IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 [E7] -- how to figure out the opposite gender.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   do aug 01, 2013 5:05 am


-- l a v i .
Hij zat met zijn rug tegen een korte, dikke boomstam aan, terwijl zijn pen over het papier kraste. De inkt was bijna op, en dit was al zijn tweede pen. Hij moest snel een vervanging vinden, want zijn aardse pennen zouden het niet vol kunnen houden totdat hij weer terug naar aarde ging. Hij zou terugkeren. Hij moest terugkeren. Even stopte hij met schrijven terwijl een golf van verdriet door hem heen spoelde. Geez, vanwaar deze emotionele crap? Wat hij nu moest doen was alles opschrijven. Hoewel hij door zijn trainingen een fotografisch geheugen had, moest hij het wel allemaal opschrijven. Het was zijn taak als Bookman alles vast te leggen, en hoewel de regels er waarschijnlijk niet meer toe deden, vond hij het toch belangrijk. Daarbij, die oude panda zou woedend worden als Lavi terug zou komen zonder ook maar iets vastgelegd te hebben van de wereld. Een kleine grijns verscheen op zijn gezicht toen hij zijn pen weer op zijn papier zette en verder schreef. De gouden golem die de naam Timcanpy met zich meedroeg vloog weg van zijn hoofd, waar het had zitten genieten van de warmte die de zon afgaf. Het spreidde zijn vleugels en zette zich af met zijn kleine pootjes. Toen hij klaar was met het schrijf gedeelde, klapte hij het boekje met de zwarte, leren kaft dicht en verdween het in zijn binnenzak. Hij keek omhoog, enigszins verblind door het felle zonlicht, terwijl hij opzoek was naar Timcanpy. Hij had het wezentje niet meer gezien sinds het weggevlogen was. Misschien was hij weer opgegeten door één van de wezens die hier rondliepen. Dat was wel vaker gebeurd, ook in human district. Nu hij er ‘ns over nadacht, eigenlijk moest hij weer eens naar zijn huisje. Hij moest natuurlijk niet vergeten het gedrag van mensen te blijven observeren, dat was net zo belangrijk als het onbekende dat hij op het punt stond te ontdekken.

”Timcanpy? Timcanpy, waar ben je-sa?”

Hij sprong behendig overeind, terwijl hij een hand boven zijn oog hield en de zon zo blokkeerde. Het beestje was nergens in de lucht te bekennen, misschien was het ergens gaan zitten. Misschien had het eten gevonden. Op de een of andere manier vond Timcanpy het geweldig om te eten. Lavi had zich al meerdere malen afgevraagd waar dat eten dan allemaal heenging, maar het zou waarschijnlijk een mysterie voor hem blijven. Ach ja, hij wist al meer dan genoeg over de golem. Veel meer dan hij had verwacht, hoewel veel dingen nog steeds een raadsel waren. Het maakte ook allemaal niet uit. Timcanpy was nergens te bekennen, en zonder Timcanpy kon Lavi niet verder. Plotseling zag hij een kleine glinstering, een paar meter verderop in het gras. Vlak daarna begonnen de hoge grassprieten wild te bewegen, en bezorgd haastte Lavi zich op de worstelpartij af. Een of ander salamanderachtig beest had zijn kaken ver open, klaar om Timcanpy door te slikken, en het was hem bijna gelukt als Lavi de golem niet uit zijn bek getrokken had. Het begon te sissen en te roken, en enigszins geschrokken kroop Lavi achteruit. Hij hield Timcanpy stevig vast terwijl hij Tettsui pakte. Net toen hij op het punt stond om Tettsui te laten groeien en de salamander een flinke klap te geven, keek het beest hem met een vuile blik aan en veranderde het plotseling in een grijs steentje.

”Eh --” Lavi keek met grote ogen naar het steentje. Het was helemaal opgehouden met bewegen.. Lavi wist helemaal niet dat er wezens waren die dat konden. Sissen, roken en in stenen veranderen, nou hij had zijn portie wel gehad voor vandaag. Gekke dingen gebeurde hier. Hij merkte nu pas dat Timcanpy zich los probeerde te wurmen uit zijn stevige greep, en een beetje schuldig liet hij het beestje los. Het schoot de lucht in, maar besloot dit keer wel dichterbij te blijven. ”Geeh, blijf in de buurt, Timcanpy-sa. Ik kan je nu niet kwijtraken-sa.” Er verscheen een opgeluchte grijns op zijn gezicht. Hoewel hij getraind was om alleen te zijn, vond hij het helemaal niet leuk. Hij hield van wat gezelschap, en op het moment, nu hij vast zat op deze oneindige grasvlakte. Hij had al dagen gereisd en was tot nu toe niemand tegengekomen, behalve kleine, hongerige dieren die naar Timcanpy gehapt hadden, en wat vogels die wegvlogen voor hij ze kon vangen. Met een zucht klopte Lavi zijn broek af en greep hij Tettsui. ”JKom, Timcanpy, we gaan er weer vandoor-sa. Hopelijk komen we eindelijk bij de grens van dit veld, ik zou een moord kunnen doen voor een groot, schaduwrijk bos-sa!” Timcanpy knikte en maakte het zichzelf gemakkelijk in één van Lavi’s zakken. Toen de golem eenmaal goed zat, greep Lavi de steel van zijn hamer -die nu op zijn ‘standaard strijd-grootte’ was- en zette zich af. ”Ozuchi, Kozucki... Shin!”

Die avond kwam Lavi eindelijk aan de rand van het veld, en een enorm, dicht woud strekte zich voor hem uit. Hij deed een klein dansje en viel daarna direct in slaap tegen een van de boomstammen. De volgende morgen werd hij wakker, bedenkt onder een laagje douw. Hij keek uit over het enorme grasveld waar hij zes dagen doorheen gereisd had, en keek toen naar links om de oneindige rij bomen te zien. Zijn vinger gleed in de zak waar Timcanpy zat en aaide de golem een paar keer tussen zijn hoorntjes om het wakker te maken. ”Opstaan, slaapkop-sa!” Lavi grijnsde, hij wist dat Timcanpy hem een ‘moet je horen wie het zegt’ terug zou geven als het kon praten. Hij trok Tettsui weer uit de houder aan zijn been en rekte zijn steel uit totdat hij boven het woud rees. Hij en Timcanpy bleven even hangen, terwijl ze over het dak van bladeren tuurde. Zijn scherpe oog kon het einde van dit bos niet zien, maar zijn gevoel vertelde hem dat dit veel minder erg zou worden dan het veld. Geen prikkende zon in je rug, geen tekort aan water of eten.. Dingen waar Lavi de afgelopen zes dagen last van had gehad. Toen er eten in zijn gedachten verscheen, begon zijn maag een klagelijk geknor. Lavi keek met een zucht omlaag terwijl de grond weer dichterbij kwam, en toen hij met beide benen weer veilig op het natte gras stond, legde hij een gehandschoende hand over zijn buik. Hij had zuinig gedaan met zijn voorraden, omdat hij nog maar weinig eten overhad en hij niet had geweten wanneer hij zijn voorraad weer bij kon vullen. Eergisteren was zijn eten opgeraakt, en met de grote afstanden die hij afgelegd had...

Het was koel in het bos, ondanks de felle zon die de grond opwarmde. Of misschien kwam het door het meertje waar Lavi in kleermakerszit bij zat. Boven zijn haastige vuurtje lagen twee vissen te bakken en de heerlijke geur deed hem watertanden. Ook Timcanpy zat ongeduldig af te wachten op zijn stuk, wat waarschijnlijk anderhalve vis zou worden, Timcanpy kennende. Toen Lavi de vis gaar genoeg vond, legde hij ze op een geïmproviseerd tafeltje van hout en stenen en wachtte hij tot het afgekoeld was. Timcanpy daarin tegen had al gelijk aangevallen en was bijna klaar met zijn eerste stuk vis. Lavi wist dat als hij zelf ook nog wat wilde eten, hij op moest schieten. Na een stuk of vijf vissen was Lavi eindelijk tevreden, en met een opgeluchte zucht sprong hij overeind. Het was toen dat de enorme, donkere wolk zijn oogveld bereikte. ”Eh..?” Hij keek verbaast toe terwijl de wolk naar hem toe raasde en besefte iets te laat dat dit niet veel goeds kon betekenen. What the -- Wat was dat!? In lichte paniek zette Lavi een paar stappen naar achter, maar de wolk was zo snel... Het slokte Timcanpy en Lavi op, en geschrokken door zijn weggenomen zicht viel Lavi op zijn knieën. Hij probeerde de wolk weg te slaan, maar het had geen zin. Hij probeerde rond te kijken, maar hij kon alleen maar zwart zien. Wat was deze wolk!? Waar was hij nu weer in beland!?

Hij voelde zich erg raar toen hij wakker werd. Hij lag een paar meter van zijn gedoofde vuurtje en het meertje af. Hoe was hij hier nou weer terecht gekomen? Oh ja, hij had gekropen. Alles was een beetje wazig. Hij kon zich niet herinneren dat hij bewusteloos geraakt was en kon zich ook niet meer herinneren wanneer hij zijn bewustzijn weer teruggevonden had. Heh, gek. De verduisterende wolk was ook nergens te bekennen. Hij bracht een hand naar zijn slaap. Dat was het moment dat hij doorhad dat er iets flink mis was. Zijn vingers... Ze voelde veel.. slanker? Anders gevormd... Misschien verbeeldde Lavi het zich maar. Toen hij overeind ging zitten en hij zijn haar enigszins heen en weer hoorde zwaaien, raakte hij enigszins in paniek. Heh, sinds wanneer was zijn haar gegroeid?

‘T-Timcanpy?”

Bij het horen van zijn stem sloeg hij een hand voor zijn mond. What the --!? Zijn stem! Wat was er hier aan de hand!? Misschien.. Misschien had hij zich vergist. Hij voelde zich toch niet zo best, het was vast niks. Hoewel zijn instinct hem vertelde dat er wel degelijk iets mis was, zei zijn brein dat hij zich geen zorgen moest maken, en omdat hij zich in een lichte staat van paniek verkeerde, volgde Lavi zijn brein. ”Timcanpy, wil je me laten zien wat er gebeurd is vanaf het moment dat we opgeslokt werden door dat wolk-gebeuren-sa?” Hij merkte nu wel degelijk dat zijn stem hoger klonk, veel hoger dan normaal, maar hij had er geen verklaring voor en dus negeerde hij het. Het was vast niks. Er verscheen een mond op Timcanpy’s gezicht en toen hij het grote ding opende verschenen er een hele rij tanden en een grote tong. Uit zijn mond verscheen nu ook een soort onzichtbaar scherm, waar een kleine film op afgespeeld werd. Die film was alles wat er gebeurd was vanaf het moment dat die wolk hen bereikt had. Timcanpy had alles opgenomen met een soort van night-view, waardoor Lavi enigszins kon volgen wat er gebeurde. Hij zag zichzelf op zijn knieën zitten terwijl hij tevergeefs de duisternis weg probeerde te slaan. Hij zag zijn armen minder grote bewegingen maken, hoe ze langs zijn zij vielen terwijl zijn haar plotseling begonnen was met groeien. Hij zag hoe zijn borst groter werd en zijn schouders en gezicht slanker. Hij zag hoe zijn heupen en benen een nieuwe vorm kregen en hoe zijn kleding steeds losser ging zitten. En toen zag hij hoe een compleet nieuw persoon voorover viel en daar bleef liggen. Timcanpy’s mond sloot zich en verdween weer, terwijl Lavi’s ogen groter en groter werden. Hij was een -- chick? Hoe kon dat!? Hij sprong overeind. Zijn kleding zat inderdaad losser, behalve rond zijn borst waar het juist een stuk strakker zat. Hij haastte zich naar het meertje en boog zich voorover. Korte lokken haar, waarvan de punten net zijn schouders bereikten, vielen langs zijn gezicht terwijl hij geschrokken naar het gezicht dat van het persoon in het water keek. Haar gezicht?

words: 1875
company: cynthia&armai
outfit: genderbend lavi
note: boojah -- ik kan nog steeds grote posts maken >:'D

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Armai
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 22
Punten : 3

Over jouw personage
Leeftijd: 17 years
Groepsleider: Not now
Relatie: Say what?!

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   do aug 01, 2013 6:50 am

Ik rende door de straten van de stad, en snel verstopte ik me in een steeg. Over de grotere weg zag ik een groep schreeuwende jongens rennen. Ze zaten achter mij aan. Een gevoelig meisje was nu eenmaal een makkelijk doelwit voor pesterijen. Onwillekeurig gleed mijn hand naar het heft van één van mijn twee zwaarden. Dat gaf me toch wel een veilig gevoel, ondanks dat ik er niet van hield ze te gebruiken. Ik probeerde me zo stil mogelijk te houden. Als het nou één jongen was geweest, had ik hem nog wel aangekund. Maar een groep van minstens vier? Nee, dat was te veel gevraagd. Als die jongens mij zouden vinden... Ik had het nog niet gedacht of daar waren ze weer. Ze hadden gemerkt dat ik hier zat. Ik slikte en liep achteruit, terwijl de jongens dreigend op me afkwamen. “Hehe... Zozo meisje, jij denkt dat jij je wel eventjes kan verstoppen hier, hè?” zei de grootste van hen. “Tja, zoiets mag je niet doen. We zouden je moeten straffen, maar...” Zijn blik gleed naar mijn zwaarden en ik wist meteen wat hij zou zeggen. “...Die zwaarden zijn ook goed. Daar hebben we nog wat aan. Nou, wat denk je? Die zwaarden... of jijzelf?” Een gemene grijns verscheen op zijn gezicht. Het ergste was nog dat het geen makkelijke beslissing was. Hier was het gevaarlijk om zonder zwaarden rond te lopen. Waarom? Om een simpele reden; er leefden kannibalen in de buurt. Ze kwamen regelmatig de stadsmuren binnen – alleen en onopvallend of met zowat een heel leger. We probeerden ons altijd zo goed mogelijk te verdedigen, maar die kannibalen zijn sneller en behendiger. Veel sneller en behendiger dan wij in elk geval. Dat was fataal geweest voor mijn beide ouders. Daarom had ik deze twee zwaarden; ik mocht dan wel schuw en gevoelig zijn, ik wist hoe ik met zwaarden om moest gaan. Ze hadden me al meerdere keren het leven gered en ik zag het niet zitten om ze weg te geven. Aan de andere kant, wat bedoelde de jongen met “jijzelf”? Bedoelde dat hij mij zou verwonden, of...? Ik ging snel verder achteruit. De jongens liepen grinnikend op me af. Weer legde ik mijn handen op het gevest van mijn zwaarden. “P-pas op! Kom niet dichterbij, of anders...” probeerde ik. Man, wat klonk dat vreselijk zwak! Maar ja, ik wilde dan ook geen mensen uit mijn stad verwonden. Ten eerste zou ik dan geen haar beter zijn dan die kannibalen en ten tweede was het nog strafbaar ook. Het leek erop dat de jongens mij doorhadden. “Of anders wát, meisie?” Ze lachten, en het gelach werd nog angstaanjagender door het steegje. Steeds verder ging ik achteruit, tot ik merkte dat ik op een gegeven moment niet zelf meer achteruit ging. Het leek alsof... Ja, alsof er iets aan me trok! Voordat ik doorhad wat er gebeurde, renden de jongens het steegje uit en werd ik ergens doorheen gezogen. Alles werd zwart voor mijn ogen en ik dacht dat dit het einde was.

Langzaam opende ik mijn ogen. Ik zag een helderblauwe lucht boven me. Vreemd, dit kon onmogelijk het steegje zijn waar ik net nog was. Ik ging rechtop zitten en even ging er een pijnscheut door me heen. Het voelde net hetzelfde als dat je van een vrij grote hoogte was gevallen. Toen ik eenmaal overeind zat en mijn blik weer helder werd, keek ik om mij heen; overal was gras. Wat verderop zag ik de rand van een bos, maar voor de rest was er alleen maar gras. Ik wist meteen dat dit niet kón kloppen. Binnen onze stadsmuren was er niet zo veel gras, en het was levensgevaarlijk om buiten de muren te komen, waar alle kannibalen rondzwierven. Waar was deze plek dan? Ik kon me niet herinneren dat ik ooit een plek als deze had gezien. Ik hoorde een geluidje naast me en keek opzij. Een hagedis? Nee, wacht... Meteen sprong ik overeind. Dit was een draak! Een dráák! Hoe was dat mogelijk?! Draken bestonden toch niet! Ik staarde naar het kleine wezentje terwijl mijn hand automatisch naar mijn zwaard gleed. Het wezentje sprong naar voren met zijn kaken opengesperd en instinctief trok ik mijn zwaard uit de schede en stak de draak recht in zijn hart. Het wezen viel slap op de grond. Mijn ogen waren groot van ongeloof. “Een draak...” schoot het door mijn hoofd. “Een echte draak...” Met mijn zwaard nog steeds in mijn hand bukte ik me. Ja, de draak was duidelijk dood. Hij leek op een typische draak uit mythes; dinosaurus-achtig, met grote vleugels en enorme klauwen – of toch, in verhouding met de rest van het lichaampje. Ik keek op, en tot mijn schrik zag ik nog meer wezens over mij heen vliegen. Niet gewoon vogels, maar draken, griffioenen en zelfs een pegasus. Ik zakte op mijn knieën terwijl ik nog steeds stomverbaasd naar boven keek. Dit was niet de aarde... Dat kon gewoon niet zo zijn! Dit.. Dit was... Ik wist niet wat het was, maar het was iets wat geen enkel ander mens ooit had gezien, daar was ik zeker van!

Verward en angstig stond ik weer op. Als dit écht een plek buiten de stadsmuren was, was het hier levensgevaarlijk! Ondertussen begon ik steeds meer te zweten in de volle zon – ik droeg dan ook een vest en een lange broek. Bovendien kon ik me in dit veld nergens verstoppen voor gevaar, dus ik besloot maar naar het bos te gaan. Verkoeling én verstopplaatsen. Dat was in ieder geval iets! Het feit dat er in dat bos meer dan genoeg gevaren konden dreigen probeerde ik even uit mijn gedachten te zetten. Toen ik eenmaal het bos was ingelopen, was de koelte die over me heen viel heerlijk. Ik haalde diep adem en vergat even wat voor vreselijke plek dit kon zijn. Ik was zelden in een bos geweest, en nu snap ik waarom er zo veel verhalen over waren bedacht! Het was hier prachtig, en het bladerdak bood bescherming tegen de stralen van de zon. Op een gegeven moment zag ik een rivier stromen. Ik hurkte en dronk van het heerlijk frisse water. Ik voelde me steeds beter op mijn gemak. Vreemd genoeg had ik het gevoel dat ik hier niet zo snel door kannibalen overvallen zou worden. Ik liep verder langs de oever, en niet veel later zag ik een meisje gehurkt zitten bij het water. Even vertrouwde ik het niet. Wat deed een meisje hier? Was het misschien een... Nee, wacht, haar kleding leek te veel op die van “gewone” mensen om een kannibaal te zijn. Bovendien leek ze compleet in de war te zijn. Misschien dat zij in dezelfde situatie zat als ik? Of leefde ze hier? Na een aantal ideeën te hebben vergeleken, besloot ik haar gewoon maar te vragen waar ik was. Ik liep naar haar toe en tikte op haar schouder. “Pardon, mag ik iets vragen? ...Waar ben ik?”

===========================

Lange gefangen in diesen Mauern,
schöpfen wir nun die Kraft zu kämpfen.
Schmerzende Wunden, Blut an den Händen,
macht euch bereit, wir sind auf der Jagd!
Glühend vor Sehnsucht laufen wir weiter,
steuern auf uns're Freiheit zu.
Greif' nach dem Bogen, schärf' deine Sinne,
und schieß' den brennenden Pfeil!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   zo aug 04, 2013 6:05 am

Zwart. De enige kleur die Cynthia zag was zwart. Waarom zag ze dit? Daar wist ze het antwoord helaas niet op. Waarom was ze überhaupt hier? Was ze in een vreemde ruimte waar geen licht binnen kon? Geen enkele vraag die in haar opkwam kon ze beantwoorden. Waarom wist ze niet, maar ze voelde zich leeg van binnen, alsof haar energie in één klap was opgebruikt. Ze was moe. Behoorlijk moe. Zodra ze zich probeerde te bewegen, gaf ze het meteen weer op. Er kwam gewoon geen beweging in. Wat haar vooral in paniek bracht, was het feit dat ze zich compleet niks herinnerde. Slechts haar naam. ‘Cynthia Evans,’ weergalmde er door haar gedachtegang heen zodra ze zichzelf een vraag had gesteld. Na een tijdje irriteerde het haar dat steeds hetzelfde antwoord werd gegeven. Haar naam begreep ze ook wel na de eerste keer. Helaas voor haar hield het niet op, hoe erg ze zich er ook aan ergerde. Het was na een hele lange tijd, die voor haar wel een eeuwigheid had geduurd, dat ze haar ogen kon openen. Schijnbaar waren die dicht. Het verklaarde wel waarom ze enkel zwart had gezien. Cynthia’s grijze ogen werden langzaam zichtbaar, waarmee ze de helderblauw lucht registreerde en zich afvroeg waar ze in godsnaam was. Het werd haar al snel duidelijk dat ze voor een lange tijd leek te hebben geslapen, want haar spieren deden pijn toen ze haar armen probeerde te bewegen. Haar lig positie was overigens vreemd, wat ook de spierpijn kon verklaren. Ze lag er verspreid bij, alsof ze in de sneeuw was gaan liggen en probeerde een engel uit te beelden in het witte spul, maar tijdens dat proces in slaap was gevallen. Was dat een rare uitleg? Eerlijk gezegd wist ze het niet eens meer.
 
Cynthia klemde haar kaken op elkaar en ging uiteindelijk rechtop zitten, waarna ze haar blik op haar gitaartas liet vallen. Oh, dat was waar ook. Ze had een gitaar en kon die bespelen. Haar hand gleed voorzichtig naar het voorwerp, waarna ze haar vingers om de band heen klemden en het naar zich toetrok. Het was toen dat ze een grote reus in de verte opmerkte. Verdwaasd keek ze met wijd opengesperde ogen naar de enorme levensvorm, die slechts een kleine mens leek op de plek waar zij nu zat. Ze wist wel beter dan dat. Mensen waren op zo’n afstand niet eens meer zichtbaar. Op datzelfde moment scheen ze zich een groot deel weer te herinneren. Hoe ze voor het eerst in Fanterria terechtkwam en vaak genoeg aan de dood was ontsnapt. Hoe ze met een ijsmagiër besloot mee te gaan en vervolgens weer op aarde terechtkwam. Hoe ze moest samenwerken met een roodharige dictator die alles beter scheen te weten. Er was echter één ding die ze zich niet herinnerde. Hoe was ze weer terug op Fanterria gekomen? Ze nam aan dat ze weer in de vreemde fantasiewereld was verschenen, gezien het feit dat er een levensechte reus in haar zicht te zien was. Wacht, was ze niet iets kwijt? Cynthia keek verwilderd om zich heen. Waar waren Gray en Yuki? Ze zou toch zweren dat ze een jongen en een hond als metgezel had gehad. Dat was geen droom geweest, toch? Dat kon niet. Toch? “… G-Gray…?” mompelde ze zacht, nog altijd suf van haar middagdutje. Misschien was hij in de buurt en kon ze hem gemakkelijk terugvinden. Ja, dat was het vast. Zodra ze opstond en begon te lopen, zou ze hem vanzelf tegenkomen.
 
Haar gezond verstand vertelde haar dat het moeilijk was om iemand te vinden in dit bos, maar voor één keertje negeerde ze die. Ze moest en zou Gray vinden, al was het het laatste wat ze deed. Ze gingen toch nota bene samen reizen, omdat ze anders gevaar liep in haar eentje? Dat had ze vaak genoeg bewezen. En wie was ze nu kwijt? Juist ja. Degene die haar bescherming bood. Normaal gesproken had ze het bestempeld met de gebruikelijke ‘ik wist dat ik je niet kon vertrouwen’, maar op de één of andere manier kon ze het gewoon niet zo zien. Tussen haar laatste herinnering en nu was iets gebeurd en dat was vast de rede waarom Gray nu niet bij haar was. Ja, dat moest het zijn. Het was niet omdat de magiër haar in de steek had gelaten… Toch? Terwijl ze langzaam doorliep, werd ze enkel overspoeld door vreemde scenario’s en gedachtes. Wat was er allemaal aan de hand? Waarom was ze terug in Fanterria en waarom was ze alleen? Waar was Gray? Had ze iets verkeerds gedaan? Had ze hem niet moeten vertrouwen? Duizend vragen, maar geen antwoorden. Met de minuut werd ze alleen maar gekker van zichzelf. “Pardon, mag ik iets vragen? ...Waar ben ik?” Cynthia stopte abrupt met lopen toen ze die woorden had opgevangen. Ze keek opzij en merkte twee figuren op, die zich beide bij een beek bevonden. Eentje zat gehurkt aan de waterkant, terwijl de ander zich naast haar bevond. Het waren twee meisjes. Voor ze er erg in had, had ze haar mond al geopend. “Je bent in Fanterria, een plek waar mythische wezens werkelijkheid zijn. Tenminste, ik neem even aan dat je een mens bent,” antwoordde ze de vraag van het blonde meisje. Ondanks het feit dat ze zich met het gesprek had gemengd, bleef ze toch op haar huidige plek staan, veilig op een afstandje. Ze wist immers niet met wie ze te maken had.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   do aug 22, 2013 6:40 am


-- l a v i .
Ze keek op bij de onbekende stem. Hoewel het lastig was weg te kijken van dit nieuwe, vreemde spiegelbeeld, wist ze dat het beleefd was om te reageren. Het meisje dat gesproken had had vuurrood haar dat overliep op blond haar. Ze was klein en droeg een bruin jasje. Ook spotte Lavi twee zwaarden. Het meisje leek behoorlijk verward. Misschien was zij, net als Lavi, plots veranderd in een meisje. Ze kon uit eigen hand vertellen dat dat behoorlijk schokerend was. Net toen ze haar mond wilde openen om te antwoorden, antwoordde een andere stem voor haar. Lavi draaide haar hoofd weg van het meisje met de zwaarden om een ander meisje te zien. Ze had lange, donkere haren die Lavi aan een van zijn vrienden op aarde deed denken. Zij had ook van die prachtige, donkere haren. Ze had ze echter verloren aan de oorlog, bijna alles was weggebrand in één van haar gevechten. Zonde, Lavi vond het altijd leuk te kijken hoe ze haar haar kamde. Het kalmeerde haar, iets wat ze nodig had gehad in de barre tijden waarin ze geleefd had. Fanterria was anders. Hier was geen oorlog, of in elk geval niet voor zover Lavi het wist, en zijn boekje was al over de helft gevuld. Hier kende ze dat concept niet echt. Het leven hier was simpeler. Geen kogels en bommen, alleen maar stenen en zand en gras en water. Hij vond het hier prettig, hoewel hij zich eenzaam voelde. Zonder Bookman, zonder zijn vrienden… Hij had hier nog maar weinig vriendelijke wezens of mensen ontmoet. Gwyn was aardig, en natuurlijk de centaur die hem zijn geliefde Tettsui had gegeven, maar verder…? Lavi was gedoemd het eenzame leven te leiden dat bestond uit reizen en aantekeningen maken. Hij vond het niet heel erg, maar Timcanpy was nou niet echt een prater en hij at altijd al Lavi’s eten op.

Lavi liet zich achterover vallen en kwam op haar achterwerk terecht. Ze vouwde haar benen over elkaar en bleef zo in kleermakerszit zitten. Ze had nog steeds moeite met het wegkijken, maar toch lukte het haar haar oog los te scheuren. Ze wist niet wat ze moest zeggen. ‘Hey, ben jij ook een dude die in een meisje veranderd is?’ Dat zou dom zijn. Haar geschrokken, verbaaste blik vervaagde langzaam van haar gezicht en werd vervangen door een lege, nadenkende blik. Ze wist niet of ze hier met echte meisjes of met twee andere jongens was. Het meisje met de lange haren leek niet geschrokken te zijn, iets wat Lavi het gevoel gaf dat zij een echt meisje was. De blonde meid naast Lavi echter… Ze leek compleet in de war; misschien kwam het door die vreemde wolk… Maar waarom vroeg ze dan waar ze was? Dat zou ze moeten weten, right? Misschien was ze nieuw, net als Lavi door een van die mysterieuze poorten gevallen. Lavi was ook best verward geweest toen ze hier voor het eerst terecht gekomen was. Maar was ze dan als jongen of als meisje door die poort gevallen? Had zij ook in paniek rondgestruikeld in die verblindende wolk, net als Lavi had gedaan? En dat andere meisje dan? Zij wist waar ze was, maar ze leek totaal niet in paniek te zijn. Het enige wat ze leek was vermoeid.

’Eh,’ begon Lavi om aan te geven dat ze iets wilde zeggen. Ze verhoogde haar stemvolume, zodat ze zeker wist dat het meisje, dat was blijven staan op een afstandje, het ook zou kunnen horen. Ze bleef echter een poosje stil, omdat ze niet wist wat ze moest zeggen. ‘Ik ben Lavi. Dit is Timcanpy.’ Ze wees naar het gouden wezentje dat op haar schouder was gaan zitten. ‘Die wolk van daarnet… Heeft iemand een idee wat dat was-sa?’ Ze probeerde een grijns op haar gezicht te toveren, maar ze was nog steeds te verward en er verscheen alleen maar een kleine grimas. Waarschijnlijk waren de andere twee net als zij mens. Dat hoopte ze tenminste. Ze wist niet hoe zij zouden reageren als ze plots zou vertellen dat ze in een meisje veranderd was. Misschien zouden ze denken dat Lavi gek was of zo. Ze wist het echter zeker. Ze kon het voelen. De rondingen van haar lichaam, de langere haren die bij iedere beweging meezwaaide. Haar spiegelbeeld was haar niet aan het bedriegen.
words: 732
company: cynthia&armai
outfit: genderbend lavi
note: sorry voor de laatheid TT.TT -- ugh ook sorry voor deze waardeloze post :c

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Armai
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 22
Punten : 3

Over jouw personage
Leeftijd: 17 years
Groepsleider: Not now
Relatie: Say what?!

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   vr aug 23, 2013 8:08 pm

Ik schrok op toen het antwoord niet kwam van het roodharige meisje aan de oever, maar van iemand anders die blijkbaar net aan was komen lopen. “Je bent in Fanterria, een plek waar mythische wezens werkelijkheid zijn. Tenminste, ik neem even aan dat je een mens bent,” zei ze. Mijn ogen werden groot van verbazing. Oké, ik had wel een draak gezien en nog wat mythische wezens, maar ik had nog niet bedacht dat het best eens zou kunnen dat dit ook nog eens een heel andere wereld had kunnen zijn. Wie zou daar nou aan hebben gedacht? “Een plek waar mythische wezens werkelijkheid zijn...” herhaalde ik zacht. Dat verklaarde natuurlijk die draak... Maar... Hoe was ik hier dan terecht gekomen? Alles wat ik me kon herinneren dat ik ergens ingezogen leek te worden... Een portaal? Was het een portaal geweest? Zoiets dat enkel voorkomt in verhalen? Tja, een andere verklaring had ik niet. Ik was dus door een portaal in een andere wereld terecht gekomen. ‘Ik ben Lavi. Dit is Timcanpy.’ Ik keek op toen ik de stem van het eerste meisje hoorde. Lavi, heette ze dus. Terwijl ze de tweede naam zei wees ze naar een klein wezentje op haar schouder, wat er ook allesbehalve normaal uitzag. ‘Die wolk van daarnet… Heeft iemand een idee wat dat was-sa?’ vervolgde ze. Een wolk? Even dacht ik na. Had ik een wolk gezien toen ik hier terecht kwam? Nu ik eraan dacht... Ja... Ergens in de verte had ik wel iets gezien wat op een wolk leek. Maar of ze nou zo veel aan mijn antwoord zouden hebben...? Tja, ik kon het op z'n minst proberen. “Ik... ik heb een donkere wolk gezien toen ik wakker werd, maar hij was al bijna verdwenen in de verte... ik zou niet weten wat het precies was...” zei ik aarzelend. Ik wist niet hoe deze mensen zouden reageren – als het al mensen waren, dit was tenslotte een fantasiewereld. Het konden net zo goed magiërs of iets in die richting zijn.

Niet veel later besefte ik me dat ik me nog helemaal niet had voorgesteld, terwijl Lavi dat al wel had gedaan. Ik legde mijn rechtervuist op de plek van mijn hart en mijn linkervuist op mijn rug. Dat was de begroeting in onze stad als je jezelf aan iemand voorstelde of als je iemand van een hogere rang tegenkwam. “Ik ben Armai Jäger,” zei ik, waarna ik mijn armen en handen weer liet ontspannen. Ik wist niet of Lavi en het andere meisje deze begroeting kenden, maar voor mij was het niet meer dan vanzelfsprekend. Mijn blik gleed naar Lavi, die wat verward leek te zijn. Had zij hetzelfde meegemaakt als ik? En zo ja, waarom leek ze dan zo normaal op de omgeving te reageren en had ze ook nog eens zelf een mythisch wezen als gezelschap? Nee, het moest iets anders zijn wat haar in verwarring had gebracht. Maar wat? Ik wist het niet, en het leek me niet handig om ernaar te vragen. Ze had het daarnet nog over een wolk... Had het daarmee te maken? Waarschijnlijk. Ik vermoedde dat het zwartharige meisje er nog wat meer van wist. In ieder geval meer dan ik, want ik had geen flauw idee wat er aan de hand was. Bovendien begon ik te ontspannen nu ik hier was in de natuur. Natuur... Dat was iets wat ik niet vaak had gezien. Dit was in ieder geval veel beter dan een drukke stad waar je altijd wel gevaar loopt. In een fantasiewereld kan het ook wel gevaarlijk zijn, maar toch, hier voelde ik me veel meer tuis dan in mijn stad. Ik zou liever worden gedood door een mythisch wezen in de natuur dan door een soortgenoot in een stad waar je moeite moet doen om langs mensenmenigten te glippen. Al was ik hier nog niet zo lang, het beviel me wel.

===========================

Lange gefangen in diesen Mauern,
schöpfen wir nun die Kraft zu kämpfen.
Schmerzende Wunden, Blut an den Händen,
macht euch bereit, wir sind auf der Jagd!
Glühend vor Sehnsucht laufen wir weiter,
steuern auf uns're Freiheit zu.
Greif' nach dem Bogen, schärf' deine Sinne,
und schieß' den brennenden Pfeil!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   ma aug 26, 2013 4:33 am

Cynthia merkte dat beide hun aandacht op haar hadden gevestigd toen ze haar mond had opengedaan. Terwijl ze beet op haar onderlip, kon ze zich alleen maar bedenken dat ze ontzettend stom was geweest. Op het eerste oog leken dit gewone mensen, maar na ongeveer een jaar door Fanterria te hebben rondgezworven, wist ze wel beter. Er bestonden ook wezens die het uiterlijk van een mens hadden, dat had Gray wel bewezen. En hij was nog goed van aard. Tenminste, dat was wat ze tot nu toe geloofd had. Wat als deze ‘mensen’ nou de verkeerde wezens waren? Het leek haar erg sterk, maar het leven had haar wel vaak genoeg laten zien dat ze niet altijd op haar intuïtie kon vertrouwen. Of dat ze het gewoonweg mis had. Haar aandacht werd plots getrokken door het roodharige meisje, die schijnbaar hun aandacht had willen trekken. Ze bleef echter even stil nadat ze zich kenbaar had proberen te maken, maar stelde zich dan uiteindelijk voor als Lavi, waarna ze naar een goud wezentje op haar schouder wees en die voorstelde als Timcanpy. Wat een vreemde namen. Die had ze nog nooit gehoord. Lavi hield zich echter nog niet stil en vroeg meteen naar een wolk. Een frons verscheen langzaam op Cynthia’s gezicht, proberend een wolk van ‘daarnet’ te herinneren. Hier faalde ze in. “Ik... ik heb een donkere wolk gezien toen ik wakker werd, maar hij was al bijna verdwenen in de verte... ik zou niet weten wat het precies was...” sprak de blondine nu. Haar frons werd alleen maar breder. Was zij de enige die geen wolk had gezien? Betekende dit dat ze iets na de blondine weer terug op Fanterria was? “Ik heb geen wolk gezien,” voegde Cynthia uiteindelijk aan het gesprek toe, waarna ze zich richting de twee meiden begaf. Voor een gewone wolk trok het echter wel veel interesse, zeker bij het roodharige meisje, die er nota bene over was begonnen. “Hoezo? Wat is er met die wolk?” Nieuwsgierigheid had zich een weg naar boven gebaand, wat vast de rede was waarom ze zich dichterbij durfde te begeven. Als die wolk werkelijk zo bijzonder was, wilde ze weten waarom en wat het nou precies inhield.
 
De blondine kwam toen plots in beweging. Gealarmeerd richtte Cynthia haar grijze ogen op het meisje, om te kunnen zien dat deze haar rechterhand op haar borstkas had gelegd en haar andere hand achter haar rug had verborgen. Het zag eruit als een of andere vreemde soldatengroet, maar ondanks dat hield ze haar ogen toch gericht op de linkerhand. Waar ze nu stond kon ze niet achter het meisje haar rug kijken en de angst dat ze iets verborgen hield werd alsmaar groter. Totdat ook zij haar naam uitsprak. “Ik ben Armai Jäger.” Vervolgens liet ze haar handen weer zakken. Cynthia zuchtte opgelucht, hoewel het vast niet op te merken was door de rest, tenzij de aandacht weer eens op haar was gevestigd. Beseffend dat zij nu de enige was die haar naam nog niet had prijsgegeven— en wetende hoe frustrerend het was als je iemands naam niet wist, omdat ze het zelf laatst nog had meegemaakt—opende ook zij maar haar mond. “Cynthia. Ik heet Cynthia,” sprak ze, met een steeds zachter volume. Deed ze er überhaupt wel goed aan om haar echte naam te vertellen? Zelfs al leken deze twee nog wel oké. En gewoon menselijk. Toch kon ze het niet helpen door zich nerveus te voelen. De zwaarden van Armai intimideerden haar, vooral omdat ze zelf geen bescherming had. Ze had geen messen of bijzondere krachten om zich te beschermen. Het enige wat zij had was haar gitaar en die was alleen maar goed voor entertainment. Goed, haar gitaar had haar van een geldprobleem afgeholpen op aarde, zelfs al werd de meeste aandacht aan Gray geschonken, maar dat was ook wel begrijpelijk. Je zag niet elke dag een ijsmagiër over straat lopen… Gek genoeg had ze dat wel gewild. Wacht, wat? Net op tijd realiseerde Cynthia zich dat ze af aan het dwalen was. Terwijl ze lichtjes haar hoofd schudde, in een poging zichzelf te ontdoen van haar vreemde gedachtes, richtte ze haar aandacht weer op de twee meiden. Misschien konden ze haar nog helpen… Of op een andere manier van pas komen.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Lavi
Junior
avatar

Aantal berichten : 66
Punten : 10

Over jouw personage
Leeftijd: » 19 years
Groepsleider: » none
Relatie: » s-strike!

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   di sep 03, 2013 2:55 am


-- l a v i .
Het meisje met de vuurrode haren die overliepen in korte, blonde lokken leek behoorlijk spooked. Maar haar volgende woorden verklaarde die voor Lavi. Oh! Zij had hem dus ook gezien! Toen het andere meisje nieuwsgierig vroeg naar de wolk, bleef Lavi even stil voordat ze antwoordde. ’Uh, het is nogal ingewikkeld-sa. Ik weet ook niet precies wat er gebeurde; Er was een enorme stofwolk, zoals in de woestijn, weet je wel-sa? Alleen verduisterde deze alles. Ik raakte bewusteloos en toen ik wakker werd-sa…’ Ze eindigde in gemompel, terugkijkend naar het onbekende meisje. Als zij hem ook gezien had, was zij dus ook eigenlijk een jongen. Met zulke korte haren… Lavi’s haar was ook niet echt gegroeid nu ze een vrouw was. Ja, dat was het. Daarom was ze vast en zeker ook zo verbaast. Lavi keek een beetje verbaast toen het meisje, dat zich voorstelde als Armai Jäger, haar ene hand op haar borst legde en de andere achter haar rug verdween. Haar achternaam was Duits, of zo klonk hij in elk geval. Was dit gebaar een soort Duitse groet? Lavi was wel eens in Duitsland geweest, maar daar had niemand zich met dit gebaar voorgesteld. Lavi had dan ook niet met veel mensen gesproken, omdat hij en zijn gramps daar niet gekomen waren om vrienden te maken. Ze kwamen nooit ergens om vrienden te maken.. Lavi schudde de gedachte van zich af en deed het gebaar na: Haar rechterhand legde ze op haar rug en haar linkerhand op haar rechterborst. Er gleed een glimlach op haar gezicht toen ze haar handen weer liet zakken en ze haar handen op haar benen liet rusten. Het andere meisje stelde zich nu ook voor. Ze sprak zacht en leek te twijfelen bij wat ze zei. Lavi vroeg zich af waarom, maar dacht er niet te lang over na. ‘Armai en Cynthia,’ herhaalde ze mompelend om de namen te proeven op haar tong. Die zou ze niet meer vergeten.

Met een opgewekte zucht zwaaide Lavi zichzelf overeind. Timcanpy vloog lichtelijk geschrokken door de plotse beweging van haar schouder af en bleef in de buurt van Armai hangen, haar vleugeltjes zachtjes op en neer slaand om niet te vallen. Lavi trok met haar vingers Tettsui uit haar zak en vergrootte de geschronken hamer. Ze stak het scherpe speerpuntje bovenop de hamerkop in de grond en gebruikte de steel als een leuning. Doordat ze net was flauwgevallen was ze nog licht in haar hoofd en lichtelijk duizelig. Ze vond het nooit prettig om flauw te vallen, het was iets waar ze ontzettend slecht tegen kon. Een iets meer vermoeide zucht verliet haar mond opnieuw voordat ze haar hoofd naar Armai draaide. ‘Zeg, jij klonk best verbaast toen je hoorde dat je in Fanterria was-sa,’ merkte ze op. ‘Hoelang ben je hier al-sa?’ Lavi’s groene oog gleed even naar het andere meisje. Waarom kwam ze niet dichterbij staan? Het was vast iets wat Lavi niets aan ging, maar ze was zo gewend aan alles weten dat ze automatisch zulke vragen aan haarzelf stelde. Ze keek weer terug naar de blondine, een glimlach verscheen weer op haar lippen terwijl ze op een antwoord wachtte.
words: 540 words
company: cynthia&armai
outfit: genderbend lavi
note: c:

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Armai
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 22
Punten : 3

Over jouw personage
Leeftijd: 17 years
Groepsleider: Not now
Relatie: Say what?!

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   zo sep 08, 2013 7:21 am

Ik keek op naar het zwartharige meisje toen zij ook antwoord gaf op de vraag van Lavi. “Ik heb geen wolk gezien,” zei ze. Ergens vond ik dat wat apart, aangezien de wolk nogal groot had geleken – zelfs op zo'n enorme afstand. Of misschien dat zij ook door een portaal hierheen was gestuurd, net zoals ik? Maar dan zou het wel vreemd zijn, aangezien zij wist dat dit een fantasiewereld was. “Hoezo? Wat is er met die wolk?” vervolgde ze. Haast onmerkbaar haalde ik mijn schouders op. Ik wist voor de rest ook niets over die wolk. Hij was groot en zwart, dat was alles wat ik wist. Ik wachtte af tot iemand iets zei, aangezien ik op dit moment niet bepaald iets aan het gesprek kon toevoegen. Ik keek in de richting van Lavi toen zij weer het woord nam. ’Uh, het is nogal ingewikkeld-sa. Ik weet ook niet precies wat er gebeurde; Er was een enorme stofwolk, zoals in de woestijn, weet je wel-sa? Alleen verduisterde deze alles. Ik raakte bewusteloos en toen ik wakker werd-sa…’ Haar zin eindigde in gemompel, waardoor ik haar onmogelijk kon verstaan. Ze keek mij even aan, alsof ze verwachtte dat ik ook iets zou zeggen. Ik keek terug met een wat neutrale blik. Wat moest ik immers zeggen? Dat ik het toch maar een vreemde wolk vond? Nee, dat zou letterlijk niets van waarde zijn. Ondertussen nam Lavi dezelfde houding aan als ik daarnet. Even was ik verbaasd. Kwam ze uit dezelfde streek als ik? Het was immers alleen een begroeting die voorkwam in onze stad. Toen ze echter haar linkerhand op haar rechterborst legde en haar rechterhand op haar rug, gniffelde ik even. Het was het spiegelbeeld van mijn begroeting. Ze wilde waarschijnlijk gewoon beleefd zijn door mij te begroeten met de groet die in mijn stad werd gebruikt. Ik wilde haar niet beledigen, dus ik lachte dankbaar naar haar toen ze haar handen weer liet zakken. Ik had echt niet verwacht dat iemand die de groet niet zou kennen hem zou gebruiken uit vriendelijkheid. Of tenminste, ik vermoedde dat het uit vriendelijkheid was.

'Cynthia. Ik heet Cynthia,' zei het andere meisje zacht. Even schaamde ik me ervoor dat ik haar bijna was vergeten, maar ze was ook zo stil geweest – niet dat ik dat niet was, overigens. Ik werd vaak over het hoofd gezien in een gesprek met meerdere mensen. In mijn ooghoek zag ik iets bewegen, en toen ik omkeek zag ik dat de hamer, die Lavi blijkbaar al die tijd al bij zich had, begon te groeien. Was ze dan toch een magiër of iets in die richting? Ze zette de hamerkop op de grond en leunde op de steel. Oké, dat was wel handig. Ze keek weer in mijn richting en leek op het punt te staan iets te vragen. En dat klopte. ‘Zeg, jij klonk best verbaast toen je hoorde dat je in Fanterria was-sa,’ begon ze. Tja, ik was inderdaad verbaasd geweest toen ik het hoorde. Maar zeg nou zelf, een wereld met overal mythische wezens zie je ook niet iedere dag. ‘Hoelang ben je hier al-sa?’ vroeg ze. Even dacht ik na en ik probeerde me te herinneren hoe lang het geleden was dat ik hier terechtkwam. 'Hm... Nog niet zo lang, eigenlijk...' Ik deed mijn best om in mijn gedachten terug te gaan in de tijd. 'Niet veel langer dan een half uur, als ik het goed heb. Het kan wat langer of korter zijn geweest,' zei ik. Ik had geen horloge of iets dergelijks, dus ik moest me puur richten op mijn gevoel. Ik keek Lavi weer aan. 'Waarom wil je dat eigenlijk weten?' vroeg ik. Niet dat ik iets bedreigends in die vraag kon zien. Even gleed mijn blik weer naar Cynthia, en ik vroeg me af waarom ze nog steeds zo'n afstand van ons bewaarde. Misschien was ze gewoon wantrouwend. Ik had dan ook twee zwaarden bij me en Lavi had haar hamer. Voor zover ik kon zien had Cynthia geen wapens. Op een gitaar na, aan haar tas te zien. Ik schoof wat naar achter, zodat ik beide meisjes kon zien. Dat vond ik toch wel wat fijner dan de hele tijd mijn hoofd te moeten bewegen.

===========================

Lange gefangen in diesen Mauern,
schöpfen wir nun die Kraft zu kämpfen.
Schmerzende Wunden, Blut an den Händen,
macht euch bereit, wir sind auf der Jagd!
Glühend vor Sehnsucht laufen wir weiter,
steuern auf uns're Freiheit zu.
Greif' nach dem Bogen, schärf' deine Sinne,
und schieß' den brennenden Pfeil!
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   wo sep 25, 2013 11:33 pm

Het was even stil. Alsof er nagedacht moest worden over het antwoord. Cynthia wilde zuchten, maar kon zich daar nog net van weerhouden. Het zag er vast of heel vreemd of heel asociaal uit voor de rest als ze dat deed. De blondine haalde haar schouders op, al was het niet zo goed zichtbaar, maar het ontging de zwartharige in ieder geval niet. Dus Armai wist het niet. Nogal logisch, eigenlijk. Zij begon niet over de wolk. Cynthia liet haar blik glijden naar Lavi, die inmiddels haar mond weer open had getrokken. ’Uh, het is nogal ingewikkeld-sa. Ik weet ook niet precies wat er gebeurde; Er was een enorme stofwolk, zoals in de woestijn, weet je wel-sa? Alleen verduisterde deze alles. Ik raakte bewusteloos en toen ik wakker werd-sa…’ Meer hoorde ze niet. Als ze dichterbij had gestaan, dan misschien nog wel, maar het bleef een feit dat de roodharige haar zin eindigde in gemompel en dat ze het niet goed kon verstaan. Een frons verscheen langzaam op haar voorhoofd. Waar ging dit over? “En toen je wakker werd…?” herhaalde ze, hopend dat het herhaald werd en dat ze het nu wel te weten kwam. Het had haar nieuwsgierigheid gewekt, dus ze wilde het weten ook. Anders had Lavi er niet over moeten beginnen. In de tussentijd had de redhead de begroeting van Armai overgenomen, maar in spiegelbeeld. Cynthia wist niet of dit eigenlijk beledigend moest overkomen, omdat het niet hetzelfde was als wat de blondine had gedaan, maar blijkbaar had zij er geen commentaar op. Helaas voor hen en gelukkig voor haar was zij niet zo open, dus hoefde ze die vreemde groet niet uit te voeren als ze het niet wilde. Het was niet verplicht. Ze zat niet in een of ander vreemd leger, zelfs al bevond ze zich in een geheel vreemde wereld. Een wereld die ze eigenlijk als thuis moest beschouwen.
 
Cynthia’s argwaan begon te groeien zodra ze beweging bij Lavi zag en niet wist wat zij deed. Het ene moment haalde ze iets kleins uit haar zak, het andere moment had ze een gigantische hamer met een speerpunt bovenop vast. Haast automatisch zette ze een stap naar achter. Heel even voelde ze de angst die je voelde als je bedreigd werd, maar die verdween als sneeuw voor de zon toen Lavi de hamer omdraaide en het als steunpost gebruikte, hoewel ze het nog altijd niet geheel vertrouwde. Ze betrapte zichzelf erop dat ze wenste dat er een bepaalde ijsmagiër aanwezig was, waardoor ze zich ietwat nerveus begon te voelen en haar blik naar de grond wende. Waar kon Gray zijn? Was hij überhaupt wel teruggekeerd naar Fanterria? Wat als hij nog op aarde was…? Bah, daar kwamen de vragen weer, waar ze niet eens aan wilde denken. Gelukkig haalden de woorden van Lavi haar uit haar gedachtestroom. Cynthia luisterde aandachtig naar het gesprek dat plaatsvond en nam alle woorden in zich op. Dus Armai was hier nog niet zo gek lang, huh? Wel, ze kon maar beter beginnen te wennen aan de vele mythische wezens, aangezien ze nog lang niet van ze af was. Niet dat de blondine geen verdediging had, in tegenstelling tot haar. Lavi scheen ook voorbereid te zijn op een gevecht, aan de gigantische hamer te zien. “… Waar kom je vandaan?” vroeg Cynthia, waarna ze naar Armai’s zwaarden wees. “Waar komen jullie allebei vandaan? Jullie wapens lijken me niet echt… Legaal op aarde,” voegde ze eraan toe en staarde afwachtend met haar grijze ogen naar de twee meiden. Ze wist niet zeker of Lavi ook van de aarde afkwam, maar daar kwam ze snel genoeg achter.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: [E7] -- how to figure out the opposite gender.   

Terug naar boven Go down
 
[E7] -- how to figure out the opposite gender.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Zielonylas :: Silver Stream-
Ga naar: