go, ik denk dat ik de weg nog wel weet." Ik zuchtte opgelucht. Nu kon ik voor één keer een beetje ontspannen. Zelfs met mijn “natuurlijke vermomming” was het nog gevaarlijk om hier rond te lopen zonder wapens. De jongen sprong over het struikje waar hij net nog in vast had gezeten, en met een kleine aanloop lukte het mij ook. Ik volgde Lavi in de hoop dat hij inderdaad de weg nog wist.

Nope, hij wist het niet meer. "Gaaaah, ik ben de weg vergeten-sa!" Ik sloeg mijn hand tegen mijn gezicht. “Sacrebleu, hoe is 't mogelijk...” zei ik, hoewel het er meer als humor uitkwam dan als iets serieus. Dat kon haast niet anders, ik moest gewoon in stilte lachen om de zeurderige toon van Lavi. Al snel sloeg mijn stemming om van vrolijk naar serieus toen er een enorme spin uit het bos tevoorschijn kwam. Vergeleken met dit monster waren tarantula's schatjes. De jongen sloeg met zijn hamer, maar het beest ontweek het met gemak. Ik moest iets doen en snel ook, anders gingen we eraan.

Toen wist ik opeens iets. Het was niet erg bijzonder, maar als ik het snel deed en op de juiste manier aanpakte... Snel maakte ik mijn broeksriem los, greep naar een paar steentjes, maakte een lus van mijn riem en legde een steentje in de riem. Ik begon de riem boven mijn hoofd te zwaaien, waarna ik één uiteinde losliet en het steentje op de monsterlijke spin afvloog. Hij raakte hem in één van zijn ogen. Het beest verstijfde even van de pijn, waarna het weer begon te bewegen. Misschien dat... Ik wierp een blik op Lavi. “Val hem aan zodra ik hem heb verdoofd!” riep ik. Dát was de zwakke plek van de spin; zijn ogen. Weer slingerde ik met mijn riem en liet het steentje recht in een ander oog belanden. Nu maar hopen dat Lavi er snel een einde aan zou maken, want zo veel steentjes lagen hier ook weer niet.

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   zo aug 11, 2013 3:30 am

l a v i

-- l a v i .

Lavi wilde net roepen dat Gwyn uit dit gevecht moest blijven, toen de spin verstijfde en zijn verwondde oog dichtkneep. Het duurde even voordat hij doorhad wat er gebeurde. De spin verstijfde wanneer iemand aan zijn ogen kwam.. Daar kon hij gebruik van maken! Hij keek om naar Gwyn toen hij de bleke jongen hoorde roepen. Dus Gwyn had het ook opgemerkt... ”Aye!” riep Lavi, en toen de steen een van de vele andere ogen raakte, en de spin opnieuw verstijfde, kwam Lavi direct in actie. De hamerkop groeide nog meer. Het was krapjes hier, maar het lukte hem wel. Hij nor Gwyn zou vandaag spinnenvoedsel worden. Met een luide brul trok hij de hamer naar de grond, met de spin ertussenin. Net toen het beest weer begon te bewegen, boos en geërgerd, plette Lavi het met Tettsui. De kleine stukjes poot die nog onder de hamer uitkwamen stuiptrekte even voordat ze neervielen. Een opgeluchte lach verliet de mond van de roodharige, terwijl hij de hamer weer liet krimpen. ”Ah, gross, spinnenslijm!” riep hij uit toen hij de onderkant van Tettsui zag. Hij trok zijn neus op en veegde het tevergeefs af aan de zanderige grond, wat het alleen maar erger maakte. Met een zucht gaf hij het op, en liet hij het ding weer krimpen. ”Nou, de volgende die zin heeft in een potje knokken heeft flinke pech!” mompelde Lavi. Hij draaide zijn hamer een keer rond in zijn hand en legde de steel toen over zijn schouder. ”Kom, we moeten hier weg.”

Hij keek nog een keer goed rond en bukte toen, de grond goed bekijkend. Hij keek even om naar Gwyn. De jongen had kleinere voeten dan Lavi, wat betekende dat hij de grootste voetstappen moest vinden. Hoewel het donker was, kon hij uiteindelijk toch zijn schoenafdruk vinden. ”Ah!” Hij sprong overeind en keek weer om. ”We moeten gewoon de voetstappen terug volgen! Kom!” zei Lavi en hij begon het kleine, slingerende pad af te lopen dat hier was. Na een paar minuten in stilte gelopen te hebben kwamen ze op een open plek. Lavi knipperde met zijn ogen en hief een van zijn handen tegen het zonlicht. Hij voelde hoe zijn lichaam weer opgewarmd werd, en het was een prettig gevoel. Hij voelde energie in zich stromen, hoe hij opgewekter werd. Hoewel... Hij kon zich niet  herinneren dat hij langs deze open plek kwam, en over het algemeen had Lavi een behoorlijk goed geheugen. Hij boog naar de grond, en al hurkend schuifelde hij over het dorre gras, op zoek naar een stel voetsporen. Dit vond hij ook, alleen waren ze iets groter dan zijn eigen voeten. ”Eh!?” Behendig kwam hij weer overeind, terwijl hij naar de enorme schoenafdruk keek.

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   vr aug 23, 2013 12:18 am

Al snel had Lavi de spin geplet met zijn gigantische hamer, alsof het geen enkele moeite was. Het beest leek nu gewoon een spin die geplet werd door een schoen, alleen was het nu met een hamer en in andere verhoudingen. ”Ah, gross, spinnenslijm!” hoorde ik Lavi zeggen toen hij de hamer weer liet krimpen. Ik vroeg me af wat er met die hamer aan de hand kon zijn, maar in ieder geval had die hamer wel het leven van ons allebei gered. ”Nou, de volgende die zin heeft in een potje knokken heeft flinke pech!” vervolgde hij. Even grinnikte ik. Tja, daar had hij gelijk in, dat moest ik hem nageven. Lavi legde de steel van zijn hamer over zijn schouder. ”Kom, we moeten hier weg.” zei hij. Ik knikte en keek toe hoe hij de grond bestudeerde. Ik merkte op dat onze voetstappen hier nog steeds in stonden. ”We moeten gewoon de voetstappen terug volgen! Kom!” In stilte volgde ik hem terwijl hij zijn weg zocht tussen de bomen en de struiken. Na een tijdje te hebben gelopen kwamen we op een open plek terecht die ik niet herkende. Het hielp niet bepaald dat Lavi ook niet wist te weten waar we waren. Ineens sprong hij overeind met een verraste kreet. “Wat is er?” vroeg ik, en op datzelfde moment merkte ik dat hij naar een voetafdruk stond te kijken, die groter was dan die van ons. Ik kwam dichterbij en hurkte neer naast de voetafdruk. Het was in ieder geval een mensachtige voetafdruk. Van een reus kon hij niet zijn, daar was hij toch wat te klein voor. Er waren nog een paar opties over; de afdruk kon van een mens, van een magiër of van een vampier zijn. En ik hoopte dat het niet dat laatste was. Nadenkend bleef ik kijken naar de schoenafdruk. Meteen keek ik op toen ik geritsel hoorde in de struiken. Langzaam stond ik op terwijl het mensachtige wezen grijnzend tevoorschijn kwam. Het had bloedrode ogen en spierwit haar, en haar hoektanden waren langer dan normaal. Meteen wist ik wat dit was; een vampier. Tot nu toe had ik zelden een vampier gezien van zo dichtbij, en deze leek er ook nog hongerig uit te zien. De grijns op het gelaat van het wezen verdween toen ze mij zag. Ik zag verwarring in het gezicht van de vrouwelijke vampier, en ook nog eens wantrouwen. Waarschijnlijk zag ik er in haar ogen uit als een vampier, maar rook ik als een mens. Ik was niet van plan om iets te zeggen. De vampier zou zien dat ik géén onnatuurlijk lange hoektanden had en zou me aanvallen. Ik probeerde vooral geen angst te laten zien, maar voor de rest had ik geen idee hoe ik een ontmoeting met een vampier zou kunnen overleven. Of toch niet op dit moment.

(De vampier is maar een NPC, je mag haar wel godmodden)

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   za aug 24, 2013 2:29 am

l a v i

-- l a v i .

Gwyn kwam ook even kijken naar de voetafdruk, maar in tegenstelling tot Lavi wist hij wel wat het was. Vampiers hebben grote voeten, noteerde hij in zijn hoofd. Hij had al wel eens een vampier gevochten. Het had niks gescheeld of hij was leeggezogen… Lavi kreeg de kriebels terwijl hij eraan terugdacht. Nee, hij had het niet zo op vampiers. Een huivering ging door hem heen toen hij een vrouwelijk exemplaar zag. Er stond een brede grijns op haar gezicht waardoor haar puntige, vlijmscherpe tanden goed te zien waren. Lavi zag de grijns verdwijnen toen ze Gwyn zag. Heh, zij dacht dus ook, net als Lavi gedacht had, dat Gwyn een vampier was. Ze wist echter wel zeker dat Lavi een mens was, en hoewel ze verbaast was, was ze ook hongerig en die honger won van de verbaastheid. In een flinke snelheid kwam ze op Lavi af, die achteruit struikelde en de grond raakte. Hij maakte net op tijd een koprol achteruit en ontweek zo de vlijmscherpe tanden. Hij moest echter zijn hamer achterlaten terwijl hij behendig overeind sprong en naar Gwyn terugging. Het was moeilijk zijn hamer achter te laten, omdat hij nu alleen nog maar zijn lichaam had om mee te vechten -- hij telde het kleine zakmesje in zijn zak niet mee --, maar hij zou het ding wel terugkrijgen. ”We moeten iets doen-sa!” siste hij tegen Gwyn terwijl de vampier, verdoofd en zwak door het tekort aan bloed, zich klaar maakte voor een nieuwe aanval.


Lavi keek om zich heen, op zoek naar iets wat hij kon gebruiken om de vampier weg te krijgen. De schaduwen op het gras gaven hem een idee. In het bladerdek boven hen zaten een paar gaten waar de zon door omlaag scheen. Als hij nou eens kon zorgen dat hij die bladeren weg kon krijgen… Dat zou betekenen dat hij zijn hamer nodig had. ”Gwyn, ik heb een plan-sa. Help me Tettsui te pakken te krijgen, leid haar af ofzo-sa.” mompelde Lavi tegen de ander.

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   zo aug 25, 2013 7:36 pm

De vampier negeerde mij aangezien ze blijkbaar niet het risico wilde nemen een soortgenoot leeg te zuigen, dus ze viel Lavi aan. De jongen had het wezen net op tijd kunnen ontwijken, maar verloor hierbij de hamer die al eerder ons leven had gered. Dat zag er niet al te best uit. Helemaal niet, zelfs. ”We moeten iets doen-sa!” siste Lavi in mijn richting. Ja, dat had ik me ook al bedacht. Het probleem was alleen dat we weinig tijd hadden om na te denken. De vampier was dan wel verzwakt – waarschijnlijk had ze het al een tijd moeten uithouden zonder bloed – maar ze was niet van plan het zo snel op te geven. ”Gwyn, ik heb een plan-sa. Help me Tettsui te pakken te krijgen, leid haar af ofzo-sa.” Even keek ik de jongen aan, en als vanzelf gleed mijn blik naar een enkele zonnestraal die tussen de bladeren doorscheen. Natuurlijk! Vampieren stonden erom bekend dat ze niet tegen de zon konden. Als Lavi zijn hamer te pakken zou kunnen krijgen, kon hij inderdaad iets doen aan het bladerdak die de zon tegenhield en zo de vampier verbranden. Een perfect plan, alleen moest de vampier uit de buurt van Lavi blijven. En ik moest haar afleiden. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Ik kende vaag het woordgebruik van de Horroriaanse taal, dus met wat geluk...

Ik liep op de vampier af, die woedend en verward mijn kant opkeek. Ik probeerde er kalm uit te zien en een rechte rug te houden. Vanbinnen was ik doodsbang, maar het leek er niet op dat dit aan de buitenkant te zien was. Toen ik niet zo ver van de vampier afstond begon ik te spreken in gebroken Horroriaans. “Wie heeft jou toestemming gegeven om mijn prooi aan te vallen? Ik kan me niet herinneren dat ik dat heb gedaan.” Ik schrok er zelf van hoe koud en genadeloos mijn stem klonk. Dit was heel anders dan normaal. De vampier keek me aan met dichtgeknepen ogen. “Ik hoef geen toestemming te vragen een een jochie wiens tanden niet eens volgroeid zijn,” zei ze spottend, waarna ze grijnsde en ik zo haar vlijmscherpe tanden kon zien. Gek genoeg voelde ik mij nu kalmer dan eerst. Waarschijnlijk omdat ik wist dat ze me werkelijk aanzag voor een vampier. “Maar alsnog. Hij is míjn prooi, en ik ben niet van plan hem af te staan aan een triest schepsel dat de maaltijd van een kind afpakt,” zei ik vervolgens. De blik van de vampier veranderde van spottend naar geïnteresseerd. “Jij hebt lef, kleintje. Ik mag jou wel...” Oh non... Dat was nu ook weer niet de bedoeling geweest. Ik hoopte vurig dat Lavi zijn hamer ondertussen al te pakken had gekregen. Ik had namelijk geen flauw idee wat de vampier bedoelde met “ik mag jou wel”. Het was waarschijnlijk niet veel goeds voor mij, dat was een feit.

(Note: Ik had geen zin om Horroriaans te typen :') )

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   wo aug 28, 2013 7:19 am

l a v i

-- l a v i .

Lavi zag hoe Gwyn op de vampier afliep, zijn rug gestrekt en zijn kin geheven. Hij schrok toen hij Gwyn hoorde praten, koud en kil in een taal die hij niet herkende. Of… Wel! Dat was Horroriaans! Hij had het zichzelf geleerd, maar blijkbaar nog lang niet goed genoeg, want Lavi wist niet precies waar ze over praatte. De manier waarop Gwyn sprak echter… Hij kon de dreiging horen in zijn stem. Pas toen realizeerde Lavi dat hij met blijven kijken kostbare tijd verspilde. Nu dat de vampier naar Gwyn toegestapt was, kon Lavi makkelijker bij Tettsui komen. Hij maakte zichzelf klein en sloop naar de hamer toe, half verdwijnend in de schaduwen. Nog tien stappen.. Nog zeg stappen.. Bijna, bijna kon hij zijn hand weer om de steel klemmen.. Ja! Een opgelucht en blij geluid verliet zijn mond en trok de aandacht van de vampier. Ze schreeuwde woedend iets tegen Gwyn en hoewel Lavi alleen het woord ‘verraden’ kon verstaan, wist hij dat het foute boel was. ”Extend!” schreeuwde Lavi en de steel begon zich uit te rekken. De vampier schoot op Gwyn af, maar Tettsui was sneller en met een enkele zwaai raakte hij met de gestreepte hamerkop de vampiers zij en smeet hij haar van zijn albino vriend weg. De steel werd weer korter en Lavi zwaaide Tettsui een paar keer rond over zijn hoofd. ”Elemental Judgements!” sprak hij en rond zijn hoofd verschenen er plotseling allemaal tekens. Hij zwaaide nog een keer met zijn hamer en sloeg hem toen tegen één van de zegels aan. ”Hi Ban: Gouka Kaijin! Fire Stamp!” riep hij vervolgens uit en op de platte kant van zijn hamer lichtte het kanji teken op. De platte kant raakte de grond hard en drukte de zegel in de grond. Uit de zegel rees een enorme slang gemaakt van vuur, kronkelend schoot het ding door de lucht en raakte de bladeren met een klap.


De droge blaadjes schroeide meteen weg en toen de vurige slang verdween moest Lavi een hand voor zijn ogen houden door de overvloed aan zonlicht. De vampier keek geschrokken op en toen de eerste warme stralen haar gezicht raakte schreeuwde ze het uit.

robb stark
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gwyn
Bekend
avatar

Aantal berichten : 130
Punten : 26

Over jouw personage
Leeftijd: 16 ans
Groepsleider: -
Relatie: Quoi?

BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   vr aug 30, 2013 8:09 pm

Ik hoopte dat Lavi zou opschieten met het pakken van zijn hamer. Ik kon de vampier niet veel langer meer afleiden. Ze liep op me af, en ineens had ik geen flauw idee weer wat ik moest doen. Blijven stilstaan, of maken dat ik wegkwam? Dat laatste was geen goede optie, dat zou betekenen dat ik Lavi in de steek zou laten en dat wilde ik in geen geval. Hij had mij gered eerder die dag, en nu was het mijn beurt om hem te redden. Toen de vampier dicht bij mij stond leek ze ineens iets te horen en meteen keek ze in de richting van Lavi, die zijn hamer te pakken had gekregen. Meteen keek de vampier mij woedend aan. “Verrader...” siste ze. Ik slikte en liep langzaam achteruit. Dit was niet goed, dit was helemaal niet goed... De vampier sprong op mij af met ontblote tanden. De angst had mij nu in zijn macht en ik kon me haast niet verroeren. Zou ik dan zo eindigen, als de maaltijd van een vampier? Ik kneep mijn ogen dicht om maar niet te hoeven zien hoe ze haar tanden in mijn nek zou boren, maar er gebeurde niets. In plaats daarvan hoorde ik een vrouwelijke schreeuw en meteen opende ik mijn ogen. Godzijdank had Lavi zijn hamer gebruikt om de vampier van me weg te slaan. Daarna zwaaide de jongen de hamer boven zijn hoofd en begon dingen te roepen die me sterk aan spreuken lieten denken. De Engelse delen verstond ik met gemak, maar de rest... Ik gokte erop dat dat Japans was. Er waren tekens in de lucht verschenen, en even raakte ik in de war. Lavi was een mens, geen magiër. Was het dan alleen de hamer die magie bezat? Waarschijnlijk. Het bleef een wat vreemde gedachte, maar dat leek me het meest logisch.

Lavi sloeg de hamer op de grond, waarna er een soort slang van vuur verscheen die omhoogschoot en de bladeren in één keer verschroeide. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes toen het felle zonlicht volop door het gat heen kon schijnen. Toen ik weer aan het licht gewend was, gleed mijn blik automatisch naar de vampier, die schreeuwde toen het zonlicht haar huid raakte. Ergens had ik medelijden met het wezen, maar nu genade tonen zou waarschijnlijk alleen maar tot meer problemen leiden. In ieder geval was ze verstandig genoeg om zo snel mogelijk weer de schaduwen van het bos op te zoeken. Voordat ze wegrende om weer in de bossen te verdwijnen, keek ze om naar mij en Lavi met een vernietigende blik. Vreemd genoeg deed het me niks. Waarom, dat wist ik niet. Maar het maakte me niets uit dat ik gehaat werd door een vampier. Zij was immers degene die een vriend van mij wilde leegzuigen, dus waarom zou ik gekwetst moeten zijn dat zij mij haatte? Ik zag haar immers ook niet bepaald als een vriend. Ik keek weer in de richting van Lavi. “We moeten hier weg, et rapide,” zei ik. Ik keek om me heen. Welke kant moesten we op? Ik wist dat één richting ons uit dit vreselijke woud zou leiden, maar een andere weg zou ons juist dieper het bos in brengen. En daar had ik totaal geen zin in. “...Welke kant moeten we op?” vroeg ik uiteindelijk.

===========================
Ce monde auquel j'appartiens qui est encore, bien loin
C'est un beau matin pour saisir cette chance
Qui m'emmène au loin vers d'autres destins
Afin qu'en chemin je découvre enfin
Ce que mon coeur cherche en vain le monde qui est le mien
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: » creepy horror forest // open.   

Terug naar boven Go down
 
» creepy horror forest // open.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Horroria :: Foggy Forest-
Ga naar: