IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 At the Gallop through these Desert.

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Fiona
Wezen
avatar

Aantal berichten : 16
Punten : 2

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaren.
Groepsleider: Not!
Relatie: I can find the love, but I want not now.

BerichtOnderwerp: At the Gallop through these Desert.   ma mei 21, 2012 6:31 am

Het was mooi weer vandaag, mooi voor een woestijn dan...Als dit weer ergens anders was, was het waarschijnlijk te winderig of te koud. Maar hier, met al die warmte en droge lucht, was het gewoon fijn weer. De wind die eindelijk weer eens wat meer begon te waaien in Latica, was ook in de Deserted Desert gekomen. Je merkte duidelijk dat het wat koeler was hier, maar het was nog steeds geen plaats om eens lekker een wandeling te maken...Van een hele dag dan. Maar er waren wezens en ook wel mensen, die dat deden, omdat ze gewoon naar Viridi Forest wilden. Maar je had ook wezens, (Meestal geen mensen) die hier graag kwamen en het geweldig vonden hier, die hier zelfs woonden en je had wezens en mensen die hier gewoon perongeluk terecht kwamen, omdat ze weer eens niet oplette...En zo een was ik nu, ik stond nu weer wat sullig in Deserted Desert te staan.

Met ik bedoelde ik een Centaur, een merrie-centaur, of hoe je me ook wou noemen. Ik was een jonge Centaur, net 20 geworden, dus nog fris in het leven, aangezien Centauren ongeveer even oud als mensen konen worden. In Centauren-taal was 20 jaar vaak dat je volwassen was geworden. Ik ben dus nu Volwassen, maar zo voelde ik me niet. Toen ik jarig was, had ik niet het gevoel van: Ik ben nu volwassen...Meer van: O, ja, ben vandaag jarig. Ik bleef gewoon die Centaur met die bruine vacht en dat donkerrode/bruinachtige haar en staart, maar wat wel anders was, waren de tekeningen. In mijn familie hadden we een traditie, al je volwassen werd, moest je jezelf beschilderen met iets speciaals...Rondjes, desnoods blokjes...Ik had soort van strepen op mijn gezicht gedaan en in mijn nek ook, hoewel die eindige met een stipje. Deze strepen waren bruinachtige....Ik kon niet echt kiezen welke kleur ik nam. Op mijn schouders had ik een gekke vorm geschilderd en ben over mijn bovenarmen door gegaan met de strepen, alleen nu in een kronkel, dat allemaal was in het zwart. Die verf ging er nooit meer af en ik was dus voor altijd getekend...Verder was 'ik' versierd met soort van sieraden...Nou ja, of je die rode lange band over de onderarm van mijn rechterhand een sieraad kon noemen, daar was ik nog niet van uit. Op de bovenarm van diezelfde hand had ik twee rode armbanden...Met van die kralen...Om mijn middel heen zat ook nog een RODE band geknoopt, eigenlijk geen flauw idee waarom ik die daar heb gedaan...Moest er iets mee...Het volgende sieraad was een rode halsband/ketting over mijn nek...En ja, ik hou van rood. En als laatst had ik, je raad het nood, over mijn linkervoorbeen, vlak boven de knie : Twee rode kraalarmbanden, dezelfde als om mijn arm. Het opvallende van die been was dat het de enige was met een witte sok, voor de rest was mijn vacht bruin. Om mijn bovenlichaam, waar ik van paard in mens loop, te beschermen, droeg ik daar een soort van corset, die met een band vast zat. Het was een lichtbruin ding, hoewel de randen donkerbruin waren. En dat was dus ik!

Ik had een eindje gelopen, wat gedraafd ook en was weer eens, voor de zoveelste keer, in de Desert gekomen. Je zal wel denken, dan leer je toch wel een keertje om uit te kijken? Maar nee, dat deed ik niet. Om eerlijk te zijn, vond ik het niet zo erg om in de Desert te landen. Vaak liep ik gewoon door naar Viridi Forest of keek ik gewoon wat rond. Vandaag had ik dat dus weer en ik stond niet meer aan de grens, zo ver was ik doorgelopen, voordat ik het echt doorhad. Ja, Deserted Desert bedekte een groot gebied van Latica...Dus eigenlijk niet zo vreemd dat ik er per-ongeluk in terecht was gekomen. Maar vandaag had ik een goed moment uitgekozen, het waaide namelijk wat in de woestijn. De frisse wind waaide op een rustige tempo door het mulle zand heen en zandkorrels stoven op, een nadeeltje, je kon snelller zand krijgen in je ogen. Daarom kneep ik mijn ogen ook half dicht, wat er voor zorgde dat mijn zicht was verminderd en bovendien ook een beetje wazig...Maar omdat je in een woestijn niet om de halve tel een boom tegenkwam, maakte ik me niet zo zorgen daarover. De wind zorgde er voor dat het wat koeler was in de woestijn en aangenamer, maat het bleef heet hier. Hot Place! Maar ik was te tevreden met mijn moment en dag om hier weer eens in terecht te komen. Nu het zo mooi weer was, kon ik prima rustig even wat rondkijken. Even een galopje trekken. Ik besloot om het mezelf fijn te maken en dan rustig naar Viridi Forest te gaan. Rustig stap ik door het mulle zandgoude zand, met een orange tintje...Ahum...Eigenlijk was het meer richting rood achtig. Ach, wat maakte de kleur ook uit, desnoods was het blauwe zand of groen met paarse stippen! Het was en bleef zand! Ik zette me over in een drafje, het ging rustig en wat hobbelig. De wind waaide voor mijn gevoel wat harder en dat gaf mij een soort van tip...Ga galopperen! Het was alsof de wind dat zei. Een kale gier vloog over, op zoek naar de resten van de overleden wezens en ook wel mensen...Zo af en toe zag je ze hier. Het was nog een sein voor mij. Ik verminder even mijn pas, ga over in stap, haal even rustig adem en ga weer over in draf...Maar harder dan net en die draf gleed over in een prachige galop. Al vlug werd het een harde galop, in mijn bijna snelste stand galoppeerde ik door Deserted Desert. Ik zeefde bijna over de grond en had daarom maar weinig last van het mullige zand. Ik vormde een stofwolk achter me en het zand sprong echt letterlijk opzij, maar ook wat omhoog, waardoor ik mijn ogen nog wat dichter moest doen. Nu waren het gewoon twee streepjes en ik zag nauwelijks iets. Voor mijn eigen veiligheid en dat van anderen, besloot ik om mijn pas te verminderen, maar net toen ik dat wou gaan doen kwam er plotseling iets in beeld.

Ik kon nog net op tijd in de remmen te gaan, door een soort zijwaartse slide-stop te maken, waarbij ik gelukkig bleef staan. Ik schud even geschrokken met mijn hoofd en richt me op datgene waar ik net geen botsing mee had gehad...Ik wist al een beetje dat het iets levends moest zijn, wat het was aan komen lopen. Er was een grote kans dat datgene zand over zich heen had gekregen, bij mijn prachtige stop. Er zat overigens in elk geval wel zand in mijn ogen, het prikte en ik kon niet zo goed zien wat er voor me stond. ''Wat even'' zei ik met mijn harde stem, ik had een hekel aan die stem, ik wou best wel wat minder hard praten, maar dat lukt nooit zo goed. Ik knipperde met mijn bruine ogen, wreefde het zand er wat uit en liet mijn ogen even tranen. Toen het er uit was, richtte ik me op, om te zien wat er voor me stond. ''Hallo'' begroet ik vriendelijk, met een iets harde stem, ''Sorry voor daarnet, ik ben Fiona'' vervolg ik maar en wacht rustig af.

(Iedereen is welkom)

===========================

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tetsuo
Ervaren
avatar

Aantal berichten : 182
Punten : 36

Over jouw personage
Leeftijd: 18
Groepsleider:
Relatie: If we're fools, we're fools together. That's the kinda team I want.

BerichtOnderwerp: Re: At the Gallop through these Desert.   ma mei 21, 2012 8:48 am


Tetsuo keek geïrriteerd om zich heen en gromde. Van alle plaatsen waar hij terecht kon komen door verdwaald rond te wandelen, moest hij weer in een soort woestijnachtig gebied belanden. Nijdig schopte hij tegen het zand, dat een stukje omhoog vloog en toen weer naar beneden zakte. Een zucht ontsnapte uit zijn keel. Ach, hij had tenminste geluk dat het niet snikheet was. Hij droeg immers een sjaal die best veel warmte afgaf. Dat was wel fijn, maar dan vooral in de winter en niet in een grote, zonovergoten zandbak. Gelukkig voor hem waaide er af en toe een klein windvlaagje over, dat er niet alleen voor zorgde dat zijn sjaal er sierlijk op mee zweefde, maar ook voor een beetje afkoeling. Het was immers stevig wandelen als je schoenen steeds in het zand zakte en je grote passen moest zetten om vooruit te komen. Toch had Tetsuo nog niet echt het gevoel dat hij terug naar huis wilde. Integendeel, dit was juist hartstikke geweldig vergeleken thuis. Zijn gedreven haat voor de rivalerende clans was een bijdrage aan het overweldigende gevoel dat hij voelde als er een draak overvloog of wanneer hij een ander niet-bestaand wezen tegenkwam. Wie kon nou eigenlijk allemaal zeggen dat hij of zij oog in oog had gestaan met een mythisch figuur? Misschien in andermans dromen, maar dit was levensecht. Het enige dat hij echt aan thuis zou missen, was hooguit zijn familie. En dan vooral degene waar hij echt close mee was. Eigenlijk waren dat er absoluut niet veel, maar dat boeide hem niet. Des te minder hij moest missen om hier te verblijven, niet waar?

Tetsuo snoof en zette zijn vlakke hand op zijn voorhoofd, als een soort zonneklep, zodat hij wat beter om zich heen kon kijken. Zo te zien had die fijne wind ook wel wat nadelen, gezien het feit dat het zand nu opwaaide en in zijn ogen terecht kon komen. De jongen besloot maar ergens heen te lopen, want de hele tijd stil blijven staan had ook niet veel nut. Hij moest echter wel zijn ogen tot spleetjes samenknijpen, door het rondzwevende zand. ''Barst,'' gromde hij, maar hij bleef stug doorlopen. Als hij iets was, dan was het koppig wel. No way dat hij zich liet tegenhouden door een beetje zand. Anders dat hij hier voor eeuwig vast en zou hij uiteindelijk sterven door de droogte. Daar had hij echt geen zin in, niet nu hij net het mooie van deze hele teleportatie, of hoe hij hier ook terechtkwam, in kon zien. De zon leek het hem uiteindelijk wel moeilijk te maken, aangezien het, ondanks de wind, alsnog te warm voor hem was. Hij besloot daarom zijn sjaal maar uit te doen en het om zijn middel te binden, maar voor hij er een knoop in kon leggen moest hij het een paar keer om hem heen wikkelen. Zijn sjaal was nou eenmaal best lang en hij wilde hem niet bevuilen door het over de grond te slepen. Het was niet echt te zeggen, maar daar was het voorwerp hem te dierbaar voor. Hij kreeg namelijk niet altijd iets heel nuttigs voor zijn verjaardag en dit was een beetje deel geworden van zijn kledingstijl. Het paste wel bij hem, dat had hij niet alleen zelf bedacht, maar ook van anderen gehoord.

''Yosh, all set,'' mompelde Tetsuo droog en keek even licht grijnzend voor zich uit. Zou het iets uitmaken als hij zich sneller besloot voort te bewegen? Hij ging natuurlijk geen sprintje trekken, omdat hij wel beter wist, maar... Hoe eerder hij hier uitkwam, hoe beter. De jongen begon in ee rustig tempo te joggen, maar kon het uiteindelijk niet laten en liet zich meeslepen. Uiteindelijk was hij een stukje aan het rennen, maar dat nam hij zichzelf niet in dank af. Toen hij flink begon te hijgen, besloot hij maar even te stoppen om op adem te komen. Misschien was lopen toch een beter idee geweest... Op dat moment hoorde hij iets aan komen lopen. Het klonk als een paard..? Tetsuo keek op, maar had geen tijd om het wezen in zich op te nemen, aangezien er een stofwolk op kwam zetten. Doordat hij dit niet verwacht had, kreeg hij de volle laag binnen. Zijn ogen begonnen te tranen en hij voelde het al kriebelen in zijn keel, waardoor hij flink begon te hoesten. Hetgeen dat net bijna tegen hem aan was gelopen mompelde iets, maar dat kreeg hij niet mee. ''Hallo. Sorry voor daarnet, ik ben Fiona,'' weerklonk de stem opnieuw. Dit keer kon hij het wel verstaan, omdat zijn hoestbui voorbij leek te zijn. Tetsuo keek langzaam op en nam het wezen voor zich in zich op. Een... Mens..? Nee, het had de onderkant van een paard, toch? Hoe noemde ze zoiets ook alweer bij hem thuis? Een centaur? ''Geeft niet,'' sprak de jongen, maar zijn stem klonk nog een beetje hees van daarnet. Hij schraapte zijn keel en probeerde dit keer de blik te vangen van Fiona. ''Ik ben Tetsuo,'' sprak hij nu luid en duidelijk, met een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het verbaasde hem wel dat Fiona tegen hem sprak. Zij was namelijk de eerste die zich de moeite ervoor nam. Vanaf dat moment probeerde de jongen iets te verzinnen om weer te zeggen, maar hij had eigenlijk geen idee wat. Hoe communiceerde je met een wezen dat eigenlijk niet bestond in je eigen wereld?

===========================
I'm going to work the straw
Make the sweat drip out of every pore
And I'm bleeding and I'm bleeding and I'm bleeding
Right before the Lord
All the words are going to bleed from me
And I will think no more
And the stains coming from my blood tell me go back home
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: At the Gallop through these Desert.   di mei 22, 2012 1:04 am

Dit was een van de redenen waarom ik Giville boven Latica verkoos. Ondanks dat het hier niet zo warm was, had ik het echt bloedheet. Ik hield niet van warmte. Ik was in kou opgegroeid, was kou gewend. Niet deze droge woestijn. Ik gromde zachtjes. Verdwaald was ik niet. Ik wist dat ik in Latica was. Hier en daar zag ik een wezen ronddwalen dat typisch een voor Latica was. Hier en daar schoot een centaur voor mijn voeten, zodat ik snel stil moest staan om niet op hem te gaan staan. Stiekem, heel stiekem, kreeg ik een hekel aan deze woestijn. Nergens in de buurt was een oase, of een ander plekje waar je kon drinken. En als ik al een oase zag, dan was het wel een nepoase, die wezens maakten om prooi te lokken. Toen ik verscheen, vluchtten ze natuurlijk. Ik ging voorzichtig in het hete zand zitten. In Giville had je hooguit strenge vorsten, zodat alle meren bevroren waren. Dan brak je het ijs met een vuist en nam je een scherf mee, die je thuis weer kon opdrinken, omdat het gesmolten was. Hier had je geen enkele mogelijkheid om toch aan water te komen. Het enige wat je met het zand kon doen, was het verwarmen. Ik zuchtte. Waarom was ik hier eigenlijk? Ik wist het niet. Verdwaald was ik niet, ik wist immers waar ik was. Maar waarom was ik hier? Zeker niet voor mijn lol. Ik was nog liever in Horroria dan hier. Ik wilde eigenlijk gaan liggen, maar toen ik op mijn ellebogen steunde hoorde ik wat gebrul naast me. Nee, niet van achter me. Verbaasd richtte ik mijn blik op een brullende minotaurus. Hè? Ik verstond geen woord van wat hij zei. Was hij nou gek, of praatte hij veel te snel? Hun taal verstond ik immers wel, maar niet als ze snel gingen praten.

Toen de minotaurus eindelijk was uitgebruld, bleef ik alleen maar naar hem staren. Ik zweeg en ging weer zitten. Wat wilde hij van mij? Aandacht? Die had hij al. En hij kon negatieve aandacht krijgen als hij nog een keer zo zou gaan brullen alsof hij niet normaal was! Toen hervatte hij zijn preek, dit keer langzamer, maar nog steeds op die boze toon. Dus hij wilde.. Oh! Ik stond op, draaide me om en hurkte naast hem neer, terwijl ik me met een hand verankerde. Dit deed echter pijn aan mijn handen, dus af en toe verwisselde ik mijn handen. De minotaurus begon te graven op de plek waar ik zojuist had gezeten. Al snel haalde hij een oude, houten kist tevoorschijn. Met een zwaai opende hij de kist, waar allerlei fruitsoorten in zaten. De minotaurus stopte een fruit in zijn bek, waarna hij mij even aan keek. Hij gebaarde naar de kist. Wat bedoelde hij? Hij gaf een teken dat ik moest wachten, haalde een ander fruit tevoorschijn en wierp dat naar mij. Aha.. Ik ving het en knikte dankbaar naar hem, waarna ik opstond en verder ging met mijn reis. Al snel merkte ik twee figuren op. Ze leken wel wat op mij, maar de figuren waren niet zo groot, dus het waren in ieder geval geen reuzen. De ander had ook een paardenlijf. Een centaur dus. Aha. Een centaur was een slim wezen. Wat deed deze dan in een woestijn, waar niks te halen was? Zelfs ik wist dat. Naast de centaur stond een ander wezen. Ik nam aan dat dit een mens was. Hij was immers ongeveer zo groot als de centaur en niet zo groot als mij. Een centaur was niet gevaarlijk, maar het was beter als ik toch maar even naar het groepje ging..

Iedere keer dat ik een stap zette zakte ik weg. Dat was wel normaal voor een zanderige ondergrond, maar nu viel het wel heel erg op. Iedere keer dat ik mijn voet optilde, schopte ik per ongeluk wat zand naar voren. Dat kon ik maar beter niet doen als ik bij dat groepje aan zou komen. Ik wist zeker dat ze het niet op prijs zouden stellen om zand in hun haar te hebben. Ik zou het ook niet fijn vinden, al was er niet zo snel iemand die zand in mijn haar kon gooien. Na een tijdje lopen bereikte ik eindelijk het groepje. Het groepje bestond uit een jonge, vrouwelijke centaur, die toch wel ouder was dan mij, en een jongen van ongeveer mijn leeftijd. Hmm.. Die centaur was dus jong. Dan kon ze niet zo veel weten als de gemiddelde centaur, want die zagen er allemaal ouder uit. Of ze was briljant, maar een briljante centaur zou niet zo snel deze warme, oranje woestijn opzoeken. En dan die jongen. Die jongen had vast hetzelfde lot ondergaan als al die andere mensen die ik tot nu toe had ontmoet. Opvallend.. Alle mensen die ik tot nu toe had ontmoet, waren jongens.. Zouden er eigenlijk wel meisjes zijn in Fanterria? Ik ging niet zitten. Het zand was eigenlijk veel te warm om op te zitten, al was er nog zo’n milde luchttemperatuur. Ieder moment zou er een zandstom kunnen ontstaan. Het enige wat ik zou kunnen doen was hurken.. Ja, dat ging ik doen. Voorzichtig hurkte ik neer, zoals altijd verankerde ik mijzelf weer, zodat ik niet zou omvallen. Hun voorgaande gesprek had ik niet gehoord, dus ik vertelde mijn naam ook niet. Hoe moest ik nou weten of ze dat al hadden gedaan, ja of nee? “Wat doen jullie eigenlijk in de woestijn? Verdwalen?” Zij waren waarschijnlijk verdwaald. Ik was eigenlijk ook verdwaald in de grote woestijn, maar buiten dat wist ik wel waar ik was. Nieuwsgierig richtte ik mijn blik op de twee, benieuwd naar hun antwoorden.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Fiona
Wezen
avatar

Aantal berichten : 16
Punten : 2

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaren.
Groepsleider: Not!
Relatie: I can find the love, but I want not now.

BerichtOnderwerp: Re: At the Gallop through these Desert.   di mei 22, 2012 1:19 am

Het was een mens, een jongen om precie te zijn, met blauw haar. Ik bekeek hem even vlug en vroeg me af wat hij hier deed...Zal hij verdwaald zijn? Misschien keerde hij wel in nood! Nee, zo zag hij er niet uit. ''Geeft niet,'' antwoorde de jongen, ik knikte opgelucht en luisterde toen naar zijn naam, ''Ik ben Tetsuo,'' stelde hij zoch zelf voor, Testsuo. Waarom hadden mensen zulke moeilijke namen altijd en niet alleen de mensen. Fiona was tenminste nog een spimpele naam. Ik knikte, mijn rood/bruine haar bewoog even in de wind. Testsuo leek verbaasd te zijn, maar waarover? Ik glimlachte vriendschappelijk naar hem, ''Wat doe jij hier? Onderzoek naar zand?'' vroeg en grapte ik, ik zwiepte even met mijn staart...Vandaag was ik gelukkig in een melige bui, ik had zin om te lachen, maar dat ging ik maar niet doen. Straks dacht die arme stumper nog dat ik hem uitlachte. Waarom waren er eigenlijk mensen hier? Waarom wouden we dat hier? Mij maakte het niets zoveel uit, al haalde ze de hele mensheid naar ons toe. Gezellig!

(Nog niet af! Ik maak het thuis af)

===========================

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: At the Gallop through these Desert.   

Terug naar boven Go down
 
At the Gallop through these Desert.
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Latica :: Deserted Desert-
Ga naar: