IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Welcome to Fanterria!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 19, 2012 3:35 am

Ik keek naar Carolus. Nog steeds zat hij diep in gedachten, alsof hij weer eens een felle discussie voerde. Alleen was het dit keer niet met iemand anders, maar met zichzelf. Hij was duidelijk in de war. Ik zag de blik in zijn ogen om de haverklap veranderen, hoewel de overgangen steeds langer werden. Op een gegeven moment hield hij dezelfde blik in zijn ogen. Gelukkig was dat geen kwaadaardige blik, of iets in die richting. Hij was in de war, maar dat kon ik begrijpen. De situatie was dan ook verwarrend. Twee weerwolven, twee mensen, een reus en een griffioen op een willekeurige open plek bij de rand van misschien wel het gevaarlijkste woud van heel Fanterria. Toen liep Masaomi naar mij en Carolus. "Wil je de botten van Trevor even goed in elkaar schuiven?" Ik knikte. Ik stond op en liep naar Trevor, hoewel ik dan wel langs Avani moest, die mij blijkbaar nog steeds niet vertrouwde. En dat ws juist de reden dat ik doodsbang was toen haar schaduw op me viel. Toen ik eenmaal bij Trevor was, bukte ik en bekeek zijn bijna-gebroken been eens goed. Het zat vol met blauwe plekken. Voorzichtig raakte ik het been aan, om te weten waar het bot nu het zwakst was.

Ondertussen zag ik Masaomi naar Carolus lopen. Ik wist dat hij nu buiten gevaar zou zijn, en anders zou ik nog altijd binnen twee seconden tussen hen in staan in geval van nood. Masaomi ging zitten, in kleermakers zit, dezelfde houding waarin Carolus nu zat. "Carolus," zei Masaomi. Hij legde zijn hand op de schouder van Carolus. "En...?" vroeg de jongen hem. Carolus keek op, de eerste keer sinds een paar minuten, en keek Masaomi aan, hoewel hij niet direct oogcontact maakte. 'Ik... Het...' Hij wendde even zijn gezicht af en zuchtte diep. Hij haalde nogmaals diep adem en keek Masaomi aan. 'Dat wat je net zei, een paar minuten geleden, over die vooroordelen enzo...' Ik zag dat hij zijn blik weer afwendde, en hij hield zijn blik op iets gericht dat alleen hij kon zien. 'Dat is precies hoe ik mijn jeugd zou moeten omschrijven. Toen ik een paar jaar oud was, werd mij altijd verteld dat mensen slecht waren. Elke dag werd me dat weer verteld, het werd me er zelfs ingeramd. Later, vanaf het moment dat ik een jaar of zes was, werd dat verhaal uitgebreid, met het zogenaamde feit dat er regelmatig een mens gedood zou moeten worden, om de weerwolven te beschermen.' Hij zuchtte diep, en ik zag dat zijn ogen vochtig werden. Hij keek Masaomi weer aan. 'En ik geloofde dat, allemaal. Pas later, toen ik negen jaar was, werd me de waarheid verteld. Maar het was te laat, ik had al mensen gedood en het verhaal zat er te diep in, en dat wist de rest heel goed. Mijn geweten zei me dat ik moest stoppen met de jacht op mensen, maar mijn verstand kon er niet bij. Iets dat er half letterlijk in is geslagen, komt er niet zo snel meer uit. En op mijn twaalfde werd ik verstoten, omdat ik eerder een Explorer-type was dan een Hunter. En Sjogar besloot meteen jacht op me te maken. Hij dacht dat hij mij doodde, maar als ik wat tijdens mijn jachten wat had geleerd, Masaomi, dan was dat dat je anderen makkelijk voor de gek kan houden. Ik hield me dood, en verder werd er geen aandacht aan mij besteed. Ik vluchtte weg, en nu, na minstens twee à drie jaar kom ik de enige weerwolf tegen die me had bijgestaan al die tijd, en tja, de rest weet je.' Hij wendde zijn blik weer af. Ik zag iets van opluchting aan zijn houding, dat hij eindelijk zijn verhaal kwijt kon. Maar dat was niet alles. 'Ik weet dat je probeert om mijn vertrouwen te winnen, maar dat zal je niet lukken. Ik ben een weerwolf in hart en nieren, en het is me gewoon veel te diep ingestampt. Als je me gaat vertrouwen, ben ik er zeker van, dat er ooit een dag komt dat we elkaar op een ongelukkig moment treffen, en... Nou ja, je weet wel...'
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 19, 2012 7:44 am

Ik keek voorzichtig toe naar hoe Masaomi de bladeren fijnmaalde. Hij legde de bladeren op een platte steen en ging hier met een andere steen overheen. Ik kon niks anders dan hem en de griffioen vertrouwen, want als ik hun hulp zou afwijzen, zou het zeker lang duren voordat mijn gebroken been zou worden genezen. De griffioen had verstand van deze planeet, maar wist hij wel zeker of dit de goede kruiden waren? Zou dit écht helpen, of zou het mijn situatie juist verergeren? Ik kon niet aan hem vragen of hij zeker wist dat dit zou helpen. Dat zou hem alleen maar nerveus maken. Ik wilde iets zeggen, toen hij mij onderbrak met een vrolijke stem. "Voila," zei hij, toen hij eindelijk klaar was met het malen van die bladeren. Het leek op een papje. De kleur kon ik niet goed zien, het was immers donker, maar ik ging ervan uit dat het geen hemelblauwe kleur had. Ik merkte dat hij de capuchon pakte, het papje erin stopte en het vervolgens om mijn been verbond. In eerste instantie prikte het niet. Ik moest echter niet te vroeg juichen, want het kon later pas beginnen te prikken. "The Fist zal je botten even in elkaar duwen." Wát? Mijn botten waren toch niet gebroken? Of wel? Ach ja, het zou ook wel. Hij nam afstand van mij, maar al snel verscheen Ilva in zijn plaats. Wist ze wel iets van dergelijke verwondingen? Opeens begon het papje te prikken. En niet zo’n beetje ook. Mijn gezicht vertrok toen dat nare gevoel zich begon te verspreiden. Ik probeerde mij in te houden, zodat ik niet ging schreeuwen. Ik wilde anderen niet bezorgd maken. Uiteindelijk kon ik me niet meer houden. Ik schreeuwde het uit. Het prikte niet alleen, nee, dat zeker niet! Als het alleen maar had geprikt, zat ik hier niet te gillen. Nee, het brandde ook. Het was alsof ik me continu gedwongen aan een kaars brandde. En Ilva had mij nog niet eens aangeraakt, wat vast en zeker ook voor de nodige pijn zou zorgen. Ik zou iets beleven wat ik niet zo snel zou vergeten..

Ik greep me vast aan Avani’s vinger en probeerde daar al mijn pijn in te drukken. Ik deed Avani wel pijn. Niet zoveel pijn als ik meemaakte, maar het prikte vast wel. Ik drukte vervolgens mijn hoofd tegen haar vinger aan. Het deed gewoon pijn, zoveel dat ik me niet in kon houden. Ik voelde de zachte poten van Ilva over mijn been glijden, terwijl ze voelde waar mijn bot het zwakst was. Ze kwam steeds dichter bij het gebied wat ze zocht, merkte ik. Opeens voelde ik een helse pijn door mijn been en lijf schieten, dat de huidige pijn overstemde. Waarschijnlijk raakte ze die plek aan. Ik hoorde iets zachtjes kraken. Het bot was nog niet gebroken, dat had veel meer pijn gedaan. Dit was het geluid van een nog zwakker geworden bot, waarvan ik twijfelde of ik er nog wel op kon staan. Intussen luisterde Avani naar wat Carolus te vertellen had. Hij vertelde een lang verhaal over zijn jeugd, over hoe hem werd ingeramd dat mensen slecht waren, dat ze gedood moesten worden. Hetzelfde was bij haar gebeurd. Zij kreeg allemaal verhalen te horen over hoe slecht weerwolven wel niet waren. Het hoogtepunt was nog wel de hongersnood in Giville, waarvan de schuld bij de weerwolven werd gelegd. Zij had die dramatische gebeurtenis niet meegemaakt, maar er wel verhalen over gehoord. Ze geloofde dat natuurlijk meteen. De gemiddelde reus was analfabeet, ze konden niet lezen en schrijven. Boeken over het betreffende onderwerp lezen, was iets ondenkbaars. Het bestond gewoon niet. Daarom kon ze niet anders dan geloven wat haar werd verteld. Hierdoor had ze een haat aan weerwolven ontwikkeld. Eigenlijk aan Horroria in het algemeen, maar het ging nu over weerwolven. Ze slikte toen Carolus vertelde dat de mensen hem niet konden vertrouwen. Ik merkte dat ze haar blik op mij vestigde, een medelevende maar toch enigszins bezorgde blik. Ik veronderstelde dat dat medeleven en bezorgdheid op mij was gericht, terwijl het in feite over iets anders ging. Maar ik kende haar ook niet zo goed. Natuurlijk wist ik heel wat dingen, maar niet genoeg om haar écht als vriendin te beschouwen. Ze was meer een soort bekende voor mij, een bekende die mij zou beschermen, een bekende op wie ik kon vertrouwen. Ik voelde dat gewoon, terwijl ik haar nog niet eens een dag kende.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 19, 2012 8:13 am

Aandachtig had ik Carolus aangekeken, maar wat luide schreeuw verstoorde met wat ik nou aan het denken en doen was. Mijn bruine ogen, werden groot toen ik me eenmaal had omgedraaid en ik de pijnlijke gezicht van Trevor zag. Ging het écht wel goed met hem?Wist Ilva wat ze eigenlijk moest doen? Ik zag hoe Trevor de vinger van Avani stevig vastgreep. Hoe langer ik er naar keek, hoe misselijker ik ervan werd. Nu begon ik te twijfelen aan mezelf, terwijl het geschreeuw het gebied vulde. Waren het wel de juiste kruiden die de griffioen aan me had gegeven? Had ik het papje verkeerd gemaakt, of deed Ilva iets fout? Verward keek ik naar mijn bloedeigen handen, waarmee ik zonet Trevor's wond had behandeld. Was zijn wond erger dan ik dacht? Waren mijn handen vies? Zat de capuchon onder de viezigheid en zag ik deze niet? Terwijl ik mijn hart voelde kloppen in mijn keel, greep ik nerveus mijn witte vest vast. 'Ilva, please...' Dacht ik smekend.Hopelijk wist ze de juiste handelingen te doen, om de wond van hem te genezen. Pijn leed iemand, een vriend nog wel, deze moest je dus goed behouden. Even verschoof ik, zodat ik nog de toestand achter me in de gaten kon houden, terwijl ik Carolus antwoord zou horen. Alsnog, wist ik me niet te concentreren om naar zijn antwoord te luisteren. 1 Oplossing wist ik te verzinnen; Positief denken. Ik sloot mijn ogen en liet mijn armen ontspannend op mijn benen plaatsen. Traag ademde ik in, tot ik niet meer kon en pas na een paar seconden ademde ik uit. Een paar keren deed ik dit, totdat ik mijn hart trager voelde kloppen. Traag opende ik mijn ogen weer, maar een nieuwe schreeuw van pijn volgde. Als een schok ging het door mij heen, en even meende ik deze pijn ook te voelen wat hij onderging. Maar ik hervatte de kalmte snel, sinds ik deze ervaren had en keek de weerwolf voor me recht aan. Het kwam goed met Trevor.

De weerwolf keek op, maar leek niet recht in mijn ogen te willen kijken. Huh? Maar ik besefte dat het zeker moeilijk was voor hem, om tegen een mens te praten na dit alles. Ik nam het hem niet kwalijk. 'Ik... Het...' De weerwolf wendde zijn gezicht af en zuchtte. "Ja.." Zei ik zachtjes, en knikte naar hem. 'Dat wat je net zei, een paar minuten geleden, over die vooroordelen enzo...' Weer wendde hij zijn blik af, maar bleef ik er kalmpjes bij zitten. Ik zei maar niks, want nu zou het antwoord van de weerwolf volgen, waarop hij minutenlang op zat te broeden. 'Dat is precies hoe ik mijn jeugd zou moeten omschrijven. Toen ik een paar jaar oud was, werd mij altijd verteld dat mensen slecht waren. Elke dag werd me dat weer verteld, het werd me er zelfs ingeramd. Later, vanaf het moment dat ik een jaar of zes was, werd dat verhaal uitgebreid, met het zogenaamde feit dat er regelmatig een mens gedood zou moeten worden, om de weerwolven te beschermen.' Mijn blik werd ernstiger, maar niet op een slechte wijze. Tot nu snapte ik het volkomen. De ogen van hem werden vochtig, en ik kreeg enige medelijden met hem. Het was zeker een verwarrende tijd geweest en nu was hij zeker verward, omdat hij tegenover mij , een mens, dit alles zat te vertellen. Maar ik voelde me een enige vorm van trots, toen ik zijn bruine ogen weer zag. 'En ik geloofde dat, allemaal. Pas later, toen ik negen jaar was, werd me de waarheid verteld. Maar het was te laat, ik had al mensen gedood en het verhaal zat er te diep in, en dat wist de rest heel goed. Mijn geweten zei me dat ik moest stoppen met de jacht op mensen, maar mijn verstand kon er niet bij. Iets dat er half letterlijk in is geslagen, komt er niet zo snel meer uit. En op mijn twaalfde werd ik verstoten, omdat ik eerder een Explorer-type was dan een Hunter. En Sjogar besloot meteen jacht op me te maken. Hij dacht dat hij mij doodde, maar als ik wat tijdens mijn jachten wat had geleerd, Masaomi, dan was dat dat je anderen makkelijk voor de gek kan houden. Ik hield me dood, en verder werd er geen aandacht aan mij besteed. Ik vluchtte weg, en nu, na minstens twee à drie jaar kom ik de enige weerwolf tegen die me had bijgestaan al die tijd, en tja, de rest weet je.' Hij keek weg, en ik zag enige opluchting bij hem verschijnen. Kijk, daar dolde ik op. Dat was zijn reden geweest. 'Ik weet dat je probeert om mijn vertrouwen te winnen, maar dat zal je niet lukken. Ik ben een weerwolf in hart en nieren, en het is me gewoon veel te diep ingestampt. Als je me gaat vertrouwen, ben ik er zeker van, dat er ooit een dag komt dat we elkaar op een ongelukkig moment treffen, en... Nou ja, je weet wel...' Ik hees me overeind, nadat hij had gesproken en keek hem recht aan met mijn bruine ogen die vrolijk twinkelde. Mijn linkerhand vormde een vuist en deze sloeg ik op de plek waar mijn hart zich bevond. " Jij, mijn vriend." Begon ik,"Jij hoeft niet bang te zijn ervoor. Ik kan mezelf beschermen, en zal weten dat achter deze weerwolf een vriend zit die mij nooit pijn zou willen doen." Een glimlach toonde ik aan Carolus, terwijl ik nogmaals de blik van Avani op speurde. "Zij moet het ook beseffen," Mijn handen plaatsten ik in mijn broekzakken, terwijl ik weer naar de gewonde Trevor keek. Ik begon me weer zorgen over hem te maken, maar hij zat in de goede handen van Avani, The Fist en mij. Het kwam écht wel goed met hem.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   ma mei 21, 2012 4:39 am

Ik slikte even. Het bot in Trevors been werd al bij de kleinste aanraking zwakker. Ik wist dat ik nu alleen nog maar het been kon spalken. In dit woud waren maar weinig "goede" kruiden, de meesten maakten alles alleen maar erger. Voorlopig zou de gewonde het moeten doen met een simpel gespalkt been. Ik pakte een pijl uit mijn pijlkoker, en haalde er de punt en de veren vanaf, zodat er nu een lange, rechte, stevige stok overbleef die geschikt zou zijn om de botten op hun plaats te houden. Uit mijn heuptasje haalde ik twee repen doek tevoorschijn. Niet te geloven trouwens, hoeveel er in dat kleine tasje paste. Voorzichtig tilde ik langzaam het been van Trevor op, niet verder dan nodig was. Ik legde de stok tegen de onderkant van zijn been, en bond hem vast met de stukken doek. Ik legde het been zacht neer, en pakte wat kruiden die wat verderop groeiden. Dit was één van die kruidensoorten die wel een positieve werking had. Ik verpulverde de kruiden, zodat het uiteindelijk een soort zalfje werd. Ik smeerde het voorzichtig op het been. Deze kruiden waren pijnstillend, zelfs als je het gewoon als zalfje op het pijnlijke lichaamsdeel smeerde.

Carolus en Masaomi waren nog steeds met elkaar in gesprek. Masaomi stond op en keek Carolus aan. "Jij, mijn vriend. Jij hoeft niet bang te zijn ervoor. Ik kan mezelf beschermen, en zal weten dat achter deze weerwolf een vriend zit die mij nooit pijn zou willen doen." Carolus keek hem met grote ogen aan. "Zij moet het ook beseffen," sprak de jongen. Carolus schudde zijn hoofd. 'Je hoorde toch wat ik net vertelde? Het is gevaarlijk om mij een vriend te noemen. Je zal je niet altijd kunnen verdedigen tegen een weerwolf. Nee Masaomi, je moet je leven niet wagen alleen omdat je vrienden met mij wil zijn.' Hij schudde langzaam zijn hoofd. Toen keek hij weer op, met zijn blik naar mij gericht. 'En bovendien, je hebt Ilva. Een betere vriendin dan haar kan je jezelf niet wensen. Geloof me, zij zal nooit een mens kwaad doen zonder reden. Ik daarintegen, ben gevaarlijk, dat besef je toch wel?'

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   ma mei 21, 2012 8:33 am

De tijd ging voorbij, maar er was geen enkel moment waarop ik geen pijn voelde. Ik voelde die pijn continu. Eigenlijk was het geen pijn, meer een nare ervaring. Een hele nare ervaring. Ik noemde het liever pijn, want bij pijn had je meer een gevoel van medelijden dan bij een nare ervaring. Niet dat ik medelijden wilde, maar goed. Ik vond deze nare ervaring meer bij pijn passen. Mijn nagels drukten op Avani’s huid. Eventjes kon het mij niks schelen. Ik had er gewoon zoveel last van, dat ik de wereld om mij heen vergat. Maar een warme vloeistof schudde mij wakker. Ik klemde mijn kaken op elkaar en probeerde zo min mogelijk geluid te maken, iets wat ik al een tijdje geleden had moeten doen. Ik lokte de wilde beesten in het bos. Hopelijk kwam er zometeen geen manticore of cerberus aan. Ik zou heel veel spijt hebben. Verward keek ik op. Ai.. Een heel klein druppeltje bloed gleed over Avani’s vinger naar beneden. Ik had waarschijnlijk iets te hard geknepen. Ik keek haar richting op, waarbij ik probeerde haar blik te vinden. Ze bracht haar gezicht dichter naar mij toe. Ik slikte. Oh god. “Geeft niks,” klonk haar stem. Ze vond het natuurlijk vervelend, dat zou iedereen wel vinden. Maar dat ze niet haar vinger terugtrok, om deze tegen mijn hoofd aan te duwen, betekende heel wat. Ik richtte mijn blik op Ilva toen ik vanuit haar kant beweging opmerkte. Ze haalde een pijl tevoorschijn, uit een heuptasje. Ging ze die in mijn been steken? Over mijn lijk! Het zou vast niet erger zijn dan het gevoel dat ik nu ervaarde, maar toch wilde ik geen pijl in mijn been. Straks zat er nog gif in! De weerwolf haalde de punt en de veren van de pijl af, waarna ze de stok met wat stukken doek - die overigens ook uit dat tasje kwamen - aan mijn been verbond. Hiervoor moest ze echter wel eerst mijn been optillen. Ik probeerde me in te houden, want ik wilde de groep niet onnodig in gevaar brengen. Vervolgens legde ze mijn been weer neer. Ik zette een vuist voor mijn mond, om zo een kreet nog in te houden. Het begon steeds pijnlijker te doen. Kwam het echt wel goed?

Ilva ging zoeken naar wat kruiden en kwam weer terug. Ze verpulverde de kruiden. Het werd een soort zalfje. Gek, ik dacht dat het verpulveren leidde tot een hoopje van allemaal stukjes blad. Ze smeerde het op mijn been, natuurlijk wel voorzichtig. Ik voelde de pijn langzaamaan wegtrekken. Mijn houding ontspande, mijn gezichtsuitdrukking volgde al snel. Ik voelde de vinger weggaan. Dat maakte niks uit, ik had hem immers niet meer nodig. Verbaasd verschoof mijn blik van mijn been naar Ilva. Hoe..? “Ilva,” begon ik zachtjes. Mijn stem was schor geworden, dus klonk ik een beetje raar. Ik schraapte mijn keel en begon mijn zin opnieuw. “Ilva, de pijn is weg,” fluisterde ik weer. Mijn constatering wekte verbazing in mij op. Hoe kon een hoopje kruiden die helse pijn wegnemen? Het was onmogelijk, dacht ik bij mijzelf. Maar toch, het was gebeurd. Ik hoorde bewegingen naast mij. Ik merkte dat Avani was gaan staan. Ze ging zelfs op haar tenen staan. Waarom? Was ze dan niet groot genoeg om het bladerdek te bereiken? Ik keek omhoog. Hoe hoog moesten die bomen dan wel niet zijn? Opeens schoof ze met moeite wat bladeren weg. Licht viel vanuit het bladerdek op de grond. Het was echter niet zo heel sterk, dat licht. Het was laat in de namiddag, misschien begon het al avond te worden. Ze viel weer terug op haar voeten, waarna ze hurkte en zichzelf met een arm verankerde. Anders kon ze misschien omvallen. “Ik wil niet veel zeggen,” begon ze. Ze wilde het gesprekje niet verstoren, wist ik. Maar toch, het moest wel gemeld worden. “Maar het zal niet zo lang meer licht zijn. Horroria is nóg gevaarlijker als er helemaal geen licht is. We moeten snel een schuilplek zoeken,” ging ze verder, “want hier blijven is best gevaarlijk.” Ze moesten wel opschieten. ’s Nachts – of lichtloos zoals de meesten op Fanterria het noemden – was het Horroriaanse bos nog gevaarlijker dan het al was. Dat klonk vreemd, omdat het altijd donker was, maar de wezens schenen te weten wanneer het licht was en wanneer het ‘lichtloos’ was. Avani’s blik werd iets dwingend, maar ze probeerde natuurlijk iedereen over te halen. Als ze hier bleven, gingen ze een gevaarlijke nacht tegemoet.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   di mei 22, 2012 12:43 am

Carolus schudde zijn kop. Huh? Wat was er mis dan? Maar ik bleef wel nog naar hem glimlachen, en hoopte dat het niet zo ernstig was waarom hij zojuist zijn kop had geschud, maar ik wist van binnen al wat er in zijn gedachten omgingen. Deze vriendschap leek niet mogelijk te zijn in zijn opzichte. Opgeven zou ik niet. Vriendschappen ontstonden moeizaam, maar kregen hun waarde door de belevenissen en hoe sterk de band was. Maar het liet me aan een dierentuin denken die ik als kind vaak had bezocht. Ik vond het knap hoe verschillende diersoorten rustig met elkaar konden samenleven, en vooral met de mensen die hen voerden. Of ze verdroegen snel andere dieren, maar van de leeuwen kon je dat niet zeggen. Leeuwen vertrouwden mensen minder snel. En Carolus leek nu een leeuw in een kooi'tje met een onschuldige mens ervoor. Dat mensje, was ik. En ik probeerde de leeuw aan te raken, maar deze had zijn kop geschud. Het was duidelijk. 'Je hoorde toch wat ik net vertelde? Het is gevaarlijk om mij een vriend te noemen. Je zal je niet altijd kunnen verdedigen tegen een weerwolf. Nee Masaomi, je moet je leven niet wagen alleen omdat je vrienden met mij wil zijn.' De glimlach verdween traag van mijn gezicht, maar ik bleef zelfverzekerd voor deze 'leeuw'staan. Weer schudde hij zijn kop, en ik had mijn besluit genomen. Alleen.... Vond Carolus dat oké? Ik had mijn mond al inmiddels geopend, maar Carolus was me voor. 'En bovendien, je hebt Ilva. Een betere vriendin dan haar kan je jezelf niet wensen. Geloof me, zij zal nooit een mens kwaad doen zonder reden. Ik daarintegen, ben gevaarlijk, dat besef je toch wel?' Ik keek richting Ilva en zag haar bij Trevor staan, terwijl ze zijn been behandelde. Zij was een leeuwin die zich naar het hek baande en mij haar liet aaien. "Oké," Zei ik met een teleurgestelde zucht, en keek weg van Carolus. Ik was teleurgesteld dat het niet zo ging. "Dan maar wezens die neutraal naast elkaar leven," Ditmaal stak ik niet mijn hand uit , maar liet deze kalm naast mijn lichaam hangen. Neutraliteit tussen wezen en dier, was véél beter dan enige rivaliteit.

Geen gekreun hoorde ik meer, niet eens een luide pijnkreet. Wat was er aan de hand? Was Trevor flauwgevallen, of lag het aan iets anders? Iets anders dan de pijn hopelijk weg was, kon ik niet bedenken. Maar hoe kon die pijn weg zijn? Een gebroken bot deed wel even pijn. Ik was misschien toch geen echte dokter. Ik wist niet eens het antwoord op de enorme stilte die er viel. Ilva! Ja, ik herinnerde het me weer. Zij zat nog net de been van Trevor te behandelen met iets. Het leek op een groene.. créme.. nee, zalf. Heel raar. De kleur kwam van kruiden, Dat kon ik niet missen. Maar toen ik het had vermaald kreeg ik een papje; hoe wist zij dan er een zalf van te maken? Kort keek ik over mijn schouder naar de schouwspel wat achter me gebeurde. Ik raakt te nieuwsgierig. Kort groette ik Carolus af door een buiging te maken, waarna ik me naar Trevor en de rest toe snelde. Mijn kleine, korte benen waren best snel, ondanks de lengte en grootte ervan. Spoedig kwam ik aan en hoorde nog net dat Trevor zei dat de pijn verdwenen was. Terwijl ik nog wat na hijgde, zuchtte ik opgelucht. Gelukkig.. Ineens zag ik dat Avani in mijn ooghoek op haar tenen ging staan en de bladerdek omhoog schoof. Een kleine bundel lichtstralen wist de grond te bereiken, maar deze was relatief zwak. Was het dan al zonsondergang? Spoedig hurkte Avani weer. 'Ik wil niet veel zeggen,' Nu kon ik ook wel gokken wat ze zou zeggen, maar luisterde toch uit beleefdheid. 'Maar het zal niet zo lang meer licht zijn. Horroria is nóg gevaarlijker als er helemaal geen licht is. We moeten snel een schuilplek zoeken,'Ging Avani verder, 'want hier blijven is best gevaarlijk.'. Schuilplek, hea? Kort had ik rondgekeken, maar zag ik niks buiten de enge bomen. Wat als we er nou een maakten?

"Avani, Ilva, Trevor en Carolus.. eventueel," Zei ik nog half nadenkend. Met de palm van mijn hand greep ik mijn kin. "Wat als we zelf een overnachtingsplaats maken? Avani heeft voordeel vanwege haar grootte en kan zorgen voor een grote open plek en kan bomen door midden halen. Ilva en Carolus-als hij het wilt- kunnen de boomstammen die Avani gemaakt heeft op elkaar plaatsen, zodat er een boomhut ontstaat. Trevor en ik kunnen dan de boomstammen aan elkaar binden met plantenstengels. Ik zal ook voor kampvuur zorgen, dus dan moet Avani ook een boom door hele kleine stukjes breken. Maar op de plekken waar de bomen stonden kunnen we wel beter een zaadje van dezelfde boomsoort gooien. Het is immers lente en het milieu is belangrijk voor iedereen hier." Ik klapte kort met mijn handen en wreef er toen mee. "En..?" Vroeg ik. Het gaf me zo'n kamp gevoel, terwijl ik niet eens ooit op kamp ben geweest. Enkel geruchten had ik erover gehoord, onder andere over een kampvuur en een blokhut en vrienden. Maar ook... een bos. Maar dat die vrienden ook wezens in zouden houden.. Tja, dat was anders geregeld.


===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   wo mei 23, 2012 10:28 am

Het leek erop dat Masaomi een idee had. Werkelijk? Wist hij, een mens, een wezen dat hier oorspronkelijk niet woonde, waar ze moesten schuilen? Hij was wel wat later bij het groepje gekomen.. Misschien had hij een schuilplek opgemerkt op zijn weg hiernaartoe. Ik keek nieuwsgierig, merkend dat Avani ook nieuwsgierig keek. In Horroria waren er nauwelijks schuilplekken, wist ze, dus ze was benieuwd naar wat hij te vertellen had. "Avani, Ilva, Trevor en Carolus.. Eventueel," begon hij. Hij was nog steeds in gedachten verzonken. Ik richtte mijn blik heel kort op Carolus. Waarom hij eventueel? Ik had natuurlijk hun gesprekje niet gehoord. Wel gezien, niet gehoord. Ik was te druk bezig met er doorheen te schreeuwen. Misschien zei hij dat ‘eventueel’ naar aanleiding van hun gesprekje, dat het daar iets mee te maken had. De jonge jongen greep nadenkend naar zijn kin. Was het niet verstandig om éérst na te denken, en daarna pas iets te zeggen? Ach, het zou zijn eigen logica wel zijn. Ik had natuurlijk andere logica dan een jongen van dertien. Daar zat vier jaar tussen. "Wat als we zelf een overnachtingsplaats maken? Avani heeft voordeel vanwege haar grootte en kan zorgen voor een grote open plek en kan bomen door midden halen. Ilva en Carolus-als hij het wilt- kunnen de boomstammen die Avani gemaakt heeft op elkaar plaatsen, zodat er een boomhut ontstaat. Trevor en ik kunnen dan de boomstammen aan elkaar binden met plantenstengels. Ik zal ook voor kampvuur zorgen, dus dan moet Avani ook een boom door hele kleine stukjes breken. Maar op de plekken waar de bomen stonden kunnen we wel beter een zaadje van dezelfde boomsoort gooien. Het is immers lente en het milieu is belangrijk voor iedereen hier."

Dat was het. Dat was zijn idee. Ik liet me alles even bezinken. Avani moest dus bomen omver duwen, ik moest ze, samen met Masaomi, vastbinden, en de weerwolven moesten ze op elkaar stapelen om een hut te maken? Het moest dan wel een hele grote hut worden, mocht Avani naar binnen willen. Twijfelend richtte ik mijn blik op de reus. Was zij wel sterk genoeg om die bomen omver te werpen? En ik? Kon ik wel die boomstronken vastbinden? Ik kon niet eens fatsoenlijk staan! "En..?" De vragende stem deed mij wat willen zeggen, maar Avani was mij voor. Ik liet haar natuurlijk uitpraten. “Weet je zeker dat ik die bomen omver kan duwen?” Haar stem klonk aarzelend, alsof ze niet zeker was van zichzelf. Ze was natuurlijk wel groot en ook sterker dan de anderen, maar was dat wel genoeg om een boom omver te krijgen? Ze stond voorzichtig op, haar blik stond op een bepaalde boom gevestigd. “Ik kan het wel proberen,” ging ze verder, waarna ze even naar Masaomi keek. Haar gezicht was niet goed zichtbaar. “Maar denk je niet dat het beter is dat Trevor de makkelijkere dingen doet? Ik bedoel, niet dat ik denk dat hij zwak is, maar als je met pijn en moeite kan staan,” vroeg ze zich af. Ik wilde bewijzen dat ik wel kon staan. Bewijzen dat ik het wel aankon. Maar het deed te veel pijn. “Ik kan boomstronken wel vastbinden,” wierp ik tegen. Maar ik was niet zeker van mijzelf. Ze had wel gelijk: ik kon niet eens normaal staan, hoe moest ik dan boomstronken aan elkaar vastbinden?

Ze liep naar een boom toe en legde haar hand tegen de boom aan. “Ik denk dat dat idee van jou onze enige oplossing is. Ik ga het proberen,” vertelde ze, waarna ze haar tweede hand op de boom plaatste en begon te duwen. De zaadjes waar Masaomi het over had, konden later wel geplukt worden. Ze kreeg het in eerste instantie niet voor elkaar. Het vergde erg veel kracht om dergelijke bomen omver te duwen. Ze bleef echter met volle kracht tegen de boom aan duwen. Al snel verscheen er een scheur onderin de stam. Deze scheur werd steeds groter, tot hij groot genoeg was en de boom niet meer kon ondersteunen. Met een krachtige stoot wierp ze de verzwakte boom omver. Met een dreun viel de plant neer. Ik slikte, opeens welde een angstig gevoel in mij op. Als zij in staat was om die boom omver te duwen, dan bewees ze wel dat ze sterk was, maar het had ook iets beangstigends. Avani leunde nu met haar hand tegen een andere boom aan. Ze nam een korte pauze, waarna ze zich omdraaide en met de volgende boom begon: de boom waar ze net tegenaan leunde. Deze was moeilijker omver te duwen dan de vorige, dat merkte ik wel. Ze zette erg veel kracht, maar de boom bewoog voor geen meter. Ze nam echter geen pauze. Al snel verscheen toch een kleine scheur, die door het duwen van de reus steeds breder en groter werd. Hetzelfde lot wachtte voor deze boom: al snel landde deze met een nog hardere dreun tussen alle struiken. Avani richtte kort haar blik op de groep. Ze moest ze nu breken, toch?

Ik ging voorzichtig opstaan. Avani nam twee omgevallen bomen mee. Ze liet ze met een klap weer vallen. Door die klap raakte ik even mijn evenwicht kwijt, maar die kon ik snel weer oppakken door de boom waar ik bij stond. Gelukkig.. Hopelijk wilde Avani deze boom niet omver duwen. De reus keek alleen maar naar de boomstammen. Tsja.. Ze kende maar twee manieren. De een was om met haar armen de bomen te breken, al deed dat waarschijnlijk heel veel pijn. Ze had haar armen straks nog nodig. Ze moest ze wel met haar voeten breken. Al deed dat verschrikkelijk veel pijn als je het verkeerd deed. Er ging een verhaal te ronde over een jonge reus van haar leeftijd, die niet meer goed kon lopen door een verkeerde poging iets te breken. Ze twijfelde en schuifelde even met haar rechtervoet. Uiteindelijk tilde ze deze op, waarna ze deze met een krachtige slag op de boom liet vallen. Tijd voor pijn had ze niet. Meteen deelde ze nog een stoot uit, waardoor de boom nu in twee stukken op de grond lag. Ze slaakte een kort kreetje, zwaaide kort met haar rechterbeen heen en weer om de pijn te verzachten, waarna ze hetzelfde probeerde te doen met een ander deel van de boom. Ze liet haar voet weer twee keer op de boom vallen, zodat het weer gebroken was. Ze tilde een deel van de boom op. Nee, het was nog te zwaar. Weer brak ze dit deel in twee stukken. Ze deed het net zo lang tot de eerste boom in tig stukken lag. Ze wist niet zeker of deze wel geschikt waren voor een dergelijke overnachtingplaats. Vragend wierp ze een blik op Masaomi. ‘Zo goed?’ leek haar blik te willen zeggen. Ze moest ze vast en zeker nog een keer breken, want naar haar mening waren dit niet de bouwstenen van een overnachtingplaats. Het waren eerder grote stukken hout die je het beste kon verbranden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   wo mei 23, 2012 10:57 pm

Toen ik het been van Trevor gespalkt had, stond ik op. Ik keek naar het restje kruiden dat nog in mijn hand lag. Als je goed keek, zou je zien dat er een soort kleine vruchten aan de takjes hingen. Daarin zat een soort zalf, die op de één of andere manier pijn kon stillen. Niet veel wezens hebben hiervan gehoord, aangezien deze kruiden gek genoeg alleen in Horroria voorkomen, en dat is wel de laatste plek waar je pijnstillende kruiden zou kunnen vinden. Ik zag dat Avani wat takken van de bomen opzij duwde, en het begon al te schemeren. Tijd om hier weg te gaan was er niet meer. Het was duidelijk dat we nu een schuilplaats moesten maken. "Avani, Ilva, Trevor en Carolus.. eventueel," hoorde ik Masaomi mompelen. "Wat als we zelf een overnachtingsplaats maken? Avani heeft voordeel vanwege haar grootte en kan zorgen voor een grote open plek en kan bomen door midden halen. Ilva en Carolus-als hij het wilt- kunnen de boomstammen die Avani gemaakt heeft op elkaar plaatsen, zodat er een boomhut ontstaat. Trevor en ik kunnen dan de boomstammen aan elkaar binden met plantenstengels. Ik zal ook voor kampvuur zorgen, dus dan moet Avani ook een boom door hele kleine stukjes breken. Maar op de plekken waar de bomen stonden kunnen we wel beter een zaadje van dezelfde boomsoort gooien. Het is immers lente en het milieu is belangrijk voor iedereen hier." Dat zou kunnen werken. Mijn blik dwaalde af naar Carolus. Hij knikte langzaam, en goedkeurend. Ik wist dat hij het werk aan zou kunnen, hij kwam uit een sterke familie. Ik zag dat Avani alvast probeerde om een aantal bomen te vellen, waarna ze de stammen in stukken brak. Ik huiverde. Het zou beter zijn om deze reuzin te vriend te houden, anders zou ik straks nog die stukken hout zijn. Nadat ze het hout in stukken had gebroken, keek ze Masaomi vragend aan. Ik liep even naar de stukken hout toe. Ik zag dat sommige stukken misschien wel geschikt zouden kunnen zijn. Ik keek ook even om naar Masaomi, misschien dat hij meer ervaring had met grote schuilplaatsen bouwen. Alles wat ik in mijn leven had gedaan, was kleine tenten neerzetten van stevige takken, bedekt met bladeren en aarde. Dit was een heel ander verhaal. Tot nu toe zei ik niet veel - dat was normaal, aangezien mijn soort vooral communiceert door middel van duidelijke lichaamstaal.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 3:50 am

Nadat ik was uitgesproken, keek ik iedereen aan, en ook even naar Carolus die instemmend knikte. Yes! Hij deed ook mee. Meer mankracht.. wacht.. weerwolfkracht. Het gaf me een goed gevoel om te weten dat Carolus toch wel leek te willen helpen, ondanks ons gesprek van eerder. Maar we waren nu meer 'kenissen'die neutraal naast elkaar zouden leven. Dit was waarschijnlijk een aardigheidje van hem. 'Weet je zeker dat ik die bomen omver kan duwen?' vroeg Avani aarrzelend, en even probeerde ik haar recht aan te kijken, maar dat lukte nog steeds niet. Ze was een reus, en erg groot en zeker haar spieren. Waarom geloofde ze niet daarin? Avani was een zelfverzekerde persoon, en al spoedig zag ik dat ze een boom uit had gekozen. Ik hoefde eigenlijk niet te reageren op haar reactie. Ze deed het al uit haarzelf. 'Ik kan het wel proberen,' Duidelijk knikte ik goedkeurend naar haar, terwijl ik enige details van haar gezicht begon te zien. Maar échte kenmerken kon ik niet zien, zoals een moedervlek of de kleur van haar iris. 'Maar denk je niet dat het beter is dat Trevor de makkelijkere dingen doet? Ik bedoel, niet dat ik denk dat hij zwak is, maar als je met pijn en moeite kan staan,' Ik wilde erop reageren, want Trevor was inderdaad in een zwakke staat, maar had pijnstillers gekregen. Maar enige beweging zorgde ervoor dat het spier niet te stijf zou worden. Dat was deels ook mijn bedoeling, waarom ik hem met mij liet samenwerken om met plantenstengels de boomstammen aan elkaar vast te binden. 'Ik kan boomstronken wel vastbinden,' wierp Trevor tegen. Stoerdoenerij leek het wel, omdat ik wist dat hij zeker het tegenovergestelde dacht. Avani probeerde de bomen opzij te duwen. Een glimlach sierde mijn gezicht. 'Ik denk dat dat idee van jou onze enige oplossing is. Ik ga het proberen,'Op dát antwoord had ik gehoopt.

Al spoedig lagen 2 bomen op de grond, en was het nu de tak van Avani om deze te breken. Ik zag hoe ze er enige moeite mee had om deze bomen door kleinere stukken te breken. Dat had met de hefboom.. krachten, nog wat te maken. In de brugklas kreeg ik al opdrachten bij natuurkunde over krachten, Newton , maar ook leerde ik de formule van de hoeveelheid vermogen en arbeid kennen. Maar goed, vaak kreeg ik opdrachten met enkele gegevens en dan de vraag of een volwassene man iets kon wegduwen of kon breken, maar meestal was het antwoord 'nee'. En nu gebeurde het letterlijk voor me. De reus was de volwassene man, volgens de opdracht en het boomstam het voorwerp. Hoe is het mogelijk om een boom te breken? Dat was de vraag. Ik zag Avani nadenken. Hoe zou ze dit moeten doen? Uiteindelijk kwam het antwoord; Avani trapte met haar gigantische voet de boomstammen in stukken. Ik was verrast dat het mogelijk was, maar ook hoopte ik dat ze geen grote wonden had gekregen, want gigantische splinters in je voeten waren niet erg fijn. Als Avani dan van de pijn op e neer zou springen, was dat slechte boel. Maar er gebeurde niks. Het bleef rustig. ‘Zo goed?’ leek Avani's blik te zeggen, toen overal stukken hout lagen. Ik knikte naar haar. Ja. Fase 1; voltooid!

Direct keek ik Ilva en Carolus aan. Hun moesten fase 2 zien te regelen. En het was best toevallig dat Ilva naar me keek. Waarschijnlijk wilde ze wat begeleiding ermee. Maar als ik hen even wat hielp, moesten Trevor en Avani wat kunnen doen. Iets rustigs, maar nuttig.Toen wist ik het! Het was een makkelijk antwoord. Ik stond nog richting Avani en Trevor, en keek ze dus nog 1 keer recht aan-Als was dat wat moeilijker bij Avani- en knikte naar hen. "Bedankt, Avani voor uw hulp! Wilt u en Trevor even op de uitkijk staan?Nee, wacht.." Weer dacht ik even na. Nu kwam er een betere oplossing in me op. "Trevor.. Jij zal het kampvuur maken, en Avani kan alle kleine stukken hout ervoor verzamelen. Ik, Ilva en Carolus zullen de boomstammen op elkaar stapelen en stevig aan elkaar binden. Dat zal sneller verlopen.." Luid had ik het laatste uitgesproken, zodat iedereen het zou horen. Ik had geen zin om dingen te herhalen. Ik snelde richting Ilva en Carolus, en eenmaal bij hen aangekomen sloeg ik de Japanse groet over. We hadden best weinig tijd over, totdat het donker zou worden. Mijn blik viel op de boomstammen, die best glad waren. Splinters zouden dus niet zo snel verschijnen. Ik stond op, en kreeg toen het idee om met mijn vinger een rechthoek te tekenen op de grond. Het was best een grote rechthoek, maar het mistte 1 zijde. Dat zou de ingang zijn. Spoedig voegde ik me weer bij de weerwolven. "Op elk van de lijnen moeten er enkele boomstammen gestapeld zijn. Het moet ook een dak krijgen, maar de zijde die mist van de rechthoek is dé ingang. Geen boomstammen daar dus. Voor de rest, ga ik al op zoek naar plantenstengels" Ik knikte naar hen, en hees mezelf overeind, en liep nadenkend richting enkele struiken en zag veel plantenstengels in vastzitten. Bij het schoolplein was dat ook altijd zo geweest. Gelijk griste ik enkele plantenstengels uit ter lengte van een anaconda en legde deze bij de weerwolven neer. Vervolgens ging ik weer naar een struik en zocht verder naar de plantenstengels, terwijl de bladeren telkens mijn huid doorsneden.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 6:17 am

Masaomi knikte, als teken dat het zo goed was. Gelukkig, veel zin om bomen omver te duwen had ze niet echt, maar als het nodig was wilde ze graag nog een boom omver duwen. Avani begon nu pas een lichte pijn te voelen. Niet dat ze het nu pas voelde, maar ze dacht er nu pas aan. Ze had geleerd niet aan pijn te denken, dan zou ze ook geen pijn voelen. Maar wat moest ze nu doen? Was dat het? Oke, ze moest ook zaadjes planten, maar dat was zo gebeurd. Ze wilde wel iets te doen hebben, anders voelde ze zich nutteloos. Eventueel kon ze Trevor helpen. Al snel kwam Masaomi met een oplossing. "Bedankt, Avani voor uw hulp! Wilt u en Trevor even op de uitkijk staan? Nee, wacht.." Al snel was hij weer aan het nadenken. Avani vouwde haar armen over elkaar. U? Zei hij nou serieus ‘u’ tegen haar? Zo oud was ze nou ook weer niet! Natuurlijk, ze leefde al wel een tijdje, maar niet zo heel lang. Een streepje zwak licht gleed langs haar schouder naar beneden, tot het een klein, dun streepje licht op de grond vormde. Dit kwam door het gebrek aan bomen op die plek. Ze keek om. Zij wilde best op de uitkijk staan, geen probleem. Maar het werd dus een andere taak. "Trevor.. Jij zal het kampvuur maken, en Avani kan alle kleine stukken hout ervoor verzamelen. Ik, Ilva en Carolus zullen de boomstammen op elkaar stapelen en stevig aan elkaar binden. Dat zal sneller verlopen," stelde Masaomi voor. Hmm, oke. Ik pakte een lange stok in het midden vast. Als ik moest lopen, dan had ik al een wandelstok bij de hand. Het ging een beetje moeilijk lopen met twee beschadigde benen, waarvan eentje bijna gebroken was, en de ander gewoon nog steeds een beetje gevoelig. Ik richtte mij tot Avani. “Kampvuur maken, dus,” klonk mijn stem met een zacht glimlachje. Het klonk niet als een bevel, dat was mijn bedoeling ook niet. Het klonk meer als een bevestiging van wat ik net had gehoord. De reus knikte, waarna ze zich tot een nieuwe boom richtte. Ze trok een aantal zijtakken van de boom af, die ze een voor een op de grond liet vallen. Het waren best grote takken, daar kon je toch geen kampvuur van maken? Ik wilde haar al waarschuwen dat we die takken niet nodig hadden, tot een idee bij mij opkwam. Die dikkere takken konden we onderin leggen, of aan de zijkanten van het vuur. Zo had ze niet voor niks die dikke takken weggetrokken. Ik liep naar een van die gevallen takken toe, die ik met enige moeite wegtrok. Al snel lag de tak op een goede plek. Nu moest ik die dunne takken weghalen. Het duurde wel even, omdat Avani hele grote takken van de boom brak. In de verte hoorde ik gegrom. Het was niet mijn maag, het was niemands maag. Het was kwaadaardig gegrom dat mij verdacht veel bekend kwam. Was dat niet.. Die manticore? Ik slikte. Ik begon steeds sneller te werken, om zo snel mogelijk klaar te zijn. Ik wilde niet dat de manticore nu zou komen. We waren nog niet eens klaar. En misschien was hij niet alleen. Nu hadden we Avani wel, maar het gif van een manticore was zeer dodelijk: alleen olifanten konden - volgens de verhalen - tegen zijn gif. Ik durfde niet met zekerheid te zeggen dat de reus die verschrikkelijke beesten aankon, al was zij vast en zeker sterker dan een manticore.

Ik hoorde slepende takken achter mij. De grond trilde lichtjes. “Trevor, is er iets? Je bent nerveus,” hoorde ik een fluisterende stem achter mij zeggen. Ik keek om. “Nee, nee,” antwoordde ik afwezig, terwijl ik aan de derde tak begon. Ik wierp een korte blik op het hoopje takken. Dat moest wel genoeg zijn, toch? Een van de takken wilde niet breken. Ik trok nog harder, maar dat had helemaal geen zin. Ik wierp de tak daarom weg. Slik. Ik kon niet gaan liegen, maar een melding van een nabije manticore zou het hele groepje op hol doen slaan. Ik keek recht in Avani’s ogen, omdat zij gebukt stond, zodat het makkelijker was om haar aan te kijken. “Ik hoorde gebrul. Van een manticore,” legde ik haar zachtjes uit, maar nog wel luid genoeg zodat zij het kon horen. Meteen veranderde haar houding. Het was eerst een rustige, maar nu was het een gespannen houding. Ze stond op. “Ga jij maar verder met die takken,” antwoordde ze afwezig. Vervolgens liep de reus richting het groepje, dat bezig was met de overnachtingplaats. Ze hield vlak bij het bouwwerk halt. Waarschijnlijk stond ze op de tekening die Masaomi had gemaakt. Het was even niet belangrijk. Ze wilde haar mond open doen om wat te zeggen, toen een luidere brul haar onderbrak. Het was dichterbij gekomen.. Slik. “Dat wilde ik dus net zeggen, er is een manticore in de buurt,” verklaarde Avani waarom ze opeens hier stond. Het was dus dichterbij. Te dichtbij als het aan haar lag. Zij ging niet direct dood aan manticoregif, maar werd er wel heel ziek van. Dat moesten ze niet hebben in zo’n gevaarlijk bos. Ik was inmiddels bijna klaar met die takken. Natuurlijk had ook ik die laatste brul gehoord. Die moest iedereen gehoord hebben. Twijfelend richtte ik mijn blik naar het groepje. Die manticores waren waarschijnlijk in een groep, want anders was het zinloos om te brullen. De reus keek even richting mij. Zij werd er alleen heel ziek van, maar een mens - zoals ik - ging zeker dood aan het gif. En een weerwolf zeker ook. De enige reden waarom reuzen niet doodgingen, zat hem vast in de lengte van die wezens. Het duurde langer om dood te gaan en tegen die tijd was het gif meestal in de lever al afgebroken. Daarvóór wachtten wel nare symptomen. Vooral pijnlijke en bloederige symptomen, nam ik aan. Geen pretje. “Ik houd die manticores wel tegen. Ik ben waarschijnlijk de enige die niet doodgaat door het gif.” Ze ging, nadat ze deze woorden uitgesproken had, iets dichter bij mij staan. Logisch. Als ze kwamen, was ik vast en zeker hun doelwit. Ik was immers veel zwakker dan bijvoorbeeld Masaomi. Hij kon nog wegrennen, ik niet meer. Het enige wat ik kon doen was een van deze stokken tegen de wezens aan gooien. En dat was niet veel. Nou ja, als ik in leven wilde blijven was dat niet genoeg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 7:05 am

Net wilde ik beginnen aan het bouwen van de schuilplaats, toen een gegrom in de verte mijn aandacht trok. Mijn hoofd schoot omhoog en mijn oren waren gespitst. Ik wist zeker dat ik iets had gehoord. Ik kon het geluid niet meteen herkennen, maar ik wist wel dát er iets was. En wat ik ook wist, was dat Trevor het ook had gehoord. Hij was duidelijk gespannen. Ik keek op, en zag dat Avani ook had gemerkt dat Trevor gespannen was. Nadat Trevor iets tegen de reus zei, kwam ze naar ons toe. Plotseling weerklonk hetzelfde gebrul, luider dit keer. "Dat wilde ik dus net zeggen, er is een manticore in de buurt," verklaarde ze. Mijn ogen dwaalden af naar Carolus, die ook in de richting van de brul keek en zijn oren alert gespitst hield. Hij gromde op een manier zoals wolven dat doen wanneer ze klaar zijn voor de aanval. Ik keek ook weer in dezelfde richting. 'Dat ontbrak er nog aan...' De reuzin ging wat dichter bij Trevor staan. "Ik houd die manticores wel tegen. Ik ben waarschijnlijk de enige die niet doodgaat door het gif." sprak ze. Ik zag dat Carolus naar haar opkeek. 'Bíjna, maar niet de enige.' Hij zakte op zijn vier poten, en liep wat naar voren en gromde. In deze houding had hij nog meer weg van een "normale" wolf. Hij stond dreigend met zijn hoofd in de richting van het woud. Even vroeg ik me af wat hij precies bedoelde, maar toen herinnerde ik het me weer; hij was de zoon van de enige weerwolf die immuun was voor manticore-gif. Waarschijnlijk zou Carolus, als hij gif binnen zou krijgen, niet sterven. Of tenminste, dat hoopte ik. Carolus hield zijn hoofd laag, en al zijn spieren waren gespannen, klaar om elk moment in de aanval over te kunnen gaan.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 7:47 am

Toen ik de stekelige plantenstengel greep, voelde ik een naar gevoel in mijn onderbuik dat op gevaar duidde. Gelijk veranderde mijn houding. Ik voelde het gewoon, wanneer er iets niet klopte. Op die wijze had ik Ilva gevonden. Ik leerde deze gevoel 'kennen' toen er lootjes werden getrokken wie een voorbereide spreekbeurt moest houden. Tot die dag was ik niet aan de beurt geweest, maar toch werd ik wakker met een nerveus gevoel en had ik uiteindelijk voor alle zekerheid mijn tekst doorgelezen. Toen ik dus in de klas zat en de laatste strookje werd getrokken dacht ik mentaal , dat ik niet aan de beurt zou komen. Maar mijn gevoel alarmeerde mij, en toen hoorde ik 'Masaomi Kida'door de ruimte galmen. Ik schrok me haast dood, maar liet niks merken en hield mijn presentatie. Dat gevoel had ik sinds die dag regelmatig weer gehad en die had me nooit teleurgesteld. De grond begon te trillen. Nu verstevigde ik onbewust mijn houvast op de plantenstengel. Mijn gevoel had weer gelijk. En weet je? Dit gevoel had ik vooral wanneer er slechte dingen zouden gebeuren. Nadat het 'nare'was gebeurd.. of beter gezegd 'begonnen'dan verdween het, maar nee. Ik bleef het nare onderbuikgevoel voelen. Ik snoof, en keek strak naar voren. Wist de rest ervan? Of zou ik hen enkel erg bang maken? Ik spande mijn spieren aan, maar toch bleef ik mijn hart kalmpjes kloppen. Was ik gewend geraakt aan dit gevoel? Ik zuchtte, en zweeg toen terwijl een luide brul klonk. Het leek wel op getrompetter. Wat het was, wist ik niet. Maar het was slecht nieuws.

Al spoedig voelde ik via de trillingen in de grond, dat de rest overeind kwam. Ik zuchtte luid en hees me overeind, terwijl mijn blik afwezig bleef. 'Dat wilde ik dus net zeggen, er is een manticore in de buurt,' hoorde ik Avani zeggen. Vervolgens klonk er gegrom die van Carolus kwam, en hoorde ik een sarcastische opmerking van Ilva. Sh*t. Ik greep naar mijn zakmes en hield deze vast. Een Manticore, hea? Die stekels van het wezen kon ik niet van me afhouden via een onbenullig zakmesje. Een schaduw ging over mijn ogen heen. Ik was weerloos. Ik moest strijden, terwijl ik.. tja, niet sterk was. Of moest ik...? Nee, dat ging ik niet gebruiken. Mijn blik gleed wel even over mijn arm. Nee, niemand mocht erover weten. Zo hulpeloos was ik ook niet, maar alsnog.'Ik houd die manticores wel tegen. Ik ben waarschijnlijk de enige die niet doodgaat door het gif.' zei Avani, terwijl ik mijn rechterhand balde, en de plantenstengel losliet. 'Bíjna, maar niet de enige.' zei Carolus, en ik hoorde achter me hoe hij op zijn voorpoten neer plofte. Even beet ik op mijn lip. Ik wilde helpen! In 1 beweging draaide ik me om richting de rest. Mijn ogen bleven onzichtbaar, door de schaduw die eroverheen was getrokken. "Ik wil helpen.." Zei ik luid, zonder enige emotie en greep naar mijn rechterarm, terwijl een grote Manticore in mijn ooghoek verscheen.

Voordat ik hét kon doen, zag ik een zwarte schim met zijn zwaard de staart van het wezen afhakken. De staart viel op de grond, en terwijl de Mantticore van de pijn een raar geluid maakte, stak dezelfde zwarte schim z'n zwaard recht in de keel van het wezen. Donkere bloed droop uit de keel van het wezen en zijn staart, terwijl de blauwe ogen van het wezen telkens doffer en doffer werden. Pas na een paar seconden trok de schim zijn zwaard uit de keel, waarna het lichaam van het wezen op de grond neerplofte. Verbijsterd keek ik richting de schim. W-Wie.. of wat was dat? Toen zag ik pas de opvallende rode haren, en kleding die dát persoon aan had. Zijn oranje, rode ogen waren op mij gericht, terwijl zijn rug naar me toe was gekeerd. Sprakeloos bleef ik staan. H-Het was een mens! Hij zag dat ik verbaasd was, en reageerde er met een grijns op. Of het vals of vriendelijk bedoeld was, kon ik net niet zien. " Zakmes?" Begon hij, terwijl hij in 1 draai met zijn zwaard naar mij uit stak. Toen pas zag ik dat het geen zwaard was, maar een vlijmscherpe katana. Waar had hij die van?"Zelfgemaakte katana." zei hij grijnzend, terwijl ik ook een pistool in zijn broekzak zag zitten. Wow. Het persoon liep droogjes naar de groep toe, terwijl er nog een Manticore tevoorschijn kwam. Deze was sneller, en schoot stekels naar hem toe. Ik wilde hem waarschuwen, maar hij sloeg met zijn katana deze stekels terug naar het wezen. De stekels raakte het wezen en remde hem drastisch af. Grijnzend schoot hij opzij, en stak de katana door dezelfde plek; de keel. Spoedig lag er weer een dode Manticore op de grond, omringd door een plas vol bloed. Met een kille blik, keek hij mij aan. "Akis Rin," Stelde hij zich voor, terwijl verderop een grote groep Manticoren verschenen. Wat die Akis hier deed , wist ik niet, maar hij kwam gelegen.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 9:13 am

'Dat ontbrak er nog aan,' klonk de sarcastische stem van Ilva. Ik gaf haar gelijk. Natuurlijk, in zo’n gevaarlijk bos verwachtte je zulk soort dingen, maar dit sloeg toch echt wel alles. Mijn aankomst in Fanterria was ook wel bijzonder, maar er waren nu zoveel problemen, dat ik twijfelde of deze hut wel genoeg zou zijn. Ik slikte. Manticores had ik al een keer eerder gezien. Walgelijke beesten. Die mensenkop alleen al. Het had drie rijen tanden. Die duivelse stem klonk toch best aangenaam, toen hij dat verschrikkelijke woord herhaalde. Ik begreep natuurlijk wel dat die beesten niet aangenaam waren. Het waren moordmachines, nog gevaarlijker en onvoorspelbaarder dan Avani. Het was zelfs nog erger dan haar. Waar Avani met één beweging iemand kon doden, duurde het bij de manticore een tijdje voor iemand dood was. Ik ging gehoorzaam verder met de takken, zoals Avani mij had gezegd te doen. Eigenlijk had Masaomi mij dit al verteld, maar Avani meer recenter. Ik kreeg één tak niet los. Toen wierp ik de hele tak, mét zijtakken, op de stapel. Zo, ik was nu wel klaar. "Ik wil helpen," klonk opeens de stem van Masaomi. Avani draaide haar hoofd om. Hij? Tegen een manticore? Dat werd zijn dood! Maar zijn stem had iets vastbeslotens, iets wat zij niet uit hem kon praten. Ze zuchtte in zichzelf. Oké dan. Ze keek op. Al snel verschenen een aantal manticores. Natuurlijk moesten een aantal manticores haar hebben. Zij moest afgeleid worden, zodat ze de beesten niet kon storen in hun jacht. Ze voelde dat ze werd gestoken. Ik kon het ook wel zien. De manticores sprongen van haar af. De stekels zaten nog in haar rug. Ai.. Dat zag er niet best uit. De stekels waren zo lang als een onderarm. Iedere keer toen één zo’n beest te dichtbij kwam gebruikte ik een stok waar een kleine punt aan zat. Dat en een aansteker, meer wapens had ik niet. Die aansteker had ik geleend van iemand om de brander aan te zetten. Na de les zou ik hem terug brengen. Dat zou dus wel een tijdje duren.

Opeens trad een vreemd figuur op het toneel. Hij hakte de staart van een manticore af, waarna hij de keel doorboorde. De manticore was natuurlijk dood. Ik vond dit aan een kant wel beangstigend, maar toch was ik ook wel blij. Alleen was ik wel nieuwsgierig of dit figuur goed of slecht gezind was. Van achter mij werd ik op de grond geduwd. Ik kon mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. Kon ik nou echt niet goed opletten? Ik draaide mij om en probeerde die scherpe stok in het wezen te steken. Hij werd opeens opgepakt en weggeworpen. Ik hoefde niet lang na te denken om erachter te komen wie dat kon zijn. Dankbaar wierp ik een blik op de reus, die er nu al niet goed uit zag. Op haar voorhoofd verschenen zweetdruppeltjes en ze hijgde. Het was net alsof ze een stukje had gerend. En dit was voor haar helemaal niet zo intensief. Manticores optillen moest een eitje zijn voor haar. Daarom kreeg ik het gevoel dat dit de werking van het gif was. Het mysterieuze figuur wierp een blik op Masaomi. Avani bekeek hem een keer. Wie was dit? Hij was wel al die manticores aan het doden, wat op zich goed was, maar toch had ze een slecht voorgevoel over dit persoon. "Zakmes?" Die vraag was aan Masaomi gesteld, die een zakmes in zijn hand had. Dát was zijn wapen? Een zakmes? Hij moest zo’n lang wapen hebben als dat figuur. Een zakmes werkte alleen op korte afstanden, en bij een manticore was het al te laat als je zijn gebrul hoorde. "Zelfgemaakte katana," zei het figuur. Het bleek een roodharige jongen te zijn met rode ogen. Hij was ongeveer zo oud als Trevor. "Akis Rin," stelde de jongen zichzelf voor. Akis dus. Aha. Inmiddels waren heel wat manticores weggerend, omdat ze een dode vriend hadden gezien én omdat ze bang voor Akis waren. Er bleven nog een stuk of vier over. Avani gromde naar de beesten. Een aantal van hen stoven achteruit, maar renden nog niet weg. Het gebrul dat uit hun kelen kwam was oorverdovend. Toen Avani voor de beesten op de grond stampte, hielden ze echter al snel op. We zouden ze vast en zeker verslaan. Helaas was er al op zijn minst één slachtoffer. En geen slachtoffer was altijd beter dan één slachtoffer.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 7:23 pm

Ik haalde mijn boog van mijn schouder en pakte een pijl uit de koker, die ik tegen de pees van de boog legde. Als ik goed zou richten, zou ik een manticore kunnen doorboren met één van deze pijlen. Ik trok de pees aan en wilde net loslaten, toen er een ander wezen verscheen. Hij had een grote katana in zijn handen, en sneed de staart van één van de manticores af, waarna hij de keel van het beest doorboorde en het dood neerviel. Toen pas zag ik dat het een mens was, en ik gaf een snelle blik naar Carolus. Hij moest deze mens hebben opgemerkt, maar hij had er duidelijk geen aandacht aan besteed. Hij was in gevecht met een manticore, terwijl hij probeerde om uit de buurt van de giftige stekels te blijven. Ik keek om, en de vreemde jongen praatte even tegen Masaomi, waarna hij weer met de katana de keel van een aanvaller doorsneed. Of deze persoon nou goede of slechte bedoelingen met ons had, hij hielp in ieder geval wel met het verdrijven van de manticores. De meesten waren al weg, maar een stuk of vier waren nog op het veld, waaronder de manticore in in gevecht was met Carolus. De manticore viel hem aan met zijn staart, en Carolus jankte even pijnlijk. Hij schudde zijn hoofd en vermande zich, en hij sprong weer in de richting van het beest, en greep het bij zijn keel. De manticore probeerde zich te verzetten, maar zijn ontsnappingspogingen werden steeds zwakker. Carolus liet hem op de grond vallen. De spieren van de manticore trokken samen, terwijl hij een gorgelend geluid maakte en zijn ogen glazig werden. Toen niets meer; de manticore was dood. Carolus huilde triompfmantelijk en stortte zich daarna op een andere aanvaller. Ik zag dat hij pijn had door de stekels en omdat het gif begon te werken, dat wist hij zelf ook, maar zijn jachtinstinct was gewekt en hij bleef doorvechten.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 9:13 pm

Vier Manticores zag ik verderop staan. We moesten enkel hun nog verslaan! Het moest wel lukken. Maar.. Mijn blik gleed weer op de zakmes die ik nog vast had. Dit kon niks uitrichten bij zo'n wezen, daar was ik zeker van. Ik hoorde het luide gebrul van de wezens en hoe Avani op de grond stampte om het gegrom te stoppen. Ik wilde helpen! Ik had een wapen nodig, en moest tegen mijn zin wezens wat aandoen. Even keek ik naar het vreemde figuur die Akis heette. Ik twijfelde of ik aan hem kon vragen om een wapen. Hij had zo'n roofdier-achtige uitstraling, maar ik had weinig keus. "Kan ik ook zo'n ding hebben?' vroeg ik, terwijl ik richting zijn katana wees. Hij keek kort naar me om, en schudde zijn kop toen heen en weer. "Niet voor kinderen.."antwoordde hij erop. Luid snoof ik. Ik had willen zeggen dat ik géén kind meer was, maar dat kwam juíst kinderachtig over, dus hield ik me gedeisd. Ik moest op een andere wijze strijden. Maar ineens zag ik een kleine katana-achtig ding op me af komen. Snel greep ik deze, terwijl ik verrast richting Akis opkeek. Huh? Hoezo, kreeg ik zo'n kleine katana? Hij leek mijn veraste reactie voorspeld te hebben en reageerde er direct op, terwijl zijn blik strak op de Manticores gevestigd bleef. "Een Tanto, en strijdt!' riep hij naar me toe, terwijl hij zich naar de Manticores begaf, en ik in mijn ooghoek Carolus zag strijden met een Manticore, en deze spoedig had gedood. Hij leek wel zwakker te zijn geworden. Had hij gif binnen gekregen? Oei, dan moest dit snel gebeuren. Geen vrienden mochten verder gewond raken, zeker de wezens die ik pas geleden had ontmoet. Nu al had ik een goede band met ze, dus een giftige vloeistof mocht er geen einde aan maken. Dat mocht gewoon niet. Vrienden waren voor het leven en niet erna. Het was dus dubbel zo belangrijk, dat niemand zou sterven door die Manticores. Uitdagend hield ik de Tanto voor me.

Een Manticore zag ik ineens van de groep afwijken en de dichte bossen in gaan. Duidelijk een sluiper-type. We hadden namelijk 1 gewonde, wacht.. 2 al! Avani was ook gewond geraakt. Ik snoof. Niemand mocht mijn vrienden pijn doen, en voordat ik het wist zag ik de enge mensen-achtige gezicht en de 3 rijen tanden in mijn ooghoek verschijnen. Haast als een reactie doorboorde ik zijn nek met de Tanto, zoals Akis had gedaan met de katana, maar de Tanto was kleiner en belemmerde enkel het ademen van het wezen. De Manticore hief zijn poot en haalde naar mij uit, en snel sprong ik opzij, terwijl ik nog steeds de Tanto vasthield. Het wezen werd kwader en kwader, en uiteindelijk moest ik het doen. Ik trok de Tanto uit de keel van het wezen en boordde deze in zijn grote blauwe ogen. Bloed spoot eruit en kwam op mijn witte vest terecht. Terwijl het wezen afzwakte, voelde ik me slecht. Dit wilde ik niet. Ik wilde wezens beschermen en niet handmatig doden. Het wezen viel uiteindelijk bewusteloos voor me neer door bloedverlies. Ik hief mijn Tanto om hem te doden, maar ik voelde mijn handen trillen, terwijl ik het wezen aankeek. Ik..kon het niet. Mijn houvast op de Tanto verslapte, en ineens klonk er een kreet uit de bek van de Manticore. Geschrokken deinsde ik naar achteren, en zag dat er een kunai in zijn keel vastzat en hem zo had gedood. Verbijsterd keek ik opzij, recht in de ogen van Akis, die werd benaderd door een Manticore, maar na het zien van zijn dode vriend hem ontweek. De blik van Akis leek haast plagend te zijn, en hij vestigde zijn blik kort op het bloed. "Snel doden. We willen toch geen gewonden, of wel?" zei hij sarcastisch, en onschuldig, waarna hij zich omdraaide richting de laatste Manticore. De laatste zou voor een ander zijn. Toen pas leek Akis de boomstammen op te merken, die er lagen. Ik zweeg, terwijl ik naar de rug van die Akis keek. Ik vertrouwde hem niet. Twijfelend keek ik naar de Tanto die ik vast had in mijn hand.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 10:06 pm

Ik merkte dat ook Ilva en Carolus mee gingen vechten. Vrijwel iedereen vocht mee. En ik? Ik was de zwakkere van de groep: ik had geen wapens of klauwen. Ik had alleen maar een stok met een miezerig puntje eraan. Het enige wat ik kon doen om deze stok te verbeteren, was om hier snelbrandende takken en bladeren om te wikkelen, en dit met mijn aansteker in de fik te zetten. Maar omdat ik niet wist of vuur de manticores afschrikte of juist aantrok, deed ik dit niet. Ik verwachtte niet dat er nog een manticore achter mij zou kunnen springen. Ze waren allemaal wel bang. Waarschijnlijk hadden ze niet verwacht dat wij ons zo konden verweren. Met Avani ging het inmiddels steeds slechter. Haar ogen waren dof geworden en de bewegingen die ze maakte waren een beetje ongecoördineerd. Wilde ze bijvoorbeeld een tak pakken, zou ze er net naast pakken. Een manticore rook zijn kans. Nu ze een beetje verzwakt was, was het makkelijker om haar neer te halen. Meer gif zou waarschijnlijk haar dood betekenen. Ik greep mijn stok steviger vast. Nee.. Dat mocht niet gebeuren. Vlug greep ik naar wat bladeren en andere brandbare delen, die ik om de stok wikkelde. Ik greep mijn aansteker en liet mijn vinger over het mechanisme glijden. Hij ging niet aan. Weer probeerde ik het. Weer hetzelfde liedje. Ik kon nu niet opgeven. Ik moest dit wel doen. Ook al kon Avani zich wel redden, ik wilde voorkomen dat ze meer gif binnen zou krijgen. Met een snelle vingerbeweging schoot een vlam uit het apparaatje. Geweldig. Vlug stak ik mijn stok in brand, waarna ik het in de richting van Avani wierp. Hij landde precies tussen haar en de manticore in. Beide schoten geschrokken achteruit. De manticore probeerde wanhopig het vuur te doven. Nu hij zo bezig was, kon Avani hem pakken. Hij werd in zijn nekvel gegrepen en tegen een boom aan geworpen. De manticore viel bewusteloos op de grond. Maar hij was niet de enige die op de grond viel.

Alsof het een reflex was trachtte Avani het vuur te doven, wat haar wel lukte. Ze was echter zeer kortademig en een versnelde ademhaling deed daar niet veel goeds aan. Omdat ze nauwelijks adem kon krijgen wachtte haar nog één ding: flauwvallen. Ze werd verschrikkelijk bleek, het was net alsof je naar een spook keek. Ik greep inmiddels naar een nieuwe en even sterke tak. Hier zat geen punt aan, maar het was wel een dikke stok. Ik merkte dat er nog één manticore over was. Nee, die kon ik niet aan. Ik kon me enkel verweren, niet aanvallen. Opeens voelde ik een redelijk hevige grondtrilling. Ik keek om, naar de enige persoon die het had kunnen veroorzaken. Ik voelde een koude rilling over mijn rug gaan. Slap als een lappenpop lag de reus op de grond. De laatste manticore die nog over was wilde deze unieke kans grijpen, maar aarzelde even toen hij alle gewapende mensen en wezens zag. Hij grijnsde al zijn tanden bloot, met de bedoeling de mensen af te schrikken. Toen nam hij een grote sprong. Oh, ja. De manticore kon over ieder obstakel springen, volgens de verhalen. Hij stond al snel dichtbij Avani. Maar ook dichtbij mij. Toen hij nog een sprong wilde maken sloeg ik de stok tegen zijn kop aan. Verward richtte het beest zijn blik op mij. Ik had alleen maar een dikke stok. Dat wist ik heel goed. Maar ik wilde niet dat iemand onnodig dood zou gaan, vooral iemand die zich niet kon verweren. Voorzichtig nam ik een uitdagende houding aan, mijn handen steviger om de bruine stok geklemd. Het verschrikkelijke wezen zwaaide spottend met zijn staart. Hij bromde iets in zijn eigen taal. En nu verstond ik geen woord van wat hij zei, ergens begreep ik dat hij niet vals zou spelen: hij zou niet met gif werken. No piosun, herhaalde hij. No piosun, no poison. Geen gif. Mooi. Maar ik zou wél vals gaan spelen. Met deze stok kwam ik nergens. Gif was niet eens nodig om mij voor eeuwig het zwijgen op te leggen. Ik had hulp nodig van anderen. Ik klemde mijn handen nog wat steviger om mijn stok dan ze al waren. Ik zag er waarschijnlijk zeer stom uit op deze manier. Maar dit was wel bewijs dat ik graag wilde helpen, al kon ik dat op dit moment niet zo goed.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 10:38 pm

Boem! Een hard geluid schrikte me op, en ik vergat het feit dat ik net een wezen bijna had vermoord. Die knal klonk veel dreigender. Er was iets ergs aan de hand, maar wat? Ruw draaide ik me om, terwijl mijn onderbuik gevoel telkens erger leek te worden. Slechte boel, nog steeds. Het leek of de hele dag 1 slechte dag zou zijn. Vanaf het moment dat ik hier kwam gebeurden er nare, maar ook goede dingen. En dan te bedenken dat het zich allemaal in de namiddag afspeelde. Zoveel avontuur in een paar uurtjes. Fanterria was duidelijk avontuurlijk, en dat bewees zich weer toen ik richting de rest keek. Carolus vocht stevig, maar Avani.. Ik schrok even toen ik haar staat zag. Ze lag stilletjes op de grond. Ze bewoog nauwelijks, en een enge stilte vulde het gebied. "A-Avani.." Stamelde ik zachtjes. Maar voordat ik het goed kon volgen, zag ik Trevor een stok richting een Manticore zwaaien. Een grijns sierde mijn gezicht. Ow, ik snapte deze hint. Hij was namelijk gewond en kon het niet alleen af. Ondanks de pijnstillers die Ilva eerder had gegeven was de kans groot dat hij pijn nog zou voelen. Ik trok mijn bruine ogen tot spleetjes, en ik verstevigde mijn grip op de Tanto. De blik van Akis brandde in mijn rug, maar ik negeerde het. Niemand kwam aan mijn vrienden! Akis zag ook dat mijn haat groeide, en grijnsde. "Jaag er eens op!" Ik keek op, richting Akis. W-Wat zei hij nou? Dat ik moest jagen op wezens... wezens die ook mijn vrienden konden worden? Een waarschuwende blik gaf ik aan de roodharige jongen,die leren kleding aan had en een tas droeg dat gemaakt was van koeienhuid. Voor elk van zijn kleding waren er meerdere dieren gedood. Aardse wezens stierven om het feit dat we geen goede 'vacht'hadden. Ik snoof luid. Nu snapte ik waarom ik die Akis niet mocht, en alles wees erop dat hij een jager was. Een jager jaagde simpelweg op wezens, omdat ze het leuk vonden of om te handelen. Maar die Akis leek ervan te genieten. Die Akis keek op, toen hij besefte dat ik best lang naar hem aan het kijken was. Een frons kwam op zijn gezicht te staan. Hij vroeg zich zeker af, wat ik nou van hem wilde, maar het was al duidelijk. Ik wilde niks met hem te maken hebben. Even keek ik naar het Japanse steekwapen die ik in mijn hand vasthield. Deze hield ik wel óm te overleven, niet om te doden. "Moet ik het weer doen?"vroeg Akis met een zucht. Luid snoof ik. "Nee, ik regel het wel," antwoordde ik, waarna ik me naar de Manticore toesnelde.

Heftig bewoog ik mijn lichaam op en neer, en probeerde de aandacht van de Manticore te trekken. Het wezen keek even van Trevor naar mij, waarna het een brul van frustraties sloeg. Hij had geen zin in gedoe, en getreiter. Maar ik bleef op en neer springen, totdat hij uiteindelijk voor mij koos, boven Trevor. Het grote wezen rende recht op me af, met een grote snelheid-nog groter dan die van de vorige Manticores- en kwijlde volop. In zijn ogen wist ik haat te zien. Erge haat. Ik werd er bang van, maar ik moest actie ondernemen. Ik rende van het wezen weg, maar met een plan. Helaas, had het wezen mij spoedig ingehaald, waarna ik abrupt afrende op een afstandje van de open plek vandaan waar het dichtbebost was. De Manticore haalde uit, terwijl ik luid hijgde, en moeite had om te ontwijken. Maar telkens dat ik ontweek sneed ik de takken van de bomen door. De takken van de bomen stonden relatief laag, dus kon ik deze nog net afsnijden. Maar na de derde uithaal van het wezens, had hij me bijna gegrepen met zijn enorme poot vol scherpe klauwen. Spoedig maakte ik een schram bij zijn poot met mijn zakmes, die ik na al die tijd nog vast had gehouden. Snel landde ik weer op de grond en verzamelde de takken en sloeg deze tegen zijn kop aan, steeds harder en harder, totdat het wezen suffig werd. Mijn slagen werden zachter, totdat het wezen bewusteloos neerviel door al die klappen op hebben gevangen. De takken liet ik los, terwijl ik de zakmes en de Japanse wapen elk in een andere broekzak deed. Toch handig. Mijn armen waren uitgeput, evenals de rest van mijn ledematen, maar ik wist terug te gaan richting de open plek. Het ademen werd wel zwaarder en mijn keel deed pijn. Ik plofte spoedig neer op de grond, en ademde rustig op en neer. Ik was uitgeput. Ineens stak iemand een hand naar me uit en ik greep deze en trok me overeind. Ik wankelde even op mijn benen, maar al spoedig had ik weer mijn balans. Toen keek ik recht in het gezicht van Akis die me geholpen had. Dacht hij dat ik het wezen had gedood, en ik een hunter was? Ik snoof en wilde hem liever een dreun geven, maar hij was ouder en hielp me. Ook was ik nu aan de zwakke kant.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr mei 25, 2012 11:30 pm

Als versteend stond ik daar met mijn boog in mijn handen. Om me heen was het nog steeds een slagveld, maar ik wist niet wat ik moest beginnen. Avani en Carolus waren beide zwaargewond, en Avani lag al op de grond en Carolus' uithalen werden steeds zwakker. Ik kon het niet langer aanzien dat mijn vrienden - of vage kennissen - misschien wel gedood zouden worden. Ik spande weer de pees van mijn boog, en richtte op de manticore die in gevecht was met Carolus. Op het juiste moment liet ik los, en de pijl boorde zich in de schouder van de manticore, die schrok en met een bebloede schouder wegvluchtte. Ik wilde Avani gaan helpen, bij wie een manticore wel erg dichtbij kwam. Masaomi slaagde er uiteindelijk in om het beest weg te lokken, en ik rende snel naar de reuzin. Ze zag lijkbleek, en haar ademhaling was zwak. Ik probeerde rustig te blijven, om een oplossing te bedenken, maar dat ging nogal moeilijk in deze strijd. Ik zag dat er nog een paar giftige stekels in haar rug zaten. Ik durfde ze er niet uit te halen, uit angst dat het gif vrij zou komen en zich door het hele lichaam zou verspreiden. Wanhopig keek ik om me heen, in de hoop iets te zien wat misschien een beetje zou kunnen helpen. Ik zag wat verderop een plasje water. Ik scheurde een reep stof van mijn beenkappen af en doopte die in het water, wat wonderlijk genoeg schoon was. Ik liep naar Avani's hoofd en drukte de doek tegen haar voorhoofd. Iets beters kon ik niet verzinnen.

Ik keek opzij, en zag Carolus ongerust kijken in de richting waarin Masaomi vluchtte. Waarschijnlijk had deweerwolf toch een hart. Hij wilde een stap zetten, maar greep meteen naar zijn dijbeen, waar de stekels in terecht waren gekomen. Ik liep naar hem toe en liet hem zitten. Ik bond strak een ander stuk doek om zijn bovenbeen, misschien was het nog niet te laat en verspreidde het gif zich nog niet. Hij wilde weer gaan opstaan, maar ik zag dat de blik in zijn ogen dof werd. 'Masaomi... Ik moet hem helpen... Ik...' Ik hield hem tegen. 'Nee, Carolus, jij blijft hier. Het gif mag zich niet verspreiden. Ik ga.' Hij keek me vreemd aan, maar ik gaf hem de kans niet om te antwoorden en ik rende op vier poten - dag ging veel sneller - in de richting waar Masaomi en de manticore heen waren gegaan, en eenmaal in het bos ging ik af op het geurspoor. Niet veel later vond ik hem, en de manticore lag op de grond, ik kon niet zien of het beest dood was. De andere jongen, die onverwacht was gekomen, trok Masaomi overeind. Ik bleef even wachten om te weten hoe ze zouden reageren op elkaar, en op mijn aanwezigheid.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 26, 2012 2:20 am

De manticore zette een aantal stappen in mijn richting. Een duivelse grijns sierde zijn mensenkop, wat mij deed twijfelen. Voor een paar seconden twijfelde ik of dit wel juist was. Maar aan de andere kant, had iemand anders wel gereageerd als ik niet in actie was gekomen? Vast wel, maar dan zou het te laat zijn. Ik stond het dichtste bij die manticore, en misschien was dat niet zo goed. Weer bromde hij wat in een taal die ik niet verstond. Wat was dat wel niet voor een taal? Het Horroriaans? In mijn ooghoek zag ik iemand bewegen. Een glimlachje verscheen op mijn gezicht toen ik mij besefte dat het Masaomi was. ‘Dank je,’ zei mijn gezichtsuitdrukking. De manticore brulde uit frustratie. Waarschijnlijk – nee, niet waarschijnlijk, vast en zeker – had de manticore zijn zinnen op mij gezet. Een mens was immers makkelijker te doden dan een reus, en al helemaal als dat mens gewond was en moeilijk kon lopen. Masaomi stoorde hem in zijn jacht. Het monster bulderde weer iets in dat onverstaanbare taaltje, waarna hij voor Masaomi ging. Spoedig verdwenen ze in de bossen. Opgelucht slaakte ik een zucht, maar er was eigenlijk geen tijd om uit te rusten. Avani was flauwgevallen, Carolus was ook gestoken. Ik kon ze niet zo laten. Ilva snelde naar Avani toe. Ze greep een stukje stof, die ze in een plas water doopte. Ik begreep al wat ze wilde doen. De weerwolf legde vervolgens het doekje tegen het hoofd van de reus aan. Toen ik een keer bijna was flauwgevallen, had ik geleerd dat het goed was om een koel, vochtig doekje op je hoofd te leggen. Dat weerhield mij ervan om flauw te vallen. Misschien werd je ook sneller wakker door zo’n doekje. Ik keek even om mij heen. Wacht eens even.. Waar was die Akis heen? Ach, hij zou vast wel achter de manticores aan zitten. Even jagen. Ik zag hem als iemand die voor de lol op fantasiewezens joeg. En daar had ik een afschuwelijke hekel aan. De enige reden die je had om een dier te doden – en zelfs dát was een slechte reden – was honger. Maar ja, je kon zelf ook vruchten gaan eten, dus er was eigenlijk nauwelijks een reden om een dier te doden.

Carolus wilde naar Masaomi toe gaan, maar hij greep opeens naar zijn been. Ai.. De stekels die zo lang als een onderarm waren hingen nog in zijn been. Het was misschien beter om ze niet eruit te halen. Hij ging zitten, waarna Ilva een stukje doek om zijn been bond. Dat was dus om het gif niet al te ver te laten komen. Ik was benieuwd wat je er allemaal van kon krijgen. Het viel in ieder geval de longen aan. Dat kon ik wel aan Avani zien. De longen stukmaken was een afgrijselijke dood. Nu maar hopen dat ze geen bloed zou ophoesten of zou gaan stikken. Carolus wilde nog steeds Masaomi helpen, maar Ilva hield hem tegen. Ze rende op vier poten de struiken in. Ik hoorde gekreun naast mij. Avani bewoog! Ze greep met beide handen naar haar hoofd. Ze mompelde geërgerd wat in haar eigen taal. “Avani, gaat het wel?” Mijn stem klonk bezorgd. Ze richtte haar blik op mij. “Jawel, niks aan de hand, ik ben zó gezond,” riep ze geïrriteerd uit. Ik deed voorzichtig een paar passen achteruit. Ze was geïrriteerd door de hoofdpijn, nam ik aan. Zeker niet door mij. Of dat gif zorgde voor agressiviteit. Dat laatste was iets waar ik bang voor was. Boze Avani betekende niet veel goeds. De reus keek verbaasd op. Waar was iedereen? Alleen Carolus, Trevor en zij waren er. Waar waren Ilva en Masaomi? En die Akis? Ze ging zitten, wat niet zo verstandig was. Ze kon immers nog een keer flauwvallen. “Waar-?” Een hoestbui weerhield haar van spreken. Ik wilde wat zeggen, maar zag iets waardoor ik snel mijn woorden weer inslikte. Over haar hand, die Avani voor haar mond hield, droop een rode vloeistof. Bloed. Ze keek mij vragend aan en haalde haar hand weer weg. Toen ze al dat bloed zag werden haar ogen groot. “Dit is niet goed,” prevelde ze voorzichtig, maar ook angstig. Ze verstopte deze bebloede hand, zodat de mensen, die hopelijk zometeen terug zouden komen, het niet hoefden te zien. Ik liep naar Carolus toe, terwijl ik Avani wel in de gaten hield. “En hoe gaat het met jou?” Mijn stem klonk rustig en bezorgd. Ik kon een antwoord als die van Avani verwachten. Toch bleef ik rustig. Een nerveuze ‘verzorger’ – ik was immers de enige die niet vergiftigd was, dus moest ik die rang tijdelijk op mij nemen – was nu niet bepaald handig, zeker op momenten als deze.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 26, 2012 5:13 am

~omg, 1100 woorden! o.o
Warning; Hier gebeuren veel dingen!

Die verraderlijke rode ogen keken mij recht aan. Ik wilde niet tegen hem in gaan, al was het duidelijk dat hij zo'n type was die voor de lol op wezens jaagde. Hij had ook nog eens zoveel wapens in de hand. Tot nu toe had ik zijn katana, pistool en die andere Japanse wapen gezien, waarvan ik er 1 had gekregen. Maar waarom? Was deze Akis écht zo dom om mij er één te geven, aangezien ik duidelijk om de wezens gaf, of zat er nog meer achter? Want uit zijn eerdere acties bleek dat hij best sluw en slim kon zijn. Ik had sowieso geen vertrouwen in deze gast. Zijn houding straalde wat slechts uit, evenals zijn kleren die hij aandroeg. Oude jagers droegen deze type kleding, en jaagden via paarden en honden op vossen en andere beesten. Deze mensen deden het wél met een echte reden; voedsel. Maar tegenwoordig leek het alsof ze er meer van leken te genieten. Zoals deze persoon voor me, waarbij ik zijn hand losliet. Kort zag ik enige vlammen in de ogen van Akis opdoemen uit het niets. Zijn blik was fel op me gericht. Deze gast was gevaarlijk, nu hij wezens voor de lol doodde, zoals ik het net zelf met mijn eigen ogen had gezien bij de Manticores. En nu leek hij kwaad op mij te worden. Akis naderde me, en liep me voorbij. Huh? Waar sloeg dat op? Spoedig plaatste hij zijn rechterarm om mijn nek heen en greep hij zijn katana en hield deze gevaarlijk achter mijn nek. Iep! Wat zou er gebeuren? Zweetdruppels schoten van mijn voorhoofd af en gleden over de katana heen. Nog een zwakke beweging en ik was dood. Deze gast bleek écht gevaarlijk te zijn. "Niet vertellen hierover.." fluisterde hij in mijn oor, waarna hij zich lostrok en de katana in zijn leren tas wierp. Verstijfd bleef ik staan met mijn bruine ogen wijd open gesperd. Hij wist hét. Ik was een Carer-type en hij een Hunter-type.. We waren rivalen. Al spoedig bleek waarom Akis abrupt zijn aanval stopte; er kwam iemand aan. Blijkbaar had Akis het veel eerder opgemerkt dan ik, doordat hij kalm was en waarschijnlijk.. ervaring hiermee had? Dat voelde slecht. Als hij hiermee ervaring had.. H-Hoe..? Voordat ik nog verder kon nadenken, zag ik Ilva voor me staan met een vragende blik op mij en de inmiddels herstelde Akis gericht. Wat was ik blij om haar te zien. Ik voelde haast deze opluchting door mijn aderen stromen. Ik was niet meer alleen met de freak. "Yo katta..."zei ik opgelucht. Het betekende 'gelukkig'in het Japans, en dat was ik écht ook, maar Akis keek me recht aan. Oei, hij dacht nu dat ik hierover zou vertellen.. m-maar wacht! Kon hij Japans verstaan? Nee, toch? Oei, dat werd moeilijk. Snel probeerde ik een andere betekenis aan mijn woorden toe te voegen. "Je leeft nog!"zei ik met blijdschap, terwijl ik zelf onder de schrammen zat en mijn spieren haast uitgeput waren. Uitgeput, maar vrolijk keek ik in de ogen van Ilva. Zij zag er niet al te gewond uit. Anders hadden we meer gewonden, maar wacht! De andere! "Ilva!"begon ik ineens, relatief luid,"De rest.. hoe is het met hun?"vervolgde ik ernstig. Hoe was het met de bewusteloze Avani en de gewonde Trevor? En vooral.. Carolus? Akis bemoeide zich abrupt met het gesprek, door zijn kop naast de mijne te plaatsen. Hoe kwam hij zo snel en geruisloos hier? Nog banger werd ik van die rode ogen en zijn rode haar. Hij liet enkel merken dat hij een prof in was."Ja, inderdaad. Hebben ze die rare half mensen, half leeuwen gedood?"grijnsde Akis breed. Ik hield mijn kop wat opzij, en snoof naar hem. "Ga gewoon weg!"Snauwde ik naar hem toe, terwijl ik mijn vuist balde en hem dreigend aan keek. Akis keek ineens heel onschuldig naar me en niet wetend naar Ilva.

Een schaduw verscheen weer over mijn ogen, terwijl ik spontaan begon te rennen richting Avani en de rest. Hij genoot hier zeker van, die babaar! Mijn hartslag verhoogde zich, terwijl ik me een weg baande door het dichtbeboste bos. "Stomme, Akis,"mompelde ik, terwijl mijn pas versnelde. Hij had me zeker expres gevolgd om me daar weg te houden van mijn gewonden vrienden. Het was een doorgestoken kaart van Akis. Grr, ik haat hem! Hij heeft ook zijn slachtoffer zo snel goed leren kennen, alsof hij alles had gevolgd en zo op deze wijze mijn zwakke kant vond. Luid snoof ik, terwijl mijn ogen vochtig werden. Nee, ik moest niet huilen. Dat hielp niet en zou bovendien Akis'doel enkel zijn. Hij wilde mij zwak maken, dan werd ik geen obstakel. Mijn gehijg werd luider, en pas na een tijdje bereikte ik de open plek weer. Het duurde langer dan de heenweg. Luid hijgde ik en rolde er alsnog een traan over mijn wang. "Sh*t.." Ik durfde niet weg te kijken van de grond; bang in wat voor een staat ik de rest zou zien. Ik balde mijn vuisten. Kom op, ik kon het wel! Maar toen ik opkeek, schrok ik. Enorme stekels staken uit Carolus'lichaam, en Avani zag er ook niet best uit. Ik probeerde ongezien de traan weg te vegen om hen niet ongerust te maken, omdat ze in een ergere staat verkeerde. Ik snelde naar Avani, toen ik zag dat Trevor Carolus ging behandelen. Uitgeput snelde ik naar Avani toe, maar door alle uitputting van net plofte ik voor haar lichaam neer, maar krabbelde snel overeind. Avani moest geholpen worden. Moeizaam liep ik het laatste afstand naar haar toe, en keek haar toen recht aan. "Vertrouw Akis niet,"zei ik haast hijgend, en weer kwam hij uit het niets in mijn ooghoek tevoorschijn met ditmaal donker groene kruiden in zijn hand. Hoe was hij hier zo snel gekomen, en leek hij enkel lichtjes te hijgen, buiten het feit dat hij groter en langere benen had. Was hij wel een mens? Of had hij een sluiproute genomen, dat persoon? Maar hij leek wat te willen zeggen, en even vernauwde mijn keel. Nee, he. "Tegen dat gif,"zei hij kalmpjes, en zag toen mij bij Avani staan. Kort keek ik Avani weer aan, als herinnering aan de woorden die ik net had uitgesproken. Maar Akis zag dit en snoof. "Waag.. het..niet!"Zei ik vermoeid, waarna hij naar zijn pistool greep en deze richting mijn arm hield en schoot. Ik bleef kalmpjes staan, terwijl er een gat in mijn vest zat, maar de kogel niet door mijn huid was gekomen. Gelukkig schoot hij op deze arm. Wie weet, wist hij niet alles over me. Akis schoot toen naar voren en probeerde een stomp uit te delen, maar zelfs in deze staat ontweek ik deze en stompte met mijn 'rare'arm tegen zijn kop aan, waarna zijn kop stevig tegen de grond aansloeg, en hij bewusteloos op de grond lag. Vermoeid keek ik Avani nog aan, waarna alles vervaagde. Ik had te veel gedaan, en was te uitgeput geraakt. Dat ik neer zou ploffen was logisch, maar ik glimlachte. De rest was veilig. Daar ging het voor mij om. Ik was al spoedig bewusteloos.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 26, 2012 6:30 am

Het verontrustte me, toen ik de jongen met het rode haar zag. Ik vertrouwde hem niet, de blik in zijn ogen zag er gevaarlijk uit, en de wapens die hij bij zich had maakten ook duidelijk dat hij hier niet was om bloemen te bezorgen. "Yo katta..." zei Masaomi opgelucht. Dat was één van de weinige Japanse woorden die ik wel kende; gelukkig, betekende het. De jongen met het rode haar keek Masaomi recht aan. Hij oefende druk uit, en de blonde jongen zei "Je leeft nog!" Ik zag dat hij duidelijk blij was om mij te zien. Waarschijnlijk had dat ook deels te maken met de andere jongen. In ieder geval, hij zag er uitgeput uit. "Ilva! De rest.. Hoe is het met hun?" Riep hij. De roodharige jongen hield zijn gezicht dicht bij die van Masaomi. "Ja, inderdaad. Hebben ze die rare half mensen, half leeuwen gedood?" Er liep een rilling over mijn rug. Ik kon er niets aan doen dat ik me wat beledigd voelde; ik was immers zélf half mens, half dier. "Ga gewoon weg!" snauwde Masaomi naar hem. Hij balde zijn vuist en keek de jongen dreigend aan, die met een onschuldig gezicht naar Masaomi keek en niet-wetend naar mij. En hij was geen onschuldig type, dat was me wel duidelijk.

Masaomi begon spontaan weg te rennen voordat ik kon antwoorden op zijn vraag. Als uit een reflex rende ik achter hem aan. Ik bedrapte mezelf erop dat ik hem volgde alsof hij de leider van de roedel was, en ik hield even in. Ik wist waar hij heen zou gaan, en wat hij daar zou aantreffen. Ik kwam wat later aan op het slagveld dan Masaomi, maar ik wist wat hij ongeveer gedacht zou hebben. Ik zag hoe hij naar Avani rende, maar van uitputting plofte hij voor haar neer. Ik wilde er net heenlopen, toen ik iets in mijn ooghoek zag. Het was de jongen met zijn rode ogen weer. Dit keer had hij kruiden in zijn handen. "Tegen dat gif", zij hij kalmpjes. Ik vertrouwde hem nog steeds niet. Ik kon de kruiden niet goed zien. "Waag.. het..niet!" zei Masaomi. Mijn spieren spanden zich toen de jongen zijn pistool greep en richting de arm van Masaomi hield, en schoot. De blonde jongen bleef kalm staan, terwijl er een gat in zijn vest zat, maar de kogel niet bij zijn huid was gekomen. De vreemdeling schoot naar voren en probeerde een stomp uit de delen, maar Masaomi ontweek die en stompte de aanvaller tegen zijn kop. Op de één of andere manier had hij hem zó geslagen dat de tegenstander bewusteloos op de grond viel. Ik zag dat Masaomi begon te wankelen, en op de grond viel. Geschrokken rende ik naar hem toe, en hurkte bij hem neer. 'Masaomi... Masaomi!' Weer maakte ik een stuk stof nat, die ik weer tegen zijn voorhoofd aandrukte. Ik hoopte dat hij snel bij zou komen, aangezien ik nu de enige was die de rest zou kunnen verdedigen tegen vijanden - Trevor kon het niet door zijn gewonde been, Carolus kon ook niet veel meer, Avani was bewusteloos en Masaomi nu ook. Als we aangevallen zouden worden, zou ik ze nooit allemaal kunnen beschermen, al zou ik dat nog zo graag willen.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 26, 2012 10:55 am

Carolus zei niks, of nou ja, ik had in ieder geval niks gehoord van zijn kant. Zou je je stem kunnen verliezen door het gif? Het leek wel een enge ziekte! Ik keek om, richting Avani. Het kon op zich wel.. Zij hoestte bloed op. Ik nam haar even als voorbeeld voor mijn gedachtegang. Als haar stembanden dusdanig zouden scheuren dat het zou bloeden, dan zou ze zowel bloed kunnen ophoesten als niks meer zeggen. Het was wel logisch. Nu maar hopen dat Carolus niet zo ziek was als Avani. Bij de weerwolf zag ik niet zo heel veel schade tot nu toe. Bij de reus droop het over haar hand na een potje flink hoesten. Zij had ook meer stekels in haar rug gekregen. Ik had ze niet geteld, maar ik wist het wel zeker. Ik moest opletten dat ze geen ernstigere symptomen zou krijgen. Als haar oogwit geel zou worden, zou haar kans op overleven heel erg slinken. Geritsel uit bosjes deden zowel mij als Avani opkijken. Masaomi kwam uit de bosjes gerend. Hij hijgde, misschien wel net zoveel als Avani op dit moment deed. Uiteindelijk plofte hij voor haar neer. Ze reikte hem al een hand aan, maar hij stond zelfstandig op. Avani trok haar hand snel terug toen ze zich besefte dat dit haar bebloede hand was. Ze stopte deze zo snel mogelijk weg, in de hoop dat hij die hand niet had gezien. Masaomi keek haar recht in de ogen aan. Avani keek hem ook recht in zijn ogen aan. Het leek wel een staarwedstrijd. "Vertrouw Akis niet," waarschuwde Masaomi haar. Avani zette een verbaasde blik op, al was ze niet zo verbaasd. Ze mocht dat vreemde figuur niet. Vertrouwen deed ze al helemaal niet. Ze vertrouwde liever een weerwolf dan hem. Al snel knikte ze voorzichtig. Ze zou hem niet vertrouwen. “Oke,” fluisterde ze, maar door haar schorre stem klonk ze heel raar. Ze schraapte haar keel en glimlachte een keer. “Oke,” herhaalde ze. Haar stem klonk nog steeds anders dan normaal, maar vergeleken met net was dit een hele grote verbetering.

Opeens kwam de boeman uit de bosjes. Avani gromde zachtjes. Ook al moest je niemand vooroordelen op zijn uiterlijk, ze moest zeggen dat zijn uiterlijk alleen al verraadde dat hij niet te vertrouwen was. Hij had wat donkergroene kruiden in zijn handen. "Tegen dat gif," legde Akis uit. Ze nam het voorzichtig van hem aan. Ze vertrouwde hem niet, ze zou het ook niet innemen, maar ze wilde wel weten wat hij had meegenomen. Ze bracht het naar haar neus en rook eraan. Jij vuile.. Een kwade blik volgde, die ze al grommend op Akis richtte. Ik stond nog steeds bij Carolus. Eigenlijk wilde ik wel meehelpen, maar aan de andere kant wilde ik Carolus niet alleen achterlaten. Avani opende haar mond. Gelukkig kwam Masaomi ertussen, anders kon Akis misschien gehoorschade oplopen. Ook al was hij mijn vijand, ik wenste niemand dergelijke schade toe. "Waag.. Het.. Niet," klonk Masaomi's vermoeide stem. Akis’ antwoord was simpel. Hij pakte een voorwerp, waar een luide knal uit kwam. Omdat Avani dit nog nooit had meegemaakt, schoot ze snel achteruit. Haar ademhaling werd sneller, maar dat was helemaal niet goed voor haar. Dit zorgde er alleen maar voor dat ze weer zou gaan flauwvallen. Haar gezicht werd weer bleek, al was dit meer door de schrik. Er zat een gat in het vest van Masaomi. Ai.. Avani zag niet dat de kogel niet in zijn huid zat. Ik wel. Ik slaakte zachtjes een opgeluchte zucht. Gelukkig was hij niet neergeschoten. Akis werd vervolgens door Masaomi geslagen. Vreemd genoeg viel Akis bewusteloos op de grond. Hè? Zo snel al? De grote jager, hij had met een manticore gevochten, maar toch viel hij na één klap neer? Ik tilde een wenkbrauw omhoog. Nou, als een jongen, jonger dan Akis, hem in elkaar kon slaan, dan was er niks om bang voor te zijn. Oke, misschien dat we voor Masaomi bang moesten zijn... Alleen viel Masaomi zelf bewusteloos op de grond. Hoewel, aanvankelijk wist ik niet of het bewusteloosheid was of een flauwte. Ik wilde naar hem toe gaan, maar ik stond al bij Carolus. Ik kon niet gaan.

'Masaomi... Masaomi!' De stem van Ilva deed mij op mijn lip bijten. Ik wilde graag naar hem toe, maar kon het niet. En bij nader inzien was het misschien ook wel handiger dat ik hier bleef. Carolus was er slechter aan toe dan Masaomi. Die laatste was enkel uitgeput, dus waarschijnlijk had hij een flauwte. Carolus was vergiftigd door een dodelijke manticore. Nee, dan had ik mijn keuze snel gemaakt. Avani was daar echter ook, en zij had meer stekels in haar rug zitten. Maar ze was groter, dus hopelijk maakte dat een groot verschil. De reus begon weer te hoesten. Alleen, dit keer kon ze niet ophouden. Na een aantal keer flink hoesten besefte ik mij dat er iets mis was. Ik twijfelde of ik naar haar toe moest gaan. Opeens greep ze, al hoestend, met één hand naar haar hoofd. Nee, er was duidelijk iets mis. “Sorry, Carolus,” prevelde ik, waarna ik met moeite naar haar toe snelde. “Wat is er aan de hand,” was mijn vraag, maar toen besefte ik me dat Avani nauwelijks uit haar woorden kon komen. Ze maakte gebaren met haar hand, maar daar kon ik niks uit opmaken. “Tre-” Weer viel ze in een hoestbui. “Laat maar,” mompelde ik, waarna ik dichter bij haar ging staan. “Oke, probeer rustig adem te halen. Dat gevoel in je keel moet je gewoon negeren, probeer om normaal adem te halen,” legde ik haar met een luide stem uit. Normaal had ik de Heimlich-greep gedaan, maar dat ging een beetje moeilijk als de patiënt vele malen groter was. Daarbij, bij zo’n greep zou ik de stekels in haar rug dieper naar binnen drukken. Ze probeerde het wel. Goed. Ze dreigde bijna weer in een hoestbui te vallen, maar ze kon dat net op tijd voorkomen. Haar gezicht, dat eerst lijkbleek was, was nu bloedrood. Over bloed gesproken. Voorzichtig veegde ze een beetje bloed van haar mond en kin. “Dat hoesten was niet het enige,” begon ze. Ze greep met beide handen naar haar hoofd. “Maar ik heb echt vreselijke hoofdpijn,” klaagde ze. Ik voelde me nu een dokter, die aan de hand van een paar symptomen moest weten hoe hij een zieke moest behandelen. Maar ik wist niet wat voor kruiden hielpen. Ik wist niet wat voor kruiden hier groeiden. En werkten kruiden eigenlijk wel? Een beetje hulpeloos stond ik daar. “Je moet er niet aan denken, dan gaat het wel over,” zei ik twijfelend. Avani keek mij verbaasd aan, dat merkte ik. Maar wat kon ik dan doen? Ik voelde mij nutteloos. Zuchtend ging ik tegen Avani aan leunen, bedenkend wat ik nu kon doen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za mei 26, 2012 9:35 pm

Ik voelde haast niks meer, niet eens mijn eigen lichaam. Alles was gevoelloos, maar ik wist wel dat ik bewusteloos was geraakt. De vorige keer dat ik in zo'n staat was beland, was tijdens die 'clan war'. Ik had gestreden tegen mijn bloedeigen clan, en net toen mijn vrienden verschen-leiders van de rivaliserende clans- voelde ik me drastisch afzwakken, waarna ik hen 2 als het laatste ding zag, waarna ik in Fanterria was gekomen. Wat als ik nou weer naar een andere plek ging? Ik hoopte van niet. Ik voelde me net thuis in Fanterria. Ook zaten vrienden op me te wachten, totdat ik zou ontwaken. Maar wat moest ik doen? Ogen openen? Ik opende mijn ogen, en zweeg toen ik recht in 2 enorme gele/oranje ogen keek. Het was Háár. "Waag het niet om te sterven, stom mens," siste Zij. Het wezen kwam tegen haar zin in contact met mij, door die heks. Maar toen pas zag ik dat ik een vage ruimte bevond. Alles had dezelfde zomerse, dromerige kleur, waarin het beest zat. Aandachtig knikte ik naar Haar. "Niet zeuren.."snoof ik terug, terwijl ik nogmaals om me heen keek. Ik snapte wat er aan de hand was. Die heks had laatst een spreuk uitgesproken, waardoor ik mijn arm moest opofferen voor 1 vol met tekens dat een portaal tussen mijn lichaam en het wezen Okami vormde. Maar nu zat ik in Okami's lichaam, maar toch kon ik Haar aankijken. Ze was er nog in de schaduw van het wezen. We mochten elkaar niet, al probeerde ik een band te maken met Okami. Zij was wel een rare soort van wolf, met een spierwitte vacht, gele ogen, rode tekens over haar lichaam en een bord dat in de fik stond boven haar rug. Het was een raar wezen. En dat merkte ik elke zeldzame keer dat ik het wezen weer moest zien. "Hey, mensje," begon Zij ineens. Aandachtig knikte ik, alweer. "GA UIT MIJN LICHAAM!" luid snoof ik, en trok ik mijn kop weg. "Hoe?"vroeg ik mompelend. "Neem de portaal!"brulde Okami haast geërgerd. Oké, dan. Ik nam zonder enige twijfels het rode portaal, terwijl het lichaam van Okami in die ruimte bleef en de ziel van het wezen er weer in kwam. Ik moest wakker worden!

De laatste zonnestralen van de dag reikten naar mijn gezicht, en ik probeerde mijn ogen te openen. Wat? Was ik weer.. mezelf? Direct keek ik naar mijn handen die ik boven me hield. Ik was duidelijk nog mezelf. Gelukkig. Mijn rechterarm plofte ik zachtjes neer. Er zat een beest aan de andere kant. Dat besef was angstaanjagend. Toen ik alles beter zag, zag ik Ilva naast me zitten. De ogen van Ilva stonden bezorgd, en ik voelde hoe een nat doekje van mijn gezicht af viel en op mijn schoot terecht kwam."Arigatou, Ilva,"zei ik met een glimlach, waarna ik voelde hoe mijn armen trilde. Met mijn rechterhand raakte ik de wang van Ilva aan, als teken dat ik wakkr en oké was.Mijn lichaam moest nog bijkomen van de vermoeidheid.Traag hees ik me overeind, maar ik wankelde net zo erg als voordat ik bewusteloos veel. Ik probeerde mijn schoenen de grond in te boren, wat voor evenwicht zorgde. Toen pas keek ik op. Hoe was het met de rest? Was Akis al ontwaakt, of hoe ligt dat? Vanaf de plaats waar ik stond , zag ik Carolus verderop zitten. Hij was gewond, en in mijn ooghoek zag ik Trevor bezorgd bij Avani zitten. Dit was rampzalig. Ik plaatste mijn arm om de nek van Ilva voor wat ondersteuning, want met mijn vermoeide staat, kon ik weer wankelen en bewusteloos raken. "Ilva, wil je voor Carolus zorgen?" Ik trok mijn arm terug, en liet een glimlach zien, al meende ik weer mijn evenwicht te verliezen. Net op tijd bewoog ik mijn lichaam wat opzij, zodat ik weer een vorm van evenwicht had. Binnen de 2 seconden dat ik mijn evenwicht terug had gekregen, voelde ik een schaduw over me heen lopen. Iemand stond achter me.

Het was Akis'arm die toen stevig tegen mijn arm aansloeg, en met een licht bebloede hand de katana stevig bij mijn nek vasthield, zodat ik niet kon spreken. "Hoe durf je?!" brulde hij in mijn oor, en verstevigde zijn grip op mijn nek. Terwijl ik me probeerde los te rukken, wist ik wat hij met 'hoe durf je'bedoelde; die knock-out. Het bloed op zijn hand was daar nog van, en ook de bloedruppels die van zijn gezicht op mijn haar vielen. Ik durfde hem ook niet aan te kijken, bang dat het vuur in zijn ogen net een bosbrand was. Dit merkte hij wel op, en liet me toen ruw los en duwde me hard op de grond. Schrammen voelden ik opengaan, terwijl ik weer pijn begon te voelen over mijn lichaam. Een kreun verliet mijn bek, waarna Akis met zijn gympy op mijn rug stapte, net onder een ruggenwervel. Au! Oké, dat deed écht veel pijn. Gevaarlijk zwaaide hij de katana langs mij heen met een gevaarlijke grijns op zijn gezicht. "Jij bent de leider van de Yellow Scarves, niet waar?"Mijn ogen werden groter, terwijl ik versteende. Hoe wist hij dat? Wacht, hij snapte Japans, maar dat betekende... Voorzichtig en behoedzaam keek ik richting Akis. Ja, hij was het persoon die alles door de war had geschopt, waardoor deze clan oorlog begon. Maar ik kende hem als Rin, en had enkel zijn silhouet gezien. "Jij!"snoof ik luid, terwijl Akis breed grijnsde. Ja, ik herkende hem nog wel. "Jouw doden is zinloos in Fanterria. In Tokyo was het nog leuk. Hier zijn wezens leuker om te doden" Ik balde mijn vuisten en sloeg deze hard op de grond uit frustraties, maar de grijns op Akis' gezicht werd breder. "Goed, dat je me nog kent. En alle Manticors zijn uitgeschakeld, dus mij heb je niet meer nodig..."Omg, dat liet me aan de oorzaak van de oorlog denken. Hij hielp iedereen, maar vraagde ook wat terug en gaf nare , maar eerlijke informatie door. Akis stapte toen ineens van mijn rug af en plaatste zijn scherpe katana weer in zijn rugzak. "Doei, mijn vriend,"zei hij, waarna hij wat naar achteren schoot en een rookbom greep en deze naar me toewierp. Luid hoestte ik, en kon ik niet zien. Toen de zwakke wind deze rook had weggeblazen, zag ik dat Akis nogmaals was verdwenen. Weer sloeg ik mijn vuisten hard op de grond, die door de klap lichtjes begonnen te bloeden- nou eigenlijk enkel mijn linkerarm. Kort keek ik de rest toen aan, en slaakte een zucht. Laat maar, ik kon het niet nu uitleggen.


===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   zo mei 27, 2012 1:03 am

Ongerust zat ik bij Masaomi, en hoopte dat hij elk moment weer bij zou komen. Waarschijnlijk zou dat wel gebeuren, maar op een plek als deze was het wel zo handig als je niet al te lang buiten westen bleef. Ten minste één van ons was gewond, en twee anderen waren vergiftigd. Alleen Masaomi en ik waren degenen die nog gezond waren. Tenminste, als hij snel wakker zou worden. Ik wist niet hoe lang ik daar zat, maar hij werd na een tijdje wakker. Hij opende zijn ogen en keek naar zijn handen, die hij boven zich hield. Hij liet zijn rechterarm weer op de grond ploffen. Hij zag mij, en ik had de indruk dat hij me niet meteen herkende. "Arigatou, Ilva," zei hij. Ik haalde opgelucht adem. Met zijn rechterhand raakte hij mijn wang aan, en ik vermoedde dat dat was als teken dat hij wakker was, en zich voor de rest redelijk goed voelde. Hij hees zich overeind, maar wankelde nog erg. Hij keek op, naar de rest. Hij plaatste zijn arm om mijn nek voor steun, aangezien hij nog steeds wankelde. Ik hield mijn vrije arm bij zijn middel, voor als hij weer zou vallen. "Ilva, wil je voor Carolus zorgen?" vroeg hij. Ik knikte, en hij liet mij los, en ik hem ook. Ik liep naar Carolus, die probeerde wat te glimlachen. Maar het was wel duidelijk dat hij veel pijn had. Ik zag iets van dankbaarheid in zijn ogen. 'Het gif heeft zich niet door mijn lichaam verspreid...' Daar was ik blij om. Zijn been zag er echter niet goed uit. Ik hurkte neer, en bekeek de stekels goed. Sommigen zaten er dieper in dan anderen. Ik keek op naar Carolus. 'Jij weet hier meer van dan ik. Is het verstandig om die stekels eruit te halen?' Hij knikte. 'Probeer het wel zo voorzichtig mogelijk te doen. Ze mogen niet breken.' Voorzichtig probeerde ik de eerste stekel los te maken. Carolus beet op zijn tanden, maar gaf geen kik. Ik wilde net aan de volgende stekel beginnen, toen ik achter me iets hoorde.

Het was de jongen weer, die zijn katana bij Masaomi's nek vasthield, zodat hij niets zou kunnen zeggen. Elke spier in mijn lichaam spande zich. "Hoe durf je!" riep de roodharige jongen uit. Langzaam liet ik mezelf weer op vier poten zakken. De jongen liet Masaomi op de grond vallen, en zette zijn voet op zijn rug, wat duidelijk veel pijn deed. De jongen zwaaide zijn katana gevaarlijk langs hem heen. Dreigend liep ik op het tweetal af. Even waren mijn menselijke trekken verdwenen, en was ik een wolf in hart en nieren. In mijn ogen was het alsof een roedellid werd aangevallen door een vijand, en mijn instinct vertelde me dat ik hem moest verdedigen. "Jij bent de leider van de Yellow Scarves, niet waar?" zei de jongen. Ik wist niet waar hij het over had, waarschijnlijk over iets wat vroeger is gebeurd. Het kon mij niet veel schelen, en met ontblootte tanden liep ik recht op mijn doel af. Ik had niet de indruk dat ze me gelijk zagen. "Jij!" snoof Masaomi luid. De twee kenden elkaar, dat was een ding dat zeker was. "Jouw doden is zinloos in Fanterria. In Tokyo was het nog leuk. Hier zijn wezens leuker om te doden" Tokyo? Nooit van gehoord. "Goed, dat je me nog kent. En alle Manticors zijn uitgeschakeld, dus mij heb je niet meer nodig..." Een grom kwam uit mijn keel. Ik vertrouwde hem écht niet. "Doei, mijn vriend," zei de jongen. Hij schoot naar achter en gooide iets naar Masaomi, net op het moment dat ik in de buurt was. Plotseling ontstond er rook, het prikte in mijn ogen en ik hoestte. De rook zorgde er wel voor dat ik weer mezelf werd, en ik stond op. Toen de wind de rook had weggeblazen, was de jongen met de rode haren en ogen verdwenen. Masaomi sloeg zijn vuisten hard op de grond. Hij keek ons aan, en zuchtte. Ik kwam dichterbij. 'Masaomi?' vroeg ik aarzelend. 'Gaat het?...'

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   zo mei 27, 2012 2:38 am

Ik merkte bewegingen op. Al snel dacht ik niet meer aan de mogelijke manieren om Avani te helpen, wat best slecht was van mij. Masaomi ontwaakte weer. Zo snel al? Dan kon hij niet bewusteloos zijn. De meeste mensen waren wel een half uur tot een aantal uur weg. Hij was na een paar minuten alweer bijgekomen. Maar ja, dat kon ik natuurlijk niet met zekerheid zeggen. Ik wist niet eens hoe laat het was. Op mijn horloge kijken had geen zin. Hij werkte niet. "Arigatou, Ilva," was het eerste wat hij zei. Ik had geen idee wat dat mocht betekenen. Het zou vast geen naar iets zijn. Ilva had hem immers geholpen met dat doekje. Daarbij, zijn gezichtsuitdrukking was niet boos of geïrriteerd. De jongen stond op. Dat was niet echt zo verstandig, vooral als het een flauwte was. Hij wankelde wel, merkte ik, maar dat was ook wel logisch. Avani wilde hem helpen door hem alweer een hand aan te reiken, maar voor de tweede keer trok ze deze terug. Hij had al steun bij de weerwolf. Ze begon steeds meer te geloven dat deze weerwolf geen kwaad vormde, evenals Carolus. Maar die laatste was vergiftigd, net als zij. En zij was heel zwak. Zwakke wezens konden niet jagen en dus geen kwaad vormen. "Ilva, wil je voor Carolus zorgen?" Ik keek kort naar de grond. Misschien was het inderdaad beter als een soortgenoot hem hielp. En ja, zij kreeg wel wat woorden uit zijn bek. Ze begon al die stekels weg te halen. Misschien konden we dat ook bij Avani doen. Ik hoorde weer wat geluiden. De roodharige jongen was ook weer bijgekomen, hij drukte een wapen in Masaomi’s nek. Ik stond vlug op, mijn hart klopte in mijn keel. Achter me voelde ik ook bewegingen en hoorde ik gegrom. Ik hoefde niet lang te raden om erachter te komen wie dat kon zijn. "Hoe durf je?!" Waarschijnlijk had dat met het gevechtje van eerder te maken. Ik vond het vreemd dat Akis het vroeg. Als hij in de arm van Masaomi schoot, dan mocht hij toch wat terug verwachten?

Opeens werd Masaomi op de grond geduwd. Akis ging met een voet op zijn rug staan en zwaaide het wapen heen en weer. In mijn ooghoek zag ik Ilva weer terugkomen met een dreigende houding. Ook Avani zat in een dreigende houding. "Jij bent de leider van de Yellow Scarves, niet waar?" De.. Wat? Was dat een groep? Blijkbaar wel. Wat voor een groep mocht dat wel niet zijn? "Jij," klonk de stem van Masaomi, die inmiddels naar Akis keek. Deze grijnsde breed. Wat was hier aan de hand? Een reünie? Ze kenden elkaar wel. "Jouw doden is zinloos in Fanterria. In Tokyo was het nog leuk. Hier zijn wezens leuker om te doden," antwoordde Akis. Avani snoof. Walgelijk typ. Ze had hem allang gedood als ze het kon. Helaas was ze ziek, ze had dus niet veel kracht, en mocht ze hem op willen pakken zou ze naast hem grijpen. "Goed, dat je me nog kent. En alle Manticores zijn uitgeschakeld, dus mij heb je niet meer nodig," zei Akis weer. Ik rolde met mijn ogen. Hém nodig hebben? Niemand had hem nodig! Zonder hem hadden we die manticores ook wel kunnen verslaan! Het zou misschien wat langer duren, maar het zou ons wel lukken! Opeens ging Akis van hem af en verborg hij zijn wapen. Avani wilde hem nu aanvallen. Nu was hij kwetsbaar. Ik kon haar gelukkig nog tegenhouden met een gebaar. "Doei, mijn vriend," groette de roodharige jongen, waarna hij een rookbom gooide en verdween. Nee, niet een rookbom! Ik sloot mijn ogen en begon flink te hoesten. Ik leek Avani wel. Wacht.. Ik wilde mij tot haar wenden, maar ik kon niks zien. Met die rook was haar ademhaling belemmerd. Ze kon dus weer gaan flauwvallen met die rook in de lucht.

Al snel verdween de rook. Ik opende mijn ogen weer. Masaomi sloeg een keer met zijn vuisten op de grond. Een van die vuisten begon te bloeden. Met moeite liep ik naar hem toe, waarna ik voorzichtig bij hem knielde. 'Masaomi? Gaat het?' Ilva haalde de woorden uit mijn mond. Dat was precies wat ik ook wilde vragen. En om hetzelfde te gaan vragen klonk ook een beetje raar. “Misschien is het beter als je even gaat zitten,” vertelde ik. Niet zozeer om een biologische reden, maar meer omdat je liggend zwakker was dan zittend. Stel dat er nu een gevaarlijk beest zou komen, dan zou deze liever voor Masaomi gaan. Deze lag immers. En nu was ik wel gewond, ik zou sneller weg kunnen komen omdat ik alleen maar knielde. Bewegingen deden mij opkijken. Avani bewoog wat ongemakkelijk. “Avani, wat is er?” Ik vroeg het redelijk voorzichtig. De reus kromp in elkaar. Ze trok haar benen omhoog en verborg haar hoofd tussen haar knieën. Er was duidelijk iets mis. “Avani?” Nu klonk mijn stem iets dwingender. Haar gezicht vertrok. “Pijn, overal pijn,” schreeuwde ze uit, waarna ze een luide gil gaf die het hele gebied vulde. Had ze over haar hele lichaam pijn? Oei, dat was niet goed. Ik slikte. Wat moest ik doen? Ik was Masaomi aan het helpen, en hem kon ik niet zomaar achterlaten. Maar aan de andere kant, Ilva was er ook, dus zij kon hem wel helpen. Dan kwam de vraag: hoe moest ik Avani helpen? De zalf die ik had gekregen werkte niet. Dan was ik misschien de hele nacht bezig om haar te helpen en misschien was het tegen die tijd wel uitgewerkt. En om haar een vinger aan te reiken, zoals ze bij mij had gedaan, was nu niet bepaald slim. “Sorry,” prevelde ik, waarna ik met lichte moeite naar Avani toe snelde. Die ‘sorry’ was voor Masaomi en Ilva bedoeld. Maar ach, ze zouden het toch wel begrijpen?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   

Terug naar boven Go down
 
Welcome to Fanterria!
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Horroria :: Foggy Forest-
Ga naar: