IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Welcome to Fanterria!

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3
AuteurBericht
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   zo mei 27, 2012 5:02 am

Ik voelde dat de blikken van mijn vrienden op me gericht waren. Ze mochten er niks mee te maken hebben! Dat klonk als een domme reden, om de waarheid te verzwijgen. Daar was ik mee eens, maar er zat een bedoeling achter. Die bedoeling was makkelijk te raden, voor een goede vriend; ik gaf om hen. Als ze er mee zouden bemoeien, dan zouden ze dit soort dingen vaker bleven, maar wel 10 keer zo erg. Ik overdreef niet. Die Akis Rin had niet eens vrienden, dus snapte hij niet hoe pijnlijk zijn acties waren, geestelijk en mentaal. Eerst verteld dat een goede vriend van me hier kwam. Met zoiets nogmaals begon het. En het resultaat was dat ik op de grond lag, bloedend voor de ogen van mijn vrienden. Nog steeds verlangde ik om terug naar Tokyo te gaan en te zeggen dat het goed met me ging. Helaas, kon dat niet. Kort keek ik op, en zag ik de bezorgde gezichten van Ilva, Trevor en Avani. Ik wilde op dit soort momenten alleen zijn, en niet de aandacht trekken. Om de aandacht van me weg te houden, wilde ik hen ook niet afkatten. Maar ja, er kwam eens een dag dat je nare keuze's voor handen had; een dilemma. Spoedig zag ik Ilva en Trevor naar me toe komen, terwijl ik even weg van hen keek. De pijn die ik leed, negeerde ik. Nu zouden ze zeker vragen of het goed met me ging en moest ik wel'ja'antwoorden. Even keek ik naar Avani. Zij zat in een slechtere staat dan ik, en nu kreeg ik de aandacht? Ilva en Trevor wist ik weer aan te keken. 'Masaomi?' vroeg Ilva aarzelend, terwijl ik naar een niet bestaande punt verderop keek. Ik wilde niet in hun gezicht liegen. 'Gaat het?...' Ik wist totaal niet hoe ik moest reageren. Ik wilde uit deze situatie komen. 'Misschien is het beter als je even gaat zitten,'stelde Trevor voor. Ik volgde zijn advies direct op, en ging op mijn knieën zitten, nog starend naar het niet bestaande punt. "Het gaat.."zei ik zachtjes.

Ineens bewoog Avani best raar. Direct keek ik op, en zag ik hoe ze haar kop tussen haar knieën verborg. Mijn hart sloeg een slag over, toen Trevor bezorgd haar naam had uitgesproken. No, het was mijn schuld. Trevor had bij Avani moeten blijven! was het eerste wat in me op kwam. Maar ik herstelde me. Ik moest niet zielig lopen doen, maar juist hen helpen. Al wilde ik nog helpen, terwijl ik in een niet al te beste staat was. Mijn spieren deden pijn bij elke beweging, ik had last van mijn rug en schrammen zaten verspreid over mijn lichaam, buiten mijn rechterarm. Ineens schreeuwde Avani uit, en voelde ik de hart in mij keel kloppen. "Avani!" reageerde ik geschrokken, en stak mijn hand naar haar uit, maar toen leek alles wat ik zag te verdubbelen. Gelijk plaatste ik mijn handen voor mijn ogen. Ik was niet bang om Avani's toestand te zien, maar ik probeerde mijn zicht te herstellen. Ik was nog pas wakker en moest me herstellen van.. tja, alles. Ik kon weinig. Wacht! Ik greep met mijn hand iets in mijn broekzak en haalde de Japanse wapen van Akis uit en gaf deze aan Ilva. "Probeer iets te vinden.. voor Avani!" met deze 'mini' katana kon ze plantenstengels er makkelijker mee afsnijden, maar het was de vraag of ze echt veel van kruiden wist. Ik was immers een dokter. Net nadat ik de wapen had losgelaten, volgde weer een golf van duizeligheid en hield ik weer mij handen voor mijn ogen, terwijl de pijnkreten van Avani het gebied vulde. Meer dan die ene wapen geven, kon ik haast niet. Een zachte 'sorry'van Trevor hoorde ik nog, waarna ik zijn stappen hoorde die richting Avani gingen. Moeizaam hees ik mezelf overeind. Avani kon ik niet helpen, maar Carolus..? Ja, dat kon ik wel. Wankelend wist ik bij Carolus aan te komen, en ging ik tegenover hem zitten. Ik zou doorzetten, ondanks mijn duizeligheid. Voorzichtig greep ik enkele stekels en trok deze voorzichtig uit zijn vlees, en legde deze naast me neer. De wonden bloedden wel, maar eerst moest het gif eruit vloeien. Soms greep ik naast de stekels, maar Carolus had mijn toestand wel gezien. Aandachtig ging ik verder, terwijl ik kracht in mijn armen verloor, maar toch deze stekels eruit wist te trekken. "Het.. komt goed.."zei ik glimlachend tegen Carolus, moeizaam dan. Ik kon nog wel iets doen. Carolus helpen.


===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   di mei 29, 2012 6:20 am

Ik zag, vreemd genoeg, mijzelf in de schreeuwende reus. Eerder had ik ook pijn gehad, al was dat alleen in mijn been. Nu had zij pijn in haar hele lichaam. Even vervloekte ik de manticores, die ons zojuist hadden geplaagd. Vervolgens wendde ik mijn blik op het bouwwerk iets verderop. Konden wij dat nog wel afmaken of moesten wij toch maar op de grond slapen? Op zich kon het wel. We konden immers allemaal op een kluitje gaan slapen met Avani om ons heen. Maar dan moest zij eerst van die pijn af komen. Vluchtig liet ik mijn blik over de stekels in haar rug glijden. Ik merkte wat voor al die pijn zorgde: één van die stekels was dieper naar binnen gedrukt. Waarschijnlijk had Avani dus meer gif binnengekregen dan ze eerst had. We moesten haar helemaal niet met kruiden en dergelijke behandelen! Gewoon die stekels uit haar rug trekken en veel rusten, dat zou wel helpen. Maar hoe zou ik een wezen, groter dan mij, op haar buik kunnen leggen? Ze zou zich wel twee keer bedenken voordat ze in beweging zou komen. En ergens was dat ook wel logisch. Als er nog een paar stekels naar binnen gedrukt zouden worden, dan zouden er ergere symptomen verschijnen. Dat wilde ik al helemaal niet, geen twijfel dat Avani daar hetzelfde over dacht. “Avani,” probeerde ik haar geschreeuw te overstemmen. Natuurlijk lukte dat niet. Ze had mij niet eens gehoord en schreeuwde onverstoord verder. Ik balde mijn vuisten. “Avani,” probeerde ik, weer wat luider. Ze hoorde het nog steeds niet. Dan moest het op een andere manier. Ik ging bij haar staan en ramde één van die vuisten in haar been. Het geschreeuw stopte, maar ze drukte haar kaken nu stevig op elkaar. Verhit richtte zij een blik op mij. “Avani, ik weet hoe ik je kan helpen,” begon ik rustig, terwijl ik een hand op de plek waar ik haar zojuist geslagen had legde. Haar blik werd wat rustiger. Gelukkig. “Je moet alleen wel op je buik gaan liggen,” ging ik verder, terwijl ik even slikte. Ik wist zeker dat ze eerst zou tegenspartelen. Ik kreeg gelijk. “Wát? Nee, dat gaat niet gebeuren,” riep ze uit. Ik keek kort weg. “Het is de enige manier om je snel te laten helpen. Want als al die stekels blijven zitten, blijft dat gif ook in je lichaam zitten. Als ik ze eruit haal, ben je ook van dat gif af,” klonk mijn dwingende stem, waarna ik haar recht in haar ogen keek. Ik moest en zou haar op haar buik krijgen. Ze snoof zachtjes, keek even weg, maar kwam toen in beweging. Gelukkig.

Toen ze eenmaal op haar buik lag moest ik me even bedenken hoe ik dit moest aanpakken. Hoe moest ik met twee gewonde benen op haar rug komen? Avani rolde een keer met haar ogen, pakte mij op en legde mij op haar rug. “Dank je,” zei ik, maar ze reageerde niet. Ik was ook chagrijnig toen ik pijn had, dus haar reactie kon ik mij zeer goed voorstellen. Voorzichtig greep ik een stekel, die ik zachtjes uit haar rug trok. Het bloedde hevig. Deze zat ook diep in haar rug. Ze gaf geen kik, maar aan haar gezicht was te zien hoeveel pijn ze leed. Ik greep een andere gifstekel. Het was net een speer die ik een keer bij gym moest weggooien. Deze stekel brak echter toen ik hem wegtrok. Ik kon nog net het achterblijvende deel grijpen en weghalen. Ik zuchtte. Er zaten heel wat stekels op haar rug, dat betekende veel werk. Het was echter ook bijna nacht, de tijd voor mensen om te gaan slapen. Ik was moe van de hele dag. Toch wilde ik haar helpen. Dat betekende heel wat. Ik begon ondertussen met de zoveelste stekel. Toen ik hem vastpakte draaide ik mij even om. “Gaat het nog?” Avani draaide haar hoofd lichtjes om, zodat ze mij in haar ooghoek kon zien. “Schiet nou maar op,” bromde ze, waarna ik de stekel wegtrok. Ze keek weg. Haar rug bloedde en waarschijnlijk wilde ze dat niet zien. Ik gaf haar wel gelijk. Ik zou het ook niet willen zien. Een naar gevoel bekroop mij toen ik een andere stekel vastgreep. Het was haast misselijkmakend. Maar ik zou doorzetten. Ik hielp Avani al en wilde dit ook afmaken. Later kon ze wel kruiden krijgen om sneller te genezen. Ze zou echter geen nieuw gif krijgen door al die stekels eruit te halen. Heel langzaam trok ik de stekel uit haar rug. Dit was de stekel die naar binnen was geschoven. Hier moest niet nog meer gif uit komen. Wie weet wat voor symptomen daar het gevolg van konden zijn! Ik merkte dat Avani veel pijn leed toen ik dit iets voorzichtiger aanpakte. Ze schreeuwde een keer. Ze had al een gloedhekel aan Horroria, dan moesten dit soort gebeurtenissen er nog een schepje bovenop doen. Ik hoorde een zachte grom uit haar richting. “Mede hierom haat ik Horroria,” bromde de reus iets zachter. Ik knikte. “Ik ook,” stemde ik met haar in. Ik zag al die ‘speren’ voor me, die ik allemaal weg moest halen. Ik had inmiddels een handjevol ‘speren’ in mijn hand. Vluchtig wierp ik deze op de grond. Ze waren groot genoeg; niemand behalve Avani zou er per ongeluk op kunnen staan. En de reus had die stekels wel zien vallen. Even nam ik tijd om op adem te komen, waarna ik mijn weg baande naar nóg een boosdoener en mijn handen er omheen klemde.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   wo mei 30, 2012 1:57 am

Masaomi volgde het advies van Trevor op, en ging rechtop zitten. "Het gaat..." hoorde ik hem zachtjes zeggen. Ik wist dat dat niet waar was, maar het was nodig dat hij even alleen bleef. Ik knikte langzaam, en ik wilde naar Carolus toegaan, toen ik zag dat Avani nog meer pijn had. Masaomi had het ook opgemerkt, en sprong meteen op. Hij greep met zijn hand naar zijn broekzak, en haalde er het wapen van de roodharige jongen uit, en duwde het in mijn handen. "Probeer iets te vinden... Voor Avani!" Ik keek medelevend naar de reuzin. Kruiden alleen zullen niet kunnen helpen. Ik probeerde helder te denken; misschien was er een pijnstillende of ontsmettende kruid in de buurt. De pijnstillende kruiden zoeken was logish, en de ontsmettende kruiden zouden bacteriën kunnen tegengaan die de wonden in kunnen dringen. Met het wapen dat leek op een kleinere versie van een katana, ging ik op zoek naar deze kruiden. Aan de rand van de kleine open plek die was ontstaan, vond ik een klein kruid. Ik bukte, en keek er goed naar. Dit was een ontsmettend kruid. Ik voelde het wapen in mijn handen, en besefte dat ik het kruid met mijn eigen mes niet snel had kunnen doorsnijden. Met dit wapen lukte het in één haal. Ik hield de kruid vast, en hakte de stengel er af, net boven de grond. Dit zou hopelijk genoeg zijn om de wond te ontsmetten. Ik liep naar Avani, en ik zag dat Trevor bezig was om de stekels eruit te trekken. Aangezien ik twaalf jaar lang op deze plek had geleefd, wist ik dat het nu al bijna nacht was, en Trevor begon moe te worden. Ik kwam nog wat dichterbij, nog steeds met de kruiden in mijn hand. 'Zal ik het even van je overnemen?' vroeg ik aarzelend.

Ondertussen was Masaomi naar Carolus gegaan, om hem te helpen met de stekels in zijn dijbeen. De weerwolf bleef zitten, en hij leek op het eerste gezicht rustig, maar ik kende hem goed genoeg om de weten dat hij het liever uit zou schreeuwen van de pijn, en het liefst zich ergens in vast bijten om de pijn op af te reageren. Maar dat deed hij niet. Hij klemde zijn kaken op elkaar, en trilde licht van ingehouden spanning. Toen Masaomi een aantal stekels eruit trok, kon Carolus zich er net van weerhouden om een kreet te slaken. Het enige wat hij deed, was zijn ogen dichtknijpen en zijn lippen optrekken, als een soort geluidloos gegrauw. Hij deed zijn best om rustig te blijven, en dwong zichzelf om te ontspannen. Hij keek even naar Masaomi, die af en toe naast de stekels greep en duidelijk moe was. De blonde jongen ging verder, maar hij trok de stekels steeds met minder kracht eruit. "Het.. komt goed.." zei hij. Carolus keek nogmaals naar Masaomi. 'Met mij misschien wel, maar met jou niet. Je hebt snel rust nodig.' sprak Carolus.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   wo mei 30, 2012 7:04 am

Het was moeilijk. Dit alles. Terwijl ik de stekels voorzichtig uit Carolus'lichaam trok, voelde ik hoe mijn arm erg lam aanvoelde. Telkens, wanneer ik een stekel eruit had gehaald, kwam de vermoeide gevoel terug. Zolang ik met een vaste tempo dit deed, zou ik minder last van mijn arm hebben, maar des te meer ik deze later zou hebben. Maar dit was Fanterria, en we zaten nog in een gevaarlijke deel. Dus het werd een lange nacht, en van uitrusten zou niet komen. Mijn blik viel kort op de boomstammen die er nog lagen. Zo jammer. Maar je kon niks anders verwachten van dit gebied. Wacht eens even.. Waarom was Carolus zo rustig? Ik zou van de pijn vergaan, en toen ik hem recht in de ogen aankeek zag ik al die opgekropte pijn. Maar ik moest doorgaan, ik kon niet stoppen. Als ik zou stoppen, werd het erger. Carolus moest gewoon doorbijten. Tja, ik ook. Mijn armen waren misschien wel lam, en mijn lichaam onder de schrammen, maar ik wilde hem zoveel mogelijk helpen. Ik stond klaar voor vrienden en 'neutralen'. Helaas, was dát mijn zwakte. Onbewust gaf ik meer om de anderen , dan om mijn bloedeigen lichaam. Maar meestal wist ik uit zijn vage dip te komen, doordat ik bijvoorbeeld werd aangevallen. Stevig ging ik door met de stekels. Ik begon de overblijvende stekels te tellen. Dat was.. 1, 2, 3...7! 7 Stekels nog. Ik greep nu 2 stekels, elk voorzichtig. "Dit kan veel pijn doen,"Waarna ik aan de stekels trok en deze tegelijk uit zijn vlees haalde en deze wierp op de hoop stekels. Het kostte nu meer moeite, omdat ik nu met 1 arm voor 1 stekel deed, terwijl ik eerder voor 1 stekel 2 armen had gebruikt. Het besef dat Carolus bijna van hen af was, bracht me zo ver. Bijna verlost van deze pijn. De volgende 2 greep ik, en trok ik ook eruit. Deze wierp ik zwakjes net naast het hoopje. Mijn armen werden nu wel erg lam. Maar ik moest doorgaan. Maar voordat ik de volgende 2 stekels vast had gegrepen, hoorde ik Carolus wat zeggen. 'Met mij misschien wel, maar met jou niet. Je hebt snel rust nodig.' sprak Carolus. Dat was waar, maar nu.. nee. Dat was niet mogelijk. Ik veegde wat zweet van mijn voorhoofd af, dat door de inspanning was ontstaan en greep de volgende 2 stekels stevig vast. Maar ik voelde haast geen kracht meer in mijn armen. Wat ik ook deed, het leek niet te werken. Ik boorde toen mijn gympies in de grond en trok zo de stekels eruit; dat hielp wel. Al spoedig had ik 2 stekels in mijn handen. Deze wierp ik ook op de stapel, en greep toen de laatste stekel.

De laatste stekel was enorm, en lag erg diep. Oei, dit werd moeilijker. Ik trok met mijn beiden armen eraan, plus door mijn schoenen in de grond te boren, maar er kwam maar geen beweging in die stekel. Ik wilde er geen rukken aan geven, want dan zou Carolus vergaan van de enorme pijn. Hoe dan? De stekel liet ik los, en ik gleed mijn vingers langs mijn kin. Wacht, ik wist denk ik al hoe, maar het werd pijnlijk. Het dode weefsel om de wond weghalen. Pijnlijk en bloederig, maar zo kwam de stekel losser te zitten. En nu, kwam de zakmes wel van pas. Of de zakmes schoon of niet was, wist ik al. Hij was schoon, zeker omdat ik hem vaak wast. Ik kon dus beginnen. "Ik haal het dode weefsel om je stekel weg. Houd je kaken op elkaar,"Waarschuwde ik Carolus met een serieuze blik, waarna mijn oververmoeide trillende hand de zakmes richting het dode weefsel bewoog , en de eerste incensies maakte. Blerg. Bloed kwam uit de sneetjes die ik om de stekel had gemaakt. Ik werd echt misselijk ervan. Ugh. En het dode weefsel stonk. Ik had echt de neiging om een mondhakje op te doen, maar ja. Fanterria. Na wat snee'tjes gemaakt te hebben, haalde ik stukken dode weefsel om de wond eruit en legde deze even bij de stekels, ver genoeg om het niet te kunnen ruiken. De zakmes legde ik opzij, terwijl mijn zicht ineens vervaagde. Nee, hea. Ik zou flauwvallen. Ik gaf een klap tegen mijn eigen wang, waarna mijn zich weer herstelde. Ik moest snel zijn. Ik greep de stekel steviger vast, en trok deze uiteindelijk eruit, en wierp deze op de stapel. Maar deze had veel energie gekost, dus plofte ik direct erna neer op mijn rug, met mijn armen gespreid en mijn ogen gesloten. Moe. Maar de 'operatie'was gelukt. En nu was ik de gene die overal pijn had, en nauwelijks deze dagen nog zou kunnen bewegen. "Ik ben oké, Carolus,"zei ik met een glimlach, terwijl de laatste zonnestralen van de dag op mijn gezicht speelde.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   wo mei 30, 2012 8:13 am

Mijn handen waren vochtig en gleden van de stekel af. Maar omdat ik al licht had getrokken, zat hij minder diep in Avani’s huid. Ik was wel opgelucht dat ik deze eruit wist te trekken, maar nu moest ik wel twee keer trekken, terwijl één keer vast genoeg was geweest. Door mij moest Avani nu twee keer lijden in plaats van één keer. Ik merkte dat ze moeite kreeg met ademen. We moesten snel zijn. ‘We’ omdat Ilva nu eigenlijk ook Avani aan het helpen was door kruiden te zoeken. “Trevor,” hoorde ik een zwakke stem. Die stem had ik nog niet eerder gehoord, al wist ik dat het Avani was. Ik kon al aan haar stem horen dat het niet goed ging. Het was een hese en schorre stem, die ik het liefste nooit had gehoord. “Kan je wat sneller werken? Ik houd het niet meer,” ging de zwakke stem verder. Ik wist zeker dat dit niet was omdat reuzen niet op hun buik konden liggen. Nee, dit was door het gif, dat allang op haar longen aan het werken was. Op de buik liggen verergerde haar situatie alleen maar. Ik trok de stekel snel uit haar rug. Ze schreeuwde met gesloten kaken. “Ik zal opschieten,” antwoordde ik. Ondanks dat ik moe was en eigenlijk geen kracht meer had, wilde ik haar toch helpen. Ik ging iets sneller te werk. Hier en daar braken de stekels, maar sommige punten wist ik weg te trekken. Een stuk of twee bleven echter zitten en ik kon ze niet weghalen. Als ik ze zou aanraken zouden ze dieper naar binnen vallen. In mijn ooghoek zag ik Masaomi met een mes werken. Ik had alleen maar een aansteker. En om Avani’s huid te gaan verbranden was ook niet zo’n goed idee. Ik had wel een idee, maar het was een beetje riskant. Eerst moesten alle andere stekels weg zijn, voordat ik het kon uitvoeren. En dan nog was het de vraag of de stekels echt naar buiten zouden gaan, of dat ze juist dieper naar binnen zouden gaan.

Ik snelde naar één van de stekels toe, toen ik opeens uitgleed. Ik wist nog net houvast te krijgen aan een uitstekende stekel, die nu opzij boog. Het veroorzaakte bij Avani een vreselijke pijn, en waarschijnlijk zou ze zo meer gif binnenkrijgen. Een inwendige bloeding, dat zou ze zeker krijgen. Nu maar hopen dat manticoregif niet hetzelfde was als rattengif. Door rattengif kon je bloed niet stollen. Eigenlijk zou ze dan van binnenuit dood bloeden. Het zou wel langzaam gaan. Er waren altijd wel inwendige bloedinkjes, maar die waren niet zo groot. Niet een hele fijne manier om te sterven, dat was zeker. Ik kon mijzelf niet omhoog trekken. Eventueel met mijn benen, maar dat zou wel pijnlijk zijn. Ik bewoog wat meer naar Avani toe, waarna ik mijn been op haar legde, en met mijn hand een andere stekel greep. Zo trok ik mijzelf omhoog. Toen ik eenmaal stond, trok ik aan de stekel waar ik zojuist nog aan hing en wierp ik hem op de grond. Doordat ik hem op de grond wierp zag ik ook Ilva staan. Ze had wat kruiden meegenomen. Geweldig. 'Zal ik het even van je overnemen?' Ik glimlachte even. Ik had wel hulp nodig, besefte ik me. Als ik haar hulp niet zou aannemen, zou het alleen maar langer duren, en dat wilde ik de arme reus niet aandoen. “Als we het samen doen gaat het nóg sneller,” antwoordde ik met een knikje. Ik wilde met die knik duidelijk maken dat ik haar hulp aanvaardde. Ik voelde de rug schokkende bewegingen maken. Ik hield houvast aan een stekel. Avani was aan het hoesten, maar bij iedere hoest kon ze minder lucht binnenkrijgen. Op een gegeven moment kon ze helemaal geen lucht meer krijgen. Ze moest even gaan zitten. Dat was beter en veiliger.

Ik probeerde zo snel mogelijk van haar af te gaan. Met een gebaar probeerde ik Ilva duidelijk te maken dat ze even moest wachten. Het was belangrijker dat Avani kon ademen, dan dat ze verlost was van die stekels. Anders had ze er niks aan. “Ga anders even zitten. De meeste stekels zijn eruit,” zei ik in haar oor. Ze gehoorzaamde. Even vroeg ik mij af hoe het kon dat ik een wezen, groter en sterker dan mij, dingen kon laten doen. Ik wist zeker dat het met vertrouwen te maken had. Ze had vertrouwen in mij, daarom deed ze de dingen die ik vroeg. Toen ze eenmaal zat had ze niet meer zo’n druk op haar longen liggen, dus ging ademen ook wat makkelijker. Ik had nog maar net opgemerkt dat haar hoofd helemaal rood was. Als dat zou wegtrekken kon ze wel weer gaan liggen. Er waren nog vier stekels over, plus die gebroken stekels die ik niet weg kon halen. Misschien kon Ilva dat wel doen? Zij had immers dat wapen nog, dacht ik. “Oké, ik ga weer liggen,” hoorde ik opeens. Ik keek naar boven om Avani's gezicht te kunnen zien. Helaas lukte dat niet echt, het was immers best donker, maar omdat Avani eerder wat bomen omver had geduwd was er wel wat meer licht. Ik besefte dat haar melding best toevallig was. Ik wilde immers net gaan kijken of ze nog steeds zo’n rood hoofd had. “Is goed,” antwoordde ik. Ik wendde me even tot Ilva. “Er zijn twee stekels die afgebroken zijn. Kan jij misschien die twee weghalen? Dan doe ik wel de overgebleven stekels,” vroeg ik haar. Toen Avani eindelijk weer lag klom ik zo snel als ik kon op haar rug, zodat ze niet onnodig lang op haar buik hoefde te liggen. Dat was beter voor iedereen. Ik greep een stekel, zette kracht in mijn spieren, en trok hem zo snel mogelijk uit haar rug. Ik wilde voorkomen dat ze weer zou moeten gaan zitten. Het kostte alleen maar tijd. En hier was tijd geen geld. Nee, hier kon tijd een leven redden.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   vr jun 08, 2012 8:11 pm

Masaomi was nog steeds bezig met de stekels uit Carolus' dijbeen te trekken. Zijn kracht nam steeds meer af. Steeds als hij een stekel uit het lichaam van Carolus had gehaald, nam de vermoeidheid toe. Na een tijdje waren er nog zeven stekels over. Dit keer greep Masaomi twee stekels, en probeerde ze er allebij uit te trekken. Carolus boorde zijn klauwen in de grond om de pijn af te reageren. Zijn spieren waren gespannen en hij klemde zijn kaken op elkaar. Weer greep Masaomi twee stekels, en trok die er ook uit. De volgende twee stekels die hij vastpakte, kreeg hij er nog moeizamer uit, terwijl ze niet veel dieper zaten dan de vorige twee. Het was duidelijk; hij begon oververmoeid te raken. Pas na veel krachtinspanning kreeg hij deze stekels eruit. Nu was er nog maar één over; en die was groter dan de anderen, en zat een stuk dieper. Masaomi probeerde hem eruit te trekken, maar hoe hij ook probeerde, veel losser kwam de stekel niet. "Ik haal het dode weefsel om je stekel weg. Houd je kaken op elkaar," zei hij. Carolus trok een pijnlijk gezicht toen hij zich voorstelde wat voor pijn dit zou doen, en hoeveel bloed uit zijn lichaam zou vloeien. Hij boorde zijn klauwen nog dieper de grond in en kneep zijn ogen dicht, zodat hij de operatie niet zou hoeven te zien. De jongen pakte zijn zakmes en begon het dode weefsel rond de stekel weg te snijden. Carolus trok zijn lippen op van de pijn, en zijn kaken stonden stijf op elkaar om een kreet te onderdrukken. Hij probeerde zich zo stil mogelijk te houden, want als hij heftig zou gaan bewegen, zou Masaomi kunnen uitschieten met zijn mes en zou het probleem nog groter zijn. Carolus hield zijn ogen stijf dicht, en probeerde zich te concentreren op zijn ademhaling, om maar niet te letten op wat er met zijn been gebeurde. Plotseling voelde hij geen druk meer. Langzaam opende hij zijn ogen. De stekel was eruit, maar zijn been bloedde hevig. Hij scheurde een stuk van zijn beenkappen en bond die om de wond heen, in een poging om het bloeden een beetje te stelpen. Hij zou tenminste de wond niet meer zien. Masaomi lag op de grond. "Ik ben oké, Carolus," zei hij. Hij was duidelijk vreselijk moe.

Ondertussen stond ik bij Avani. "Als we het samen doen gaat het nóg sneller," antwoordde Trevor op de vraag die ik eerder al stelde. Avani begon schokkende bewegingen te maken, en Trevor had dat zéker door. Ze hoestte, maar ze kreeg bij elke keer dat ze hoestte minder lucht binnen. Trevor probeerde zo snel mogelijk van haar rug af te gaan, en gebaarde naar mij dat ik even moest wachten. “Ga anders even zitten. De meeste stekels zijn eruit,” zei hij tegen Avani. Ze ging ook overeind zitten. Ze had duidelijk vertrouwen in wat Trevor deed. Er waren nog vier stekels over, en nog een aantal gebroken stekels. Die zijn er lastiger uit te halen, maar ik kon ze er waarschijnlijk wel uithalen, ik was sterk genoeg en ik had het wapen nog. Op dat moment besefte ik dat ik de enige was die nog in topconditie was; Avani was vergiftigd, net als Carolus, Trevor was gewond aan zijn benen en Masaomi was uitgeput. Ik voelde me vreselijk toen ik nadacht over het feit dat zij allemaal lijden, en ik kerngezond was. Een stem haalde me uit mijn gedachten. “Oké, ik ga weer liggen,” zei Avani. “Is goed,” antwoordde Trevor. Toen wendde hij zich tot mij. “Er zijn twee stekels die afgebroken zijn. Kan jij misschien die twee weghalen? Dan doe ik wel de overgebleven stekels,” vroeg hij. Ik knikte. Samen met Trevor klom ik op Avani's rug. Even had ik moeite om mijn evenwicht te bewaren, maar uiteindelijk lukte het wel. Ik ging naar één van de afgebroken stekels, die er nog maar voor een deel uitstak. 'Dit kan pijn doen, Avani...' zei ik. Ik hoopte dat ze me gehoord had. Eerst probeerde ik de stekel eruit te trekken, wat moeizaam ging. Ik probeerde voorzichtig de huid wat opzij te duwen, zodat ik makkelijker bij de stekel kon komen. Het lukte. Ik greep snel - maar voorzichtig - de stekel vast en trok hem eruit. Ik pakte één van de kruiden die ik had verzameld, en verpulverde die. Even spuugde ik erin, het klinkt smerig, maar dat was de enige manier om het spul werkend te maken. Ik smeerde het op de wond. Het was een ontsmettend middel, en dat zou nu wel van pas kunnen komen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za jun 09, 2012 4:31 am

Van de drie overgebleven stekels ging mijn blik heel kort naar Ilva. Inmiddels was zij er ook en was ze bezig met de twee afgebroken stekels. Ik hoopte echt dat er geen gif meeging. Want zou er gif meekomen, dan.. Tja. Ik durfde niet aan de gevolgen te denken, maar toch kwamen ze iedere keer in mijn hoofd te zitten. Dat was een naar gevoel, alsof je werd gedwongen er aan te gaan denken. En niemand dwong mij om iets te gaan doen, tenzij ik zeker wist dat het voor iedereen goed was. De grond onder mij bewoog even. Oh ja, dit was niet de zanderige ondergrond van eerst. Was ik echt zo ver met mijn gedachten dat ik vergat dat ik op iemand stond? Ik draaide mijzelf weer naar een stekel toe. Voorzichtig greep ik het ding vast. Hij was net zo lang als mijn onderarm. Even slikte ik. Zo’n ding zou ik echt niet in mijn lijf willen hebben. Één zo’n stekel was al genoeg om mij te doden. Avani had er heel wat in haar rug zitten, zelfs één in haar zij. Ik vroeg me af hoeveel stekels er nodig waren om haar.. Wacht eens even! Hoe kon ik daar nou aan denken? Dat was verschrikkelijk! Ik trok er zachtjes aan. Hij kwam echter niet in beweging. Zat hij nou vast? Ik trok er harder aan, maar hij kwam nauwelijks in beweging. Waarom niet? Zaten er weerhaakjes aan? Dat zou wel vreemd zijn, ik had geen weerhaakjes op de vorige stekels gezien. Misschien zat hij dan in een bot verankerd? Gatver. Er was geen tijd te verliezen, dacht ik bij mijzelf. Ik moest snel te werk gaan. Ik liet de stekel achterwege en greep naar een andere. De twee andere stekels kon ik er wel goed uit halen. Het enige wat ik nu nog moest doen, was die ene stekel weghalen, maar hij zat muurvast. Ik had wel een idee, maar dan moest Ilva van Avani af gaan, en dan zou het alleen maar langer duren. Dus ik moest een ander plan verzinnen. Omdat mijn eigen benen ook wat pijn deden, knielde ik langzaam bij die ene stekel neer. Ik greep de stekel net boven haar huid vast, waarna ik mijn ogen sloot. Als deze zou breken, dan was er geen mogelijkheid om de stekel weer terug te trekken. Maar dit was wel de snelste manier om hem weg te halen. Ik ademde een keer in en uit, waarna ik een harde ruk aan de stekel gaf. Ik durfde nu mijn ogen weer te openen. Het.. Het was me gelukt! Hij was er helemaal uit! Ik wierp het ding op de grond en stond weer op. Maar hoe was het met Avani? Was ze wel in orde?

De reus balde haar vuisten, om daar als het ware haar pijn in te drukken. Tijdens dat ze dit deed drukte ze haar hoofd op de grond. Ze gaf weliswaar geen kik, maar dat was omdat ze haar kaken stevig op elkaar had geklemd. Had ze dit niet gedaan, dan had ik mijn oren moeten bedekken. Ik keek toe naar hoe Ilva die stekels weghaalde. 'Dit kan pijn doen, Avani,' hoorde ik haar zeggen. “Ilva, het doet al pijn, dus iets meer pijn zal vast geen verschil maken,” reageerde Avani vervolgens. Haar stem klonk moeilijk. Niet alleen door de druk die op haar longen zat, maar vast en zeker ook door de pijn die ze had. Ik voelde diepe medelijden, want zelf had ik eerst ook pijn gehad. Ik vormde een glimlach op mijn gezicht toen Ilva die ene stekel weghaalde. De glimlach verdween toen ze iets in de wond gooide en er vervolgens in spuugde. Bah. Waarschijnlijk maakte dit het middel werkzaam, maar toch, erg smakelijk zag dit er niet uit. Ik had mijn handen vrij. Nu kon ik Ilva helpen. Ik wilde in beweging komen, maar toen ik een geluid hoorde keek ik verschrikt opzij. Het zou toch niet..? Een manticore sprong uit de bosjes. Het was een vrouwelijke manticore. Waren dit niet de ware jagers? Oh nee, niet weer, toch? Ze zag er niet gevaarlijk uit, maar schijn bedroog. Mijn hart klopte in mijn keel toen ik die stekels op de staart zag. Haar blauwe ogen waren op de liggende stekels gericht. Ze zuchtte even en mompelde wat in die vreemde taal. Het klonk teleurgesteld. “No ateyuo,” zei ze vervolgens. Dat laatste had ik eerder gehoord. Het betekende volgens mij iets als ‘ik ga jou opeten’. Maar die ‘no’ ervoor wees op een ontkenning. Zou ze ons niet opeten? Waarom? Het was een wild en gevaarlijk beest! “Sorry,” verontschuldigde ze zich. Waarvoor? “Ik helpen jullie, ik niet willen vechten. Zij mij dwingen,” verklaarde ze, met haar staart maakte ze een beweging naar de struik. Opvallend genoeg waren daar de vorige manticores vandaan gekomen. Was zij er dan net ook geweest? “Hoe ik helpen jullie?” Ik keek naar de grond, of eerder gezegd, naar Avani’s rug. “Ik geloof jou niet. No geloven,” antwoordde ik. Ze was teleurgesteld. Ze ging met een plofje zitten. “Ik eerlijk willen helpen. Ik jullie allang aangevallen hebben, niet?” Wat ze zei was wel waar. Ze had ons allang aangevallen als ze dat wilde. En wij waren gemakkelijke prooien. Even wist ik niet wat te doen. Daarom bleef ik als versteend staan. Mijn groene ogen waren strak op haar gericht, net als een prooi die nauwlettend iedere beweging van een naderend roofdier in de gaten hield.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za jun 09, 2012 5:40 am

Net wilde ik beginnen aan de tweede afgebroken stekel, maar ik hoorde een geluid in de struiken. Direct stonden al mijn zintuigen op scherp. Een manticore sprong uit de bosjes. Nee, niet alweer... dacht ik. Haar ogen waren gericht op de stekels die we er al uit hadden getrokken. Ze zuchtte en mompelde wat in de Horroriaanse taal. "No ateyuo". "Ik zal jullie niet eten," vrij vertaald. Ik keek wat verbaasd naar de manticore. 'Ayu sure?' vroeg ik. Dat betekende zoiets als "Echt waar?" "Sorry," vervolgde de manticore, "Ik helpen jullie, ik niet willen vechten. Zij mij dwingen," legde ze uit. Ze maakte een beweging naar de struiken waar de manticores van daarstraks uitkwamen. Zou zij één van hen zijn geweest? Zou kunnen. "Hoe ik helpen jullie?" "Ik geloof jou niet. No geloven," antwoordde Trevor. Toen sprak de manticore weer. "Ik eerlijk willen helpen. Ik jullie allang aangevallen hebben, niet?" Ze had gelijk. Het jachtgedrag van manticores was snel, en in één keer. Net als weerwolven waren manticores geen wezens die gebruik maakten van listen. Ik legde even mijn hand op Trevor's schouder. 'Waarom geven we haar geen kans? Jullie hebben mij ook een kans gegeven, een weerwolf. Waarom dan niet een manticore?' Ik gleed van Avani's rug af naar beneden en keek de manticore aan. Ik sprak tegen haar in de taal van de roofdieren van Horroria, aangezien ze duidelijk moeite had met de taal die wij spraken. 'Doyu spekte truth?' Dat betekende zoiets als "Spreek je de waarheid?"
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   za jun 09, 2012 11:12 pm

Gekreun verliet mijn mond, terwijl de zonnestralen op mijn gezicht speelde. Mijn lichaam voelde zo enorm zwaar aan, dat zelfs om mijn vinger maar iets te bewegen het al veel moeite koste. Ik had mijn spieren overbelast, door eerst Ilva te zoeken, te strijden tegen die Manticore's en dan vervolgens te zijn aangevallen door een bekende. En dan te bedenken, dat ik niet zo veel bewoog op een normale doorsnee dag in Tokyo. Daar zat ik achter de PC en kwam ik enkel mijn kamer uit voor de clan en voor school. Dus mijn spieren waren niet veel gewend. Ik opende mijn bruine ogen, en zag dat de laatste zonnestraal sterk qua warmte en licht afnam. Het werd nacht. Rond deze tijd zou ik of bij de clan zitten, of nog even achter de PC zitten. Maar nu lag ik hier. En mijn vrienden waren allemaal ernstig gewond, buiten Ilva die als een soort zuster steeds alle kanten opsnelde. Ik bewoog mijn kop wat opzij, om Avani en de rest te zien. Het ging slecht met Avani, en de rest. Maar toch hoorde ik niks. Ik zag hun monden bewegen, maar er kwam geen geluid uit. Raar. Was ik dan zo moe? Ik snoof. Ik wilde mijn vrienden helpen, maar ik had immers al geholpen, zelfs in deze staat, dus nu moest ik de tijd nemen om over mezelf te denken. Ik had rust nodig. Mijn lichaam moest gewoon even bijkomen voor alles, gemengd met ernstige spierpijn de komende dagen. Maar je spieren herstelden zich en groeiden, zolang je niet erg intensief bezig was. Had ik ten minste bij Biologie geleerd. Even keek ik naar mijn bloedeigen, levensloze arm. Als ik zo door bleef gaan, werd ik zeker zo'n sterke persoon. Een glimlach kwam op mijn gezicht te staan. Dan kon ik mijn vrienden nog beter beschermen. En kon ik mijn doel beter behalen. Yes. Maar ik moest doorbijten. Net als.. Carolus! Stom, stom.. Ik probeerde me overeind te krabbelen, maar elke beweging leek op die van een vis op het droge. Ik plofte weer neer en zuchtte nogmaals, maar nu wel luider. Nou, ik kon niks. De wond van Carolus bloedde nog. Hoe moest ik hem dan helpen, vanuit deze situatie? Niet. Ik sloot mijn ogen weer in de hoop dat Ilva de zorg op zich zou nemen. En dan zou ik kunnen rusten... Het was nacht, right?

Luide vleugelslagen vulde wél mijn gehoorgang, maar ik kon mijn ogen niet openen om te zien wat het kon zijn. Het bleef iets mysterieus. Maar dit was slecht nieuws. Was ik zo moe, dat mijn ogen niet meer kon openen? Dat was écht slecht nieuws. Wie weet wat dat geluid kon betekenen? Luid maakte ik veel geluid, door gewoon wat te schreuwen als teken dat ik levend was, maar dat wilde niet werken. Het wezen deinsde niet terug en spoedig voelde ik enorme klauwen prikken bij mijn armen. Au! Het wezen trok me omhoog, en ik voelde de grond onder me verdwijnen. "Hé!"riep ik tegen het wezen, of waar ik dacht dat het wezen was. Ik hoorde geen reactie terug, enkel dezelfde vleugelslagen en de suizende wind. Misschien was het de griffioen? Ik schudde mijn kop en wist toen mijn ogen te openen, maar ik was verrast en bang tegelijk. Zo hoog! Mijn kop hing naar beneden, dus het eerste wat ik zag was het bos dat erg klein leek. Ik kon nauwelijks mijn vrienden meer zien, terwijl ik maar een paar seconden geleden werd gegrepen door dit wezen. Wacht! Wat voor een wezen was dit? Ik keek om en zweeg. Dat was een enorme draak. Een groen beschubde draak met felle gele ogen. Hij merkte op dat ik naar hem keek en krijste zo luid, dat mijn oren enorm veel pijn deden. Het leek alsof mijn trommelvliezen werden gescheurd, maar vreemd genoeg werd alles ineens zwart voor mijn ogen en hing ik als een popje tussen de klauwen van de draak.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Trevor
Nieuweling
avatar

Aantal berichten : 25
Punten : 25

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: No, thank you.
Relatie: Wait, what?

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   zo jun 10, 2012 2:22 am

De rug bewoog. Ik keek opzij, in de richting van Avani’s hoofd. Oh nee. Als zij die manticore zou zien..! Voordat ik ook maar iets kon zeggen hoorde ik een grom uit die richting. “Als jullie haar niet wegjagen, dan doe ik het wel,” zei ze vervolgens. Nee, nee. Geen goed idee! Vooral omdat ik nog op haar rug stond, evenals Ilva. De manticore kroop een beetje achteruit. “No ateyuo,” piepte ze zachtjes. Ze was bang, iets wat ik me ook heel goed kon voorstellen. In het begin was iedereen van ons bang voor Avani. Maar nu stond ik op haar rug. Die angst was weggeëbd, vanwege dat ze ons niet had aangevallen. Maar nu ze weer een aanvalshouding aannam, voor zover ze dat kon in een liggende positie, kwam die angst in een sneltreinvaart weer terug. “Nee, stop,” riep ik uit. Natuurlijk wilde ik die manticore het liefste weg hebben. Ik vond het ook goed dat Avani ons wilde beschermen. Maar niet als ik bovenop haar stond! Ik had geen zin in omvallen. Vooral niet als het een paar meters waren. Gelukkig ontspande Avani zich al snel, maar wel tegen haar zin. Ik voelde een harige poot op mijn schouder. 'Waarom geven we haar geen kans? Jullie hebben mij ook een kans gegeven, een weerwolf. Waarom dan niet een manticore?' Het antwoord kon ik snel geven. Een manticore was in staat om met één stekel een mens te doden. Een weerwolf had daar een goed gemikte beet voor nodig. Het was zelfs zo dat die manticores met genoeg gif een reus of een draak konden doden. Lag het dan niet een beetje voor de hand waarom ik zo bang was voor manticores? Ik zuchtte en knikte een keer. Aan de andere kant, in deze situatie kwamen we hier nooit weg. Extra hulp was altijd fijn. En wie weet was deze manticore echt ongevaarlijk. “Je hebt gelijk,” fluisterde ik, waarna ik mijn blik op de manticore wierp. In mijn ooghoek zag ik dat Ilva van Avani af ging. Wacht, die ene stekel zat er nog in! Ach, heel erg zou het vast niet zijn. En het was maar één stekel. Voor de rest was alles weg. 'Doyu spekte truth?' Hè? Verbaasd keek ik naar Ilva. Wat was dit voor een bizarre taal? De manticore knikte alleen maar. Waarschijnlijk durfde ze niks meer te zeggen. Het was waarschijnlijk beter dat ze ging. Er heerste nu een gespannen sfeer hier. Dat was niet zo fijn.

Vleugelslagen deden mij opkijken. Nee, dat hadden we nou echt nodig! Een grote, groene draak verscheen bij ons. De rug waar ik op stond bewoog zonder enige waarschuwing. Zo snel ik maar kon sprong ik van haar af, maar landde wel pijnlijk op de grond. Ik gaf een zacht kreetje. Avani was inmiddels opgestaan. Het was net alsof haar niks mankeerde. Masaomi begon luid te schreeuwen, alsof hij het wezen probeerde weg te jagen. Maar dat lukte natuurlijk niet. Je moest met heel wat meer komen, wilde je een draak wegjagen. Al snel werd hij gegrepen door de groene draak, die het bladerdek in verdween. Ik merkte dat Avani hem nog bij zijn staart probeerde te pakken, maar dat mislukte. Ik stond voorzichtig op. Avani was de eerste die haar mond open deed, voor zover ik wist. “Wat nu?” Ja, wat nu? Daar schoten we niks mee op. Nadenkend keek de reus naar het bladerdek, waarna ze op haar tenen ging staan en het bladerdek lichtjes opzij schoof. Ze zag de draak in een bepaalde richting vliegen. Nu was het wel nacht, maar de contouren waren nog enigszins te zien. “Ik weet waar die draak naar toe gaat,” vertelde ze op een zachte toon, waarna ze weer gewoon ging staan en haar hoofd in onze richting draaide. “Ik neem aan dat die draak naar Volacia gaat. Daar wonen vrijwel alle draken,” vertelde ze. Mooi. We wisten dat die draak naar Volacia ging. Maar hoe moesten we achter hem aan? Avani en Carolus waren beide vergiftigd. Ik kon niet fatsoenlijk lopen. Alleen Ilva en de manticore bleven over. Ik kon wel bij Avani en Carolus blijven, maar ja, dan waren we in feite drie prooien bij elkaar. Het zou dan vast niet lang duren of we zouden worden aangevallen. Maar konden we wel meegaan? “Ilva en.. Eh.. Manticore,” begon Avani. Ze had vast en zeker een voorstel. “Ik denk dat jullie het beste achter hem aan kunnen gaan. Carolus en ik zijn vergiftigd en Trevor kan niet goed lopen. En omdat jullie beide gezond zijn, kunnen jullie dus beter daarheen gaan,” sloot ze haar voorstel af. Ik wilde nog wat tegen haar in brengen, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Ondanks dat ik wist dat ze niks zou doen, durfde ik niks tegen haar in te brengen. Ik moest me gewoon bij dit besluit neer leggen. De manticore keek van Avani naar Ilva. Ze zei weer wat in die vreemde taal. Ilva zou weten dat dit iets betekende als: ‘Zullen we dan maar gaan?’ Ze draaide zich om, maar bleef staan. Als Ilva het teken zou geven, zou ze meerennen.

(Je mag de manticore wel godmodden. Het is toch een random NPC XD)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   zo jun 10, 2012 3:28 am

De manticore knikte als antwoord op mijn vraag. Ik keek diep in de ogen van het dier, dat angstig terugdeinsde. Ik ontspande. Ze had werkelijk geen kwaad in de zin. Plotseling hoorde ik achter me vleugelslagen. Een grote, groene draak kwam naar beneden, en greep Masaomi. Ik kon mijn ogen haast niet geloven. Oké, dit woud was inderdaad gevaarlijk, maar dit sloeg werkelijk alles. Avani was ondertussen opgestaan en probeerde de draak nog te grijpen, maar het lukte niet. "Wat nu?" zei ze. Tja, wat nu. Achtervolgen, zou ik zeggen. Maar wie weet waar dat beest heen zou gaan? Naar zijn nest? Naar een ander land? Zoveel wist ik nou ook weer niet over draken. De reus schoof het bladerdak voorzichtig opzij. “Ik weet waar die draak naar toe gaat,” zei ze. Hoopvol keek ik op, hoewel ik haar gezicht niet duidelijk kon zien. “Ik neem aan dat die draak naar Volacia gaat. Daar wonen vrijwel alle draken,” vervolgde ze. Volacia! Dat was een redelijk eind hier vandaan. En Avani, Trevor en Carolus zouden er nooit zo snel geraken. Alleen ik en de manticore zouden er op tijd aan kunnen komen. Het voordeel was, manticores en weerwolven konden best hoge snelheden halen. “Ilva en.. Eh.. Manticore,” begon Avani. “Ik denk dat jullie het beste achter hem aan kunnen gaan. Carolus en ik zijn vergiftigd en Trevor kan niet goed lopen. En omdat jullie beide gezond zijn, kunnen jullie dus beter daarheen gaan," sloot ze haar voorstel af. Ik knikte. 'Als jullie eventueel een vuur aanleggen, denken de wezens hier wel twee keer na voordat ze jullie aanvallen. De meesten zen bang voor vuur.' Wat kon ik anders als tip geven? Voorlopig zou vuur hun enige verdediging zijn. Uit ervaring wist ik dat veel roofdieren er zo ver mogelijk uit de buurt bleven. De manticore keek even van Avani naar mij, en sprak weer in mijn 'oorspronkelijke' taal. Het betekende ongeveer zoiets als; "Zullen we dan maar gaan?" Ze draaide zich om, maar bleef staan. Ik knikte en liet mezelf weer op mijn vier poten zakken. Ik en de manticore renden in de richting van Volacia. We wisten gewoon waar het lag, en heel vaag zag ik af en toe de contouren van het wezen in de lucht. Het rennen leek eeuwen te duren. Op een gegeven moment, geen idee welk moment het precies was, besefte ik dat het bos dunner werd. Dit waren de uiterste grenzen van dit woud, en nu zag ik in de verte de draak vliegen. Ik versnelde mijn tempo. Ik voelde mezelf al moe worden, maar ik wilde niet opgeven.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Welcome to Fanterria!   

Terug naar boven Go down
 
Welcome to Fanterria!
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 3 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Horroria :: Foggy Forest-
Ga naar: