IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Nothing I've ever known

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Nothing I've ever known   do jun 14, 2012 1:46 am

Een rustige melodie vulde langzaam het verlaten bos. Nouja, het hoefde niet per sé verlaten te zijn, want het kon ook zo zijn dat de leefgroepen zich verstopten voor een wezen als haar. Het was wel duidelijk dat ze niet meer in de bewoonde wereld was die zij kende. Natuurlijk spookten er een miljoen vragen door haar hoofd, maar het had geen zin gehad die proberen te antwoorden. Daarom besloot ze uiteindelijk maar iets te doen wat ze altijd deed als ze haar hoofd even leeg moest maken: Ze pakte haar gitaar erbij. Nu mocht ze van geluk spreken dat ze die nog bij zich had, maar zonder een versterker waar je het in kon pluggen, had je natuurlijk niet veel aan een elektrische gitaar. Dat maakte voor Cynthia echter niets uit, zolang ze maar met haar vingers over de zes snaren kon strijken, vond zij het prima. Nu interesseerde ze zich sowieso al in weinig dingen. Als iets op een bepaalde manier niet kon, deed ze het gewoon op een andere, zonder ook nog maar erbij stil te staan waarom het niet op de eerste manier gedaan kon worden. Waarom zou ze moeten peinzen over iets, als dat alleen maar verspilde moeite was? Nee, dan zou ze veel liever die tijd in iets anders steken.

''Crammed in front of a white board, we scribble our wishes freely,'' weerklonk zachtjes haar stem. Ze had het volume niet gedempt, omdat ze te bang was dat iemand haar zou horen. Zo verlegen was ze niet. Nee, ze wilde liever niet dat iemand haar hoorde. In haar eigen wereld interesseerde zich niemand in haar gezang, of in haar gitaarspel. Waarom zou het hier dan anders zijn? Wat als iemand het hoorde en naar haar toekwam? Daar had ze absoluut geen zin in. Ze zat liever de hele dag alleen, dan dat iemand haar verveelde met saaie gesprekken of hun zogenaamde problemen. Wat interesseerde het haar nou dat iemand een bad hair day had? De wereld verging nog niet, alleen omdat het leek alsof er een tornado door iemands haar was gegaan. Als het op zoiets aan kwam, was zij toch liever een loner. Niemand nam ooit de moeite om naar haar te luisteren, dus waarom zou zij dat wel moeten doen? Zelfs al praatte ze niet veel, zij had ook haar gevoelens. Niet dat ze die vaak uitte. ''Even though the after school bell is echoing into the sunset. We can't diss on the power of dreaming, unfortunately.'' Eén van de weinige manieren waarmee ze zich ooit zou uiten, was muziek. Ze was altijd al gek geweest op muziek. Er was nooit een dag geweest dat zij geen muziek luisterde. Vooral rock was haar genre, niet alleen omdat de meeste liedjes daarvan op haar sloegen, maar ook omdat ze totaal gehypnotiseerd was door de klank van de elektrische gitaar. Dat was meteen ook de eerste rede geweest dat ze dit instrument wilde bespelen. Het maakte niet uit hoe iemand dit voorwerp ook bespeelde, het klonk altijd als muziek in haar oren. ''Let's sing, Raise your voice louder and louder and louder.''

Cynthia stopte abrupt met haar gezang en legde haar hand op de snaren van haar gitaar, zodat er geen geluid meer werd geproduceerd. Er was iemand in de buurt. Ze voelde zich bekeken. Toch vertikte ze het om zich om te draaien en te zoeken waar diegene was. Of wat diegene was. Opnieuw kwamen de vragen weer in haar op, waardoor ze een zucht liet ontsnappen. Fijn, daar ging haar poging om alles te kunnen vergeten. Nu moest ze waarschijnlijk proberen alles op een rijtje te zetten, maar ze was niet eens zeker of haar dat wel ging lukken. Uiteindelijk besloot ze zich maar om te draaien, om rond te kijken en te kunnen zien of ze echt werd bekeken. Het was in ieder geval beter dan die talloze vragen in haar hoofd, niet?

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jun 14, 2012 4:55 am

In een rustige galop rende ik door het woud. Ik schudde even mijn hoofd en genoot ervan hoe de wind met mijn pikzwarte manen speelde. Ik haalde mijn tempo terug naar een ontspannen draf en hield mijn hoofd omlaag. Toen ik een klein plekje met gras ontdekte, bleef ik even staan en beet een paar halmen af. Het verse, groene gras smaakte sappig, en ik nam dus nog een hap. Toen ik genoeg had gegeten, draafde ik niet verder. Ik wist niet waarheen, maar dat maakte mij niet uit. Ik wilde verdergaan, en meer van de wereld zien. En niet zoals de meeste andere sleipnirs in Grünland rondhangen waar het leven bestond uit grazen en slapen. Dat was veel te saai geweest voor mij. Nee, dit leven was beter; gewoon vrij zijn en doen wat je wil, wanneer je maar wil. Een aantal wezens zagen me langslopen en keken even verrast op, maar gingen vervolgens door met waar ze al mee bezig waren. Het maakte hen niets uit wat ik deed, en het maakte mij weer niks uit wat zij deden. We schonken elkaar gewoon geen aandacht, maar dat was ook nergens voor nodig. Na nog een paar minuten gedraafd te hebben, bleef ik stilstaan met mijn oren gespitst. Ik hoorde een geluid, dat ik nog nooit eerder had gehoord. Het klonk als een soort, tja... geplonk. Maar dan wat melodieus. En als ik goed luisterde, hoorde ik ook een stem zacht zingen. Ik werd nieuwschierig naar waar dat geluid vandaan kwam, en ik liep in de richting van waar het vandaan kwam. Het geluid werd duidelijker, wat dus betekende dat ik dichterbij kwam. Niet veel later bleef ik stilstaan aan de rand van een plek waar net wat minder bomen stonden. Ik zag daar een wezen zitten dat ik nog nooit eerder had gezien. Het deed me denken aan één van die wezens waar ik weleens van had gehoord; kale, twee-benige wezens met stoffen om hun lichaam. Daar leek het wel op. Ze had iets in haar handen vast, wat ik ook al niet snel thuis kon brengen. Het leek op een soort grote tak, maar dan wel met een erg vreemde vorm. Er zaten een soort snaren aan, en als de hand van het wezen daar overheen ging, kwam er geluid uit. Het wezen stopte abrupt met haar gezang, en liet het ding ophouden met geluid maken. Had ze door dat ik er was? Waarschijnlijk wel. Ze draaide zich om, om te kunnen zien of ze werd bekeken. Nieuwschierig kwam ik nog wat dichterbij.



(Tonnerre is trouwens een Sleipnir)
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jun 14, 2012 7:09 am

“Kom op dan! Of durf je opeens niet meer?” Een stel gevleugelde honden stonden bij elkaar. De jongste van het stel, een gevlekte pup, stond angstig vooraan, terwijl de rest breed grijnzend achter hem stond. Voor de gevlekte pup stond een kat. De kat was rood en bij zijn pootjes dansten vlammen. Wel vreemd dat die kat geen bosbrand aanrichtte. Het zou ook wel. Aarzelend begon de pup te grommen. Hij trok zijn bovenlip omhoog, maar zijn verdere houding was angstig. De kat was zeker niet onder de indruk. Deze ging gewoon zitten. “Weet je, pup, je moet met heel wat meer komen om mij weg te jagen,” fluisterde de kat. Dit zei hij in zijn eigen taal, die veel op de taal van de honden leek, maar toch net niet hetzelfde was. Maar omdat de arme pup nog jong was, begreep hij amper wat de kat zei. Hij bleef zijn bovenste tanden ontbloten. De kat zuchtte. “Luister, pup. Ik blijf hier niet voor mijn lol. Zeg nou eindelijk wat je wilt, of ik sla het uit je!” De honden maakten een ‘ooeeh’-geluid, alsof de pup gedist was. Maar juist dat ene geluidje maakte de pup boos. Hij wist niet wat er gebeurde. “Net rozumjey,” zei een van de oudere honden tegen de kat, maar deze luisterde niet en stond op. Net toen ze wilden vechten, trilde de aarde. Beide bleven stilstaan in hun startpositie. De jonge pup raakte echter vermoeid en ging weer gewoon staan. Weer trilde de aarde. Niet hevig, maar heel lichtjes. En ritmisch. Toen een schaduw over het groepje viel rende iedereen snel weg. Ik glimlachte kort toen ik hun voorbij liep. Ik had meegekeken en -geluisterd, maar nu pas liet ik mijzelf zien. Ook al was het onderdeel van een zeer lange strijd tussen hond en kat, toch wilde ik dit ene gevechtje tussen hond en kat verstoren. Ik wilde niet dat zo’n jonge pup zou sterven. Want dat was zeker. Hij zou verliezen van die vuurkat. Ik zag dat de pup als enige bleef staan. Hij had zijn staart tussen zijn achterpoten geslagen en zijn kop heel ver achterover gedrukt, waarschijnlijk zodat hij me nog kon aankijken. “Doe dat alsjeblieft niet nog een keer,” zei ik, waarna ik verder liep en een verbaasd groepje achterliet. Geen twijfel dat die pup dat niet nog een keer zou doen.

Een heel stuk verder in het bos bereikte een zacht, melodieus geluid mijn oren. Het was misschien iets te zacht. Verward keek ik om me heen. Wat voor een wezen kon nou zo’n geluid uitbrengen? Weer hoorde ik iets. Ja, nu wist ik zeker waar het vandaan kwam. Ik volgde het geluid, al kon dat misschien een hele stomme actie zijn. Het kon immers altijd een val zijn. Maar ach, wat voor een wezen kon nou zo’n geluid uitbrengen? Het viel me op dat ik al in de goede richting aan het lopen was. Na een tijdje merkte ik twee wezens op. Ikzelf stond tussen twee bomen. De een was een sleipnir, een paard met acht poten. Wat deed hij hier in Zielonylas? Niet dat ik daar wat tegen had. Over het algemeen waren ze niet gevaarlijk. Daarbij waren ze ook bosdieren, wat betekende dat ze vrijelijk in het bos mochten rondwandelen. Maar de meeste sleipnirs woonden in Grünland. Naast het paard zag ik een mens. Ze had een vreemd voorwerp bij zich. Wat was dat? Van deze afstand kon ik eigenlijk niet zien dat er snaren op zaten, tot een van de snaren wat licht weerkaatste. Van het vreemde voorwerp ging mijn aandacht naar het meisje. Ik maakte haar hopelijk niet bang. Dat was mijn bedoeling niet. Een achtbenig paard zou vast al wel raar zijn om te zien, laat staan een enorm monster. Ik hurkte langzaam neer. Ik wilde niet dat ze zou schrikken. “Hallo,” sprak ik beide op een zacht volume aan. Dat deed ik door mijn ervaring in Horroria. Ik had gemerkt dat mijn stem eigenlijk best luid was voor een mens. Daarom was het wel wat handiger om zachter te praten. Ik liet mijn blik kort op dat rare voorwerp vallen, maar al snel keek ik haar weer aan. “En wat doen jullie hier in Zielonylas?” Mijn vraag was duidelijk aan beide gesteld. De sleipnir was niet een alledaagse verschijning in Zielonylas en het meisje in heel Fanterria niet. Nu was ik ook geen alledaagse verschijning in dit land. Ik hoorde in Giville thuis. Ze mochten mij gerust vragen wat ik hier deed. Ik was het gebied aan het verkennen. Ik was niet al te vaak in Zielonylas geweest en nu wilde ik een keer hier naartoe. Ik besefte me dat ik verschrikkelijk veel liep. Maar ach, die gedachten waren even onbelangrijk. Nu die twee wezens voor me. Wat deden zij hier?

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   vr jun 15, 2012 5:24 am

Cynthia's gezichtsuitdrukking veranderde toen ze zag dat het maar een simpel paard was die nieuwsgierig was komen kijken. Een frons verscheen echter algauw op haar gezicht toen ze zich bedacht dat dit het eerste normale wezen was dat ze tegenkwam. Helaas voor haar had ze het alsnog mis, het paard bleek op zijn minst acht benen te hebben. Tot zover een normaal wezen. Cynthia wilde zich terugdraaien, omdat zo blijven zitten best wel pijn deed. Hierdoor merkte ze de reus op wiens blik eerst op het paard met de acht benen was gericht. Natuurlijk schrok ze even bij het zien van de reus, maar het leek er niet op dat deze van plan was iets verkeerds te doen. Integendeel, deze hurkte juist, zodat ze niet naar boven hoefden te staren. "Hallo," weerklonk de vriendelijke stem. Het meisje knikte als reactie. "En wat doen jullie hier in Zielonylas?" Langzaam maar zeker verscheen diezelfde frons weer. Zielo- watte? Cynthia keek de reus verward aan. Wat moest ze nou in godsnaam hierop reageren als ze niet eens wist hoe je dat woord uit moest spreken? Ze was zelfs alweer vergeten wat het laatste stukje van het woord was.

Zonder reactie te geven, of zonder iets anders te zeggen, besloot ze haar gitaar weer in zijn hoes te stoppen. Hoewel ze niet echt blij ermee was, zat ze nu in een gesprek met twee wezens, waarvan ze die alleen nog maar in boeken had gezien. En zelfs al was ze absoluut niet de beste in gesprekken voeren, was het best onbeleefd om je bezig te houden met een gitaar of iets dergelijks. Daarbij wilde ze niet dat hij beschadigd raakte, daar was hij niet alleen veel te kostbaar voor in financiele waarde, maar ook in emotionele waarde. Zonder gitaar was ze namelijk nergens. Cynthia legde het voorwerp voorzichtig in zijn hoes en ritste die daarna dicht. Vervolgens pakte ze dit op en legde het horizontaal over haar schoot, zodat ze het in de gaten kon houden. Daarna richtte ze haar grijze ogen weer op de reus die voor haar neer was gehurkt en schraapte haar keel. ''... Waar... Is hier?'' besloot ze maar uit te brengen. Het volume van haar stem was nog steeds even zacht als waarmee ze daarnet gezongen had. Ze was niet gewend om te moeten praten, dus had niemand ooit de moeite genomen om te zeggen dat ze te zacht praatte. De anderen konden haar verstaan, als ze al iets zei, dus zou de reus dat ook wel moeten, niet waar?

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   za jun 16, 2012 3:46 am

Ik merkte dat het wezen naar mij keek, en ik bleef even stilstaan, benieuwd naar haar reactie. Ze bekeek me even, en misschien was ze ook wel verrast door mijn acht benen. Verder besteedde ze geen verdere aandacht aan mij en draaide zich weer om. Toen pas merkte ik dat iemand naar ons beide keek. Ik deinsde wat achteruit toen ik zag dat er een gigantische reuzin voor ons stond, maar ik ontspande toen ze neerhurkte. Ze was in ieder geval niet van plan om ons kwaad te doen. Of tenminste, nog niet. "Hallo", zei ze op een zachter volume dan ik van een reus zou verwachten. Misschien dat ze het expres deed, aangezien de stemmen van reuzen nogal luid kunnen zijn. "En wat doen jullie hier in Zielonylas?" Ik wilde even wachten op wat het andere wezen zou zeggen. Terwijl ik mijn hoofd naar haar wendde, zag ik dat ze het voorwerp in een soort zak stopte, en vervolgens op haar schoot legde. "... Waar... Is hier?" zei ze. Verrast spitsten mijn oren zich. Blijkbaar is ze dus niet van hier, anders had ze die vraag natuurlijk niet hoeven stellen. Maar aangezien ik vermoedde dat de reuzin ook benieuwd was naar wat ik hier deed, antwoordde ik eerst op haar vraag. 'Ik ben gewoon aan het rondreizen. Grünland werd me te saai. Ik wilde de wereld zien, en niet gewoon op een veldje wat doelloos staan grazen.' Ja, ik sprak Nederlands. Na minstens drie jaar door half Fanterria te hebben gereisd, leer je nu eenmaal andere talen. Waarschijnlijk zouden ze het opmerkelijk vinden om een paard plotseling te horen praten, maar ach, wat had het voor nut om het voor mezelf te houden? Ik sprak - beschamend genoeg - niet echt de taal die ik had geleerd; Duits. Ik kon wel gewoon de taal van de paarden spreken, maar Duits? Nee, dat was iets dat ik nog niet beheerste.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   za jun 16, 2012 8:00 am

In het begin schrokken beide van mijn aanwezigheid. Dat nam ik hun zeker niet kwalijk. Dat zou ik immers ook zijn. Het meisje leek verward nadat ik die vraag had gesteld. Oh ja, logisch. Ze wist niet waar Zielonylas was. Waarschijnlijk was het niet eens een land in haar wereld. Ik slikte even. Foute zet van mij. Hoe moest iemand eigenlijk antwoorden op zo’n vraag? “Sorry,” prevelde ik zachtjes, wat natuurlijk wel hoorbaar was. Vrijwel alles wat ik zei was nooit te zacht voor het menselijk gehoor. Andersom was dat niet zo. Als een mens op een normale toon wat tegen mij zei, kon ik dat wel verstaan, maar met moeite. Dat was best jammer. Ik kon niet op een normale manier met mensen praten. Maar toch, als ze een beetje luider gingen praten, dan was alles in orde. Dan moest ik die mensen wel overhalen om luider te praten. En dat ging een beetje moeilijk. Niet iedereen durfde meteen te praten met een wezen dat vele malen groter was. Het meisje bergde haar rare voorwerp weer op in een rare zak. Ik fronste even. Wat was dat eigenlijk? Het was zeker een aards iets. Het kwam zeker niet van Fanterria. Ik had het immers nog nooit gezien. Er kwam een geluid uit, dat was zeker, want noch het meisje noch de sleipnir waren in staat zo’n geluid uit te brengen. Ik besefte me dat dit heel precies was gemaakt. Als ik zoiets in elkaar zou moeten zetten, zou me dat niet lukken. Het voorwerp zat nu in de zak. Ze legde het ding op haar bovenbenen. ''... Waar... Is hier?'' Ik kon het amper horen, maar verstond het nog wel. Ze vroeg waar ze was. Waarschijnlijk was ze net hier. Evenals alle andere mensen. Even keek ik nog naar de sleipnir, maar vervolgens richtte ik mijn blik op haar en trok ik mijn mond open om wat te zeggen. “Nou, ‘hier’ is Zielonylas. Het is een land op Fanterria. Hier leven magische honden en katten, die voortdurend ruzie met elkaar hebben. Ook leven hier verschillende bosdieren. Maar er zijn gevaarlijkere gebieden,” antwoordde ik haar vraag. Ik nam een korte pauze. Dat had ik beter niet kunnen doen, want net in mijn pauze kwam de sleipnir ertussen. Ik bereidde mij voor om zijn taal te ontcijferen. Sleipnirs konden over het algemeen geen Mens. Wel een andere taal, maar die taal zou het meisje vast niet kunnen begrijpen.

'Ik ben gewoon aan het rondreizen. Grünland werd me te saai. Ik wilde de wereld zien, en niet gewoon op een veldje wat doelloos staan grazen.' Wauw. Zijn antwoord verbaasde me, of nou, eerder de taal waarin hij sprak. De sleipnir had in het Mens gepraat! Even keek ik op, maar vanwege wat hij net had gezegd kon mijn reactie verkeerd worden opgevat. Nu leek het alsof ik vond dat het logisch was dat sleipnirs alleen maar op een veldje graasden. Ik verbeterde mijzelf. “Sorry, ik had alleen niet verwacht dat je Mens sprak. De meeste sleipnirs kunnen dat niet,” vertelde ik om mijn reactie te verklaren. “Maar jouw reden vind ik wel logisch. Ik zou zo’n leven ook niet echt leuk vinden.” De sleipnir leek geen kwaad te willen doen. Mijn houding ontspande. Niet dat ik een gespannen houding had, maar ik was altijd wel een beetje voorzichtig met onbekenden. Nu moest ik vertellen waarom ik hier was. Het zou best raar zijn als ik dit niet zou vertellen. “Ikzelf ben ook aan het rondreizen, maar met een reden. De reden is de mens die op Fanterria komt,” vertelde ik. Even richtte ik mijn blik op het meisje. Wat was haar geschiedenis? Wat was zij hier aan het doen? Maar vooral: waar kwam dat rare geluid toch vandaan? “Mag ik vragen wat dat precies is?” Nadat ik deze vraag had gesteld, gebaarde ik met een knik naar het voorwerp dat op haar bovenbenen rustte. Ik kon beter vragen naar de namen dan naar het rare geluid, besefte ik me. Het was immers altijd wel raar om met een onbekende te praten, laat staan als dit een wezen was waar je alleen maar in verhalen over had gehoord. Ik had persoonlijk liever dat ik de namen kende. Boven me vloog een roedel honden. Ik lette er niet al te veel op. Inmiddels was ik gevleugelde honden wel gewend. Misschien het meisje niet. En dat bracht mij weer tot de vraag die ik wilde stellen. Even glimlachte ik. “Wie zijn jullie, trouwens? Ik ben Avani.” Ik was toch wel nieuwsgierig naar wie ze waren. En ik kon mijzelf het beste als eerste voorstellen. Ik was niet bang dat een bekende mij zou aanvallen. Ik was immers een van de weinige reuzen die de grote bergketen overstak. Wie kon mij dan nog aanvallen? Bang voor honden en katten was ik niet. Andere bosdieren maakten mij ook niet bang. Ik betrapte mijzelf op afdwalende gedachten. Goed. Deze twee. Wie waren ze?

(Oegh, mijn 100e post! Very Happy)

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   di jun 19, 2012 12:27 am


"Nou, ‘hier’ is Zielonylas. Het is een land op Fanterria. Hier leven magische honden en katten, die voortdurend ruzie met elkaar hebben. Ook leven hier verschillende bosdieren. Maar er zijn gevaarlijkere gebieden," was het antwoord van de reuzin. Fanterria? Als dit een land was van Fanterria... Dan was Fanterria een continent, of iets? Maar ze had er nog nooit eerder van gehoord. Aan de andere kant had ze ook alleen maar van deze wezens gehoord in boeken en fantasiefilms. Was ze dan in een andere dimensie terecht gekomen? De reuzin had vast nog nooit gehoord van aarde en zijn continenten. Misschien waren mensen hier wel zeldzaam of was zij de eerste die de reuzin en het paard hadden gezien. 'Ik ben gewoon aan het rondreizen. Grünland werd me te saai. Ik wilde de wereld zien, en niet gewoon op een veldje wat doelloos staan grazen.' Cynthia keek verbaasd op toen het paard een antwoord gaf op de reuzin haar eerder gestelde vraag. Kon het praten? Dat konden paarden op aarde niet. Natuurlijk was dit niet haar thuis, dus moest ze eigenlijk niet zo verbaasd zijn. Als iets acht benen kon hebben, kon het vast ook praten. "Sorry, ik had alleen niet verwacht dat je Mens sprak. De meeste sleipnirs kunnen dat niet, maar jouw reden vind ik wel logisch. Ik zou zo’n leven ook niet echt leuk vinden." Sleipnir? Heette het wezen zo? Cynthia richtte haar grijze ogen voor een aantal tellen op het paard en keek toen terug naar de reuzin. Mens was waarschijnlijk de taal die zij sprak, nam ze aan. Maar als dat een taal hier was, dan waren er vast meerdere mensen in Fanterria? Ergens leek ze teleurgesteld. Een wereld zonder mensen had voor haar leuker geklonken. Mensen bemoeiden zich alleen maar met andermans zaken of maakten dingen stuk, het maakte niet uit wat het was. Af en toe schaamde ze zich voor haar eigen soort.

"Ikzelf ben ook aan het rondreizen, maar met een reden. De reden is de mens die op Fanterria komt," vertelde de reuzin uiteindelijk, waarmee ze Cynthia's vermoedens bevestigde. Stik, ze was dus toch niet de enige. Aan de andere kant, als deze reuzin aan het rondreizen was voor de mens, maakte haar dat dan een... Vriend? Niet dat ze ooit iemand haar vriend had genoemd of had kunnen noemen. De meeste mensen die ze kende van school waren alles behalve vrienden. Die zochten alleen maar een manier om je te kunnen breken, zodat ze er zelf beter uitkwamen dan jijzelf. Helaas voor hen ging dat niet zo gemakkelijk bij haar. Ze had haar hele privéleven voor hen weten af te sluiten, dus konden ze haar sowieso daar niet oppakken. Ze zei ook nooit wat in de les of in de school zelf. Telkens als het pauze was, was ze snel weer verdwenen uit het klaslokaal. Waarom in je eentje daar blijven zitten als je dan een makkelijk doelwit was? Nee, ze wist wel beter dan dat. "Mag ik vragen wat dat precies is?" De stem van de reuzin haalde haar uit haar gedachte. Langzaam keek ze op en zag dat deze naar haar gitaar knikte. Natuurlijk, dat hadden ze hier waarschijnlijk niet. Hoe moest ze nou weer uitleggen aan die twee wat het dierbaarste bezit van haar nou precies inhield? Sterker nog, moest ze dat wel vertellen? Ze wist absoluut niet of ze het kon vertrouwen. Als ze het thuis al niet kon, waarom hier dan wel? Aan de andere kant, misschien moest ze het maar een gokje wagen. Ze waren vast niet zo verpest als de mens was. ''Dat is een gitaar,'' begon ze, proberend haar emotieloze toon weg te werken, terwijl ze zichzelf dwong langzaam te glimlachen. Haar mondhoeken krulden langzaam omhoog, maar niet al te ver. ''Het is een instrument waarmee je muziek kan maken, zoals ik net heb gedaan. De mens vindt zoiets mooi klinken. Het wordt vaak gebruikt in onze wereld,'' legde ze uit. Ze was onzeker of het wel te begrijpen was. Wisten ze wel wat muziek was? Wat was ze toch goed in uitleggen. Not.

"Wie zijn jullie, trouwens? Ik ben Avani," stelde de reuzin zichzelf voor. Cynthia keek haar ongemakkelijk aan. Opnieuw spookte de vraag 'Kan ik hun wel vertrouwen?' door haar heen. Ergens wist ze dat ze wel zou moeten. Avani leek haar best vriendelijk en aangezien ze hier was om de mensen te helpen... Opnieuw dwong Cynthia zichzelf te glimlachen, iets wat ze absoluut niet gewend was om te doen. En zeker niet zo vaak achter elkaar. ''Ik heet Cynthia,'' bracht ze uiteindelijk uit, hopend dat ze de juiste keus had gemaakt. Tot nu toe had ze altijd op haar gevoel kunnen vertrouwen en die vertelde haar nu dat het wel goed zat.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jun 21, 2012 11:57 pm

Ik zag dat de reus verbaasd was over mijn antwoord. Dat kon ik ergens wel begrijpen, je komt niet elke dag een sprekend paard tegen. Tenzij het een xanthus of een balius is, maar voor de rest hinnikten de meeste rassen alleen maar. Ik had het Mens geleerd door rond te reizen, en doordat één van mijn vrienden een balius was, en die sprak de helft van de tijd de vreemde taal. “Sorry, ik had alleen niet verwacht dat je Mens sprak. De meeste sleipnirs kunnen dat niet,” zei de reuzin om haar reactie te verklaren. 'Het geeft niet, ik snap wel waarom je verbaasd bent. Sprekende paarden komen niet bepaald veel voor,' antwoordde ik. Ik draaide mijn hoofd even naar het meisje, die ook een verbaasde blik in haar ogen had. Zij had dus ook nooit een paard gezien dat praatte. "Maar jouw reden vind ik wel logisch. Ik zou zo’n leven ook niet echt leuk vinden.” sprak de reus weer. Zacht hinnikte ik, om even wat af te wisselen van de spreektaal. “Ikzelf ben ook aan het rondreizen, maar met een reden. De reden is de mens die op Fanterria komt,” zei ze. Nieuwschierig spitste ik mijn oren, hoewel ik niet zeker wist of ze nog meer ging vertellen. Ze richtte haar blik kort op het meisje, en als vanzelf volgde ik die blik ook. Zo zag een mens er dus uit. Een beetje zoals een reus, maar dan kleiner, ongeveer net zo groot als een centaur. Maar dan zonder dat paardenlichaam, natuurlijk. De reus knikte naar het vreemde voorwerp dat op de schoot van het meisje lag. “Mag ik vragen wat dat precies is?” Ja, eigenlijk was ik daar ook wel nieuwsgierig naar. ''Dat is een gitaar,'' begon ze. Vragend hield ik mijn hoofd wat schuin. Een gitaar? Daar had ik nog nooit van gehoord. ''Het is een instrument waarmee je muziek kan maken, zoals ik net heb gedaan. De mens vindt zoiets mooi klinken. Het wordt vaak gebruikt in onze wereld,'' vervolgde ze. Dat was dus dat geluid van daarnet. Dat was de reden dat ik hier ben aangekomen, en dat ik nu met een reus en een mens sta te praten. "Wie zijn jullie, trouwens? Ik ben Avani," hoorde ik een stem zeggen. Ik keek even omhoog, en het was inderdaad de stem van de reus. Ik was niet gewend om zo omhoog te kijken, dus liet ik mijn hoofd weer zakken. ''Ik heet Cynthia,'' zei het meisje. Ik liet mijn blik even over de twee wezens glijden. 'En ik heet Tonnerre,' sprak ik. 'Tonnerre'. Eigenlijk was ik wel blij met zo'n naam. Hij paste letterlijk en figuurlijk bij me. Het woord betekende 'Donder', wat wel matchte met mijn kleur en de vlek op mijn schouders. Ook werd mij weleens verteld dat als ik galoppeerde, het klonk alsof het onweerde. Tja, dat zou zomaar kunnen, ik had namelijk wel wat weg van een koudbloed, en die stonden niet bepaald bekend als paarden die geluidloos kunnen galopperen.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   vr jun 22, 2012 12:39 am

'Het geeft niet, ik snap wel waarom je verbaasd bent. Sprekende paarden komen niet bepaald veel voor,' reageerde de sleipnir. Gelukkig was hij niet verontwaardigd. Nu was ik niet bang dat hij mij zou aanvallen, maar ik wilde niet onnodig iemand kwetsen. ''Dat is een gitaar,'' vertelde het meisje toen ik naar het aparte voorwerp vroeg, dat nu op haar bovenbenen rustte. Een.. Gitaar? Nou, daar had ik werkelijk nog nooit van gehoord. Het woord kende ik niet, het voorwerp kende ik niet, ik begreep zelfs niet waar het voor diende. Een wapen? Het had wel een rare vorm in dat geval. Het onderste deel was heel dik en niet eens scherp! Waarschijnlijk was het zeer breekbaar. Nee, dat kon een wapen niet zijn. Dus wat was het dan? Even hief ik mijn wenkbrauwen omhoog terwijl ik nog steeds nadacht over wat het zou kunnen zijn. Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten op het antwoord van het meisje. Alsof ze mijn gedachten kon lezen vertelde ze mij al snel waar zo’n ‘gitaar’ nou voor diende. ''Het is een instrument waarmee je muziek kan maken, zoals ik net heb gedaan. De mens vindt zoiets mooi klinken. Het wordt vaak gebruikt in onze wereld,'' vertelde ze. Muziek? Dat zachte geluid van net? Nu wist ik wel wat muziek was, maar mijn muziek was vast en zeker heel anders dan de muziek waar het meisje over had. Ik knikte begrijpend. “Het was wel zacht, maar het klonk wel mooi,” zei ik. Hiermee probeerde ik aan te geven dat ik haar muziek had horen maken. Weliswaar met moeite, omdat het voor mij zachter klonk dan voor een kleiner wezen, maar ik had het wel gehoord. Nu was dat geluid anders dan wat hier gebruikelijk was, maar alsnog was het niet het lelijkste wat ik ooit had gehoord. Ik dacht even na over hoe het meisje reageerde. Ze kwam een beetje voorzichtig over, alsof ze ons niet vertrouwde. Dat kon ik me ook goed voorstellen. Persoonlijk zou ik als mens niet direct mijn vertrouwen in een achtbenig paard en een reus stoppen. Ze waren te gevaarlijk daarvoor. Eigenlijk zou ik ook niet direct mijn vertrouwen in iemand moeten stoppen. Ik dacht even terug aan die roodharige jongen. Wat was zijn naam nog maar? Akis? In ieder geval, dat was juist een persoon die ik beter niet kon vertrouwen. Maar ik kreeg wel het gevoel dat dit meisje wel te vertrouwen was, anders dan Akis, die mij waarschijnlijk het liefste dood zag. Dat ik aan hem dacht, was fout. Hier zag ik geen roodharig wezen, dus moest ik er ook niet aan denken.

''Ik heet Cynthia,'' stelde het meisje zich voor met een geforceerde glimlach. Cynthia? Dat was vast en zeker een typisch aardse naam. Ik herhaalde haar naam een aantal keer in mijn gedachten, zodat ik die naam later weer zou kunnen herinneren. Maar een andere stem schudde mij wakker. 'En ik heet Tonnerre,' stelde de sleipnir zichzelf voor. Tonnerre? Dat was niet echt een naam die ik vaak hoorde in Grünland. Het was meer een naam die de wezens van Latica weleens droegen. Ach, het zou ook wel. Ik merkte Cynthia’s geforceerde glimlach op. Waarom deed ze moeite met glimlachen? Was ze hier net en wilde ze dus even bijkomen? Of was ze bang dat niet vriendelijk zijn erg gevaarlijk was? Ik stond kort op uit die gehurkte positie, wat een naar gevoel in mijn benen gaf. Hierna ging ik gewoon zitten. Ik wilde niet dat ze zouden schrikken. “Je hoeft niet bang te zijn, ik doe je echt niks,” probeerde ik haar gerust te stellen. Natuurlijk wist ik niet wat er aan de hand was. Maar goed, ik kon natuurlijk niet bewijzen dat ik haar niks zou doen. Maar was het dan niet zinloos om haar naam te weten, als wel? Dan maakte het toch niet uit hoe ze heette? De smaak was dan belangrijker. Ik wilde er niet aan denken om een mens te moeten eten. Gatver. Niet dat mensen vies waren, maar het was gewoon laag. Je was zielig als je het op zo’n klein wezen gemunt had. En ik was zeker niet zielig. Als ik wilde vechten, dan deed ik dat wel met iemand van mijn eigen lengte. Al waren er niet zo veel wezens van mijn eigen lengte. Ik was aan het bedenken wat ik nu kon zeggen. Ik wist op het moment niet echt wat ik kon zeggen. Behalve misschien over Cynthia’s wereld. Zo kon ik kijken of de sprookjes over mensen daadwerkelijk klopten. Ik richtte mijn blik op de lucht, die in dit gedeelte van het bos mooi te zien was. Of in ieder geval zag ik de lucht wel. “Hoe ziet jouw wereld er uit, Cynthia?” Ik stelde de vraag op een rustige toon, zonder mijn blik van de strakblauwe lucht af te wenden. Maar na een tijdje keek ik weer naar de grond. Of nou, mijn hoofd was op de grond voor me gericht, maar mijn groene ogen waren op het meisje gericht. Eigenlijk was ik best nieuwsgierig naar hoe haar wereld was. Was het een wereld van dood en verderf, zoals de verhalen dat zo spannend brachten? Of was het een mooie, groene wereld vol vrede? Ik wist het echt niet. Ik wachtte haar antwoord af, terwijl een paar haren voor mijn ogen vielen en zachtjes met de wind meedansten.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   zo jun 24, 2012 9:22 am


"Het was wel zacht, maar het klonk wel mooi," weerklonk Avani's stem in haar oren. Normaal gesproken zou een mens nu grijnzen of misschien wel grinniken, maar Cynthia niet. Ze wist natuurlijk wel zelf waarom het zacht had geklonken. Avani was een reus, daarom klonk het sowieso al zacht voor haar, maar de eigenlijke rede was omdat een elektrische gitaar moest worden aangesloten op een versterker. Zonder zo'n ding was het eigenlijk een wonder dat de reuzin het mooi vond klinken. Nu moest ze eigenlijk zelf ook toegeven dat, met of zonder versterker, een elektrische gitaar al mooi kon klinken, maar ze was zo gewend aan het geluid van een aangesloten gitaar, dat ze hier toch nog wel even aan moest wennen. Ze had overigens ook geen andere keus, want hier hadden ze natuurlijk niet zoiets om haar gitaar op aan te sluiten. Cynthia moest dus maar roeien met de riemen die ze had, tenzij er een weg terug naar huis was. Dat betwijfelde ze, net zoals ze het betwijfelde of ze wel naar huis wilde. Wie weet was het hier wel beter dan op aarde. Het meisje richtte vlug haar grijze ogen op Avani, die van houding wisselde en op de grond ging zitten. Waarschijnlijk was het gewicht teveel geworden en besloot ze het maar makkelijker voor zichzelf te maken. Ze kon het de reuzin niet kwalijk nemen, zij zou precies hetzelfde hebben gedaan. "Je hoeft niet bang te zijn, ik doe je echt niks," sprak Avani tegen haar. Cynthia liet een klein, bescheiden glimlachje zien. Dit keer meende ze het, maar ze had niet echt zelf door dat ze het deed. Voor ze het echter door kon krijgen, richtte ze haar grijze ogen voor een aantal tellen naar de grond. Hoe graag ze Avani ook wilde geloven, ze kreeg het niet voor elkaar de reuzin haar woorden voor de volle 100 procent te accepteren.

"Hoe ziet jouw wereld er uit, Cynthia?" Cynthia keek weer op, maar merkte dat Avani zelf naar de lucht staarde. In plaats van de reuzin haar blik te volgen, keek ze strak voor zich uit. Die vraag had ze kunnen zien aankomen. Zelfs al wist Avani wat mensen waren, ze wist absoluut niet hoe haar wereld eruit zag, of wel? De mogelijkheid dat wezens van deze wereld in haar wereld terecht konden komen, bestond wel, maar was uiterst klein. Ze gokte erop dat zo de mythologie ontstond bij haar thuis. Dat, sinds de oudheid al, deze vreemde wezens door een portaal werden gezogen en de mens hen enkel een aantal keren had ontdekt of ontmoet. Hoe anders kwamen ze aan precies dezelfde uiterlijk op een plaatje in één of ander vreemd boek uit de bibliotheek? Zou dat ook het geval zijn met de mens hier? Cynthia zuchtte onopmerkbaar en besloot zich maar op Avani's vraag te concentreren. Ze was absoluut niet goed in dingen uitleggen. Het was zelfs een wonder dat dit gesprek plaatsvond, aangezien zij erin deelnam. Normaal gesproken zou óf de rest óf zijzelf al weg zijn gelopen. ''Dat verschilt nogal,'' sprak ze uiteindelijk hardop, terwijl ze haar grijze ogen weer op Avani richtte, die nu klaarblijkelijk terugkeek. Cynthia slikte even. Niet omdat ze bang was voor de reuzin, maar omdat ze zich nu pas realiseerde dat ze publiek had die naar haar wilde luisteren. ''In mijn wereld heb je zowel de natuur, met bossen zoals dit en grasvlaktes voor zover je kan kijken... Maar we hebben ook complete dorpen en steden, waar amper natuur te vinden is. Enkel geasfalteerde wegen en enorme huizen, waar de mens door alle drukte heen moet sleuren om op z'n bestemming uit te komen. Om nog maar te zwijgen over de winkelstraten, bezaaid met rijke en arme mensen, die daar te vinden zijn om dingen te kopen of om voor geld te bedelen,'' vertelde ze, niet zeker wetend of dit wel een uitleg was of dat ze nu gewoon haar mening sprak over de bewoonde wereld.

Na een korte pauze opende ze haar mond weer. Haar wereld was niet in een paar zinnen uit te leggen. Ze had al nachtenlang liggen peinzen over hoe de wereld nou precies in elkaar zat. Echter met weinig succes, waardoor ze tot de conclusie kwam dat haar thuis en alles erom heen maar een mysterie was. Er was altijd één vraag die altijd door haar hoofd spookte. Waarom? Waarom deden mensen elkaar zoveel aan? Waarom bouwden mensen iets op, dat vaak wel jaren kostte om te doen, om het na een tijdje zonder enige emotie weer te breken? En dan bedoelde ze niet per sé de gebouwen, huizen, winkels of iets ander dergelijks dat met veel handen en machines was opgebouwd. Ook relaties konden binnen enkele seconden stuk gaan, waarvan men na een bepaalde tijd spijt van ging krijgen. Als dat zo was, waarom deden ze dan zoiets? Als Avani aan haar had gevraagd hoe de mens in elkaar zat, had Cynthia vast een beter antwoord kunnen bedenken. Natuurlijk waren mensen net zo mysterieus als de aarde zelf, maar ze had de mens wel vaker meegemaakt dan de talloze andere plekken op de wereld die anders waren dan haar stad. Als ze het heel eerlijk moest bekennen, had ze maar een bloedhekel aan de stad. ''We hebben wel 'wezens' in onze wereld, maar die zien er bij lange na niet uit als jullie. Sommige houden we zelfs als gezelschapsdier,'' sprak ze uiteindelijk. Het was maar een kleine uitleg wat ze had gegeven, maar meer wist ze ook niet te beschrijven. Ze had nooit nagedacht over haar wereld. Enkel over degene die het langzaam verwoestte. Als de mens inderdaad vaker te zien was in Fanterria, vreesde Cynthia dat hetzelfde met deze wereld zou gebeuren. Als dat echt het geval was, moest ze Avani dan niet waarschuwen, zelfs al zou zichzelf dan ook verdacht maken..?

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   di jun 26, 2012 12:19 am

"Hoe ziet jouw wereld er uit, Cynthia?" hoorde ik de stem van de reus zeggen. Op zich was ik daar ook wel benieuwd naar, en mijn blik gleed terug naar Cynthia, terwijl ik op een antwoord wachtte. ''Dat verschilt nogal,'' zei ze uiteindelijk. ''In mijn wereld heb je zowel de natuur, met bossen zoals dit en grasvlaktes voor zover je kan kijken... Maar we hebben ook complete dorpen en steden, waar amper natuur te vinden is. Enkel geasfalteerde wegen en enorme huizen, waar de mens door alle drukte heen moet sleuren om op z'n bestemming uit te komen. Om nog maar te zwijgen over de winkelstraten, bezaaid met rijke en arme mensen, die daar te vinden zijn om dingen te kopen of om voor geld te bedelen,'' vervolgde ze. Ik moest even in mijn geheugen graven, want ik had al wel eens van steden gehoord, maar ik kon me niet zo snel meer herinneren wat ze precies waren. Toen wist ik het weer. In verhalen die mij als veulen werden verteld, kwam dat wel vaker voor. Ik luisterde nieuwschierig verder naar Cynthia's verhaal. ''We hebben wel 'wezens' in onze wereld, maar die zien er bij lange na niet uit als jullie. Sommige houden we zelfs als gezelschapsdier,'' zei ze na een tijdje nagedacht te hebben. Dus wezens die er echt niet uitzien zoals wij? Ik vroeg me af wat het dan zou kunnen zijn. Ik dacht even na. Ik dacht aan eenhoorns zonder hoorn, aan vierpotige weerwolven, kleine serpenten, feniksen zonder vuur. Of tenminste, zo gingen de verhalen. Ik vroeg me af of dat die andere wezens waren waar Cynthia het over had. En "Sommige houden we zelfs als gezelschapsdier"? Bedoelde ze dat sommige dieren daar in een huis woonden, bij een mens? Ik vermoedde dat ze het ook min of meer over paarden had. Even huiverde ik. Het leek me niets om een scherp ijzeren bit in mijn mond te krijgen, en een zadel met een strakke singel op mijn rug. Nee, ik hield het liever bij vrijheid.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   di jun 26, 2012 2:03 am

Even was het stil. Waarom? Dacht ze na over een antwoord of durfde ze niks terug te zeggen? Dat eerste was het meest voor de hand liggend, maar ook die tweede was niet verbazingwekkend. Ik nam niet aan dat dit het meest spraakzame meisje van alle mensen was. Ik hoopte echter dat het die eerste was. Als ik haar wilde helpen kwamen we met die tweede reden niet zo ver vooruit. ''Dat verschilt nogal,'' zei ze uiteindelijk. Ik liet het niet merken, maar ik was opgelucht dat ze wat zei. Gelukkig durfde ze wel wat te zeggen. Misschien had ik anders door moeten vragen. Maar dat zou eigenlijk ook niet helpen. Als een bang iemand constant dezelfde vraag kreeg voorgeschoteld, zou deze denken dat hij of zij onder druk stond. Dan zou die persoon al helemaal niet antwoorden. ''In mijn wereld heb je zowel de natuur, met bossen zoals dit en grasvlaktes voor zover je kan kijken... Maar we hebben ook complete dorpen en steden, waar amper natuur te vinden is. Enkel geasfalteerde wegen en enorme huizen, waar de mens door alle drukte heen moet sleuren om op z'n bestemming uit te komen. Om nog maar te zwijgen over de winkelstraten, bezaaid met rijke en arme mensen, die daar te vinden zijn om dingen te kopen of om voor geld te bedelen,'' ging Cynthia verder. Voordat ze een ‘maar’ zei, was ik toch wel blij met haar antwoord. Het was dus een mooie, groene wereld. Maar toen ze ging vertellen over gebieden waar nauwelijks natuur was, was ik een beetje teleurgesteld. Jammer dat het niet overal zo mooi en groen was. Ik dacht even na over de woorden die ze allemaal had uitgesproken. ‘Geasfalteerde’. Alleen het woord al gaf me de rillingen, al wist ik niet eens wat het precies inhield. En ze had het over ‘geld’. Wat was dat eigenlijk precies? Het was niet iets wat hier bestond. Ik hoorde vroeger van iemand dat het voor ruilen diende. Maar of het nou een stuk hout was of een stuk huid had hij niet verteld. Ik hief mijn wenkbrauwen even omhoog. Goh, zou het nou wel een goed idee van de Roc zijn geweest om de mensen op Fanterria te laten komen? Ik hoorde heel wat negatieve dingen van Cynthia. Waren ze echt in staat om Fanterria niet in een vervuilde wereld te veranderen?

''We hebben wel 'wezens' in onze wereld, maar die zien er bij lange na niet uit als jullie,'' ging ze verder. In Human District leefden een paar van zulke wezens. Ze waren ook door een portaal meegenomen. Alleen kregen zij wel de mogelijkheid om te praten in het Mens. Het waren eigenlijk vrijwel dezelfde dieren als in Giville, maar dan een stuk kleiner. Eigenlijk was het net alsof Giville een soort mensenland was, maar dan stukken groter. Ikzelf leek immers veel op de mensen. Ook de dieren die daar woonden leken veel op de aardse dieren. Vandaar dat ik me wel iets bij zulke dieren kon voorstellen. “Sommige houden we zelfs als gezelschapsdier,” ging Cynthia verder. Ik schrok hier eerlijk gezegd een beetje van, niet dat ik angstig opsprong, maar ik keek wel een beetje verbaasd. Het kwam er in feite op neer dat ze de vrijheid van zo’n wezen ontnamen. Nu gebeurde dat ook vaak in Fanterria, maar het was nooit leuk om dat te horen. “Dus eigenlijk ontnemen jullie de vrijheid van zo’n wezen,” fluisterde ik. Toen ik wat anders wilde zeggen hoorde ik wat struiken naast me ritselen. Ik keek om, maar toen ik zag wat het wezen was, werden mijn ogen groot. Dat was die gevlekte en gevleugelde pup van daarnet! En hij zag er behoorlijk gehavend uit, alsof hij zojuist een gevechtje met een andere hond had gehad. Ik pakte de gevlekte pup voorzichtig op. “Voordat ik bij jullie was, had ik een roedel honden gevonden. Ze wilden deze pup met een kat laten vechten. Volgens mij hebben die honden hem aangevallen,” legde ik uit aan de twee. Nu was die pup niet zo heel jong meer, toch was het nog altijd laag om een pup te laten vechten. Een paar andere honden sprongen opeens uit de struik achter mij, maar toen ze ons drieën zagen aarzelden ze even. De pup in mijn hand begon te piepen en iets te roepen in een onverstaanbare taal. Het was in ieder geval wel duidelijk dat hij de roedel honden weg wilde hebben. Één van hen gromde naar mij. Natuurlijk wilde hij dat ik de pup weer op de grond zette. Maar dat zou ik zeker niet doen, want ik hoefde niet te raden naar wat er dan zou gebeuren. Ik gromde terug naar de hond, die met grote tegenzin ging zitten. Ze moesten weg, vond ik, maar hoe?

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   wo jun 27, 2012 3:47 am


"Dus eigenlijk ontnemen jullie de vrijheid van zo’n wezen," had Avani gezegd. Zachter dan dat ze normaal sprak, maar nog steeds verstaanbaar voor Cynthia, waarschijnlijk omdat Avani's stem sowieso al hard weerklonk voor een nietig mens als haar. Het meisje keek even weg, aangezien de reuzin net wel de harde waarheid had uitgesproken. Maar daar was de mens dan ook goed in, in haar ogen. Dingen ontnemen en kapotmaken. Er ging geen dag voorbij dat ze daar niet aan dacht. Toch was het niet geheel schadelijk voor de meeste wezens die in gevangenschap moesten leven. Wezens zoals honden en katten hielden juist van gezelschap van de mens. Hier zag ze dan het verkeerde ook niet van in. Andere wezens, echter, zoals beesten die uit tropische gebieden werden vervoerd naar haar land, hadden de mens helemaal niet nodig om te overleven. Het was iets dat uit eigen belang werd gedaan, omdat zoiets bezitten gewoon weg 'cool' of 'mooi' was. Cynthia verachtte zulke gedrag. Wat boeide het haar nou wat de do's and don'ts waren in het middelbare schoolleven of in het leven zelf. Ze leefde het zoals zij wilde, niet zoals haar verteld werd. "Voordat ik bij jullie was, had ik een roedel honden gevonden. Ze wilden deze pup met een kat laten vechten. Volgens mij hebben die honden hem aangevallen." Cynthia richtte haar grijze ogen terug op het groepje, merkend dat ze iets gemist had. Gelukkig was het niet veel, maar ze moest haar best doen niet verbaasd op te kijken van de gevleugelde pup in Avani's handen. Een hond met vleugels was zeker niet iets dat ze elke dag tegen kwam, maar als je er echt over nadacht kwam ze ook geen reus of Sleipnir elke dag tegen.

Op dat moment verschenen nog een aantal honden, maar die zagen er al een stuk ouder uit dan de pup was. Cynthia kon nog net de neiging onderdrukken om op te springen en terug te deinzen. Dit was één van de weinige keren dat ze echt angst had voor iets. Normaal gesproken zou het haar niet echt interesseren of ze in gevaar was of niet, zoals het bijna dagelijks getreiter in het lege klaslokaal of op straat, maar dit was anders. Dit waren echt wezens die je waarschijnlijk in stukken konden scheuren als je niet oplette. Nu achtte ze de honden niet in staat om zoiets te doen op het moment. Niet individueel althans. Zelfs al zouden ze alledrie op de zwakste schakel afspringen, wat in dit geval eigenlijk de pup was, maar die zat veilig in Avani's handen, dan zou de reuzin toch wel ingrijpen? Eerlijk gezegd wist Cynthia niet zeker of zo'n scenario wel zou plaatsvinden en dat ze Avani of Tonnerre daar wel in kon vertrouwen. Zij was de buitenstaander hier, of niet soms? Plus het feit dat ze nu erg kwetsbaar was en dus een makkelijk doelwit. Nee, zo mocht ze niet denken. Hoe moeilijk het ook voor haar was, ze moest toch iemand hier kunnen vertrouwen? Haar blik gleed van de pup naar de andere honden. Eentje van hen ging zitten, wat aan leek te geven dat hij niet van plan was om weg te gaan zonder het beestje dat Avani vast had. Cynthia keek ongemakkelijk voor zich uit, terwijl ze een andere houding aannam om in te zitten. Was het eigenlijk wel verstandig om hier te blijven nu ze pottenkijkers erbij hadden?

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   vr jun 29, 2012 12:02 am

Ik wachtte af op hoe de reus zou reageren op wat Cynthia vertelde. “Dus eigenlijk ontnemen jullie de vrijheid van zo’n wezen,” antwoordde ze. Ik wilde er niet aan denken hoe het zou zijn om zonder vrijheid te moeten leven. Dat je gedwongen alles moest doen wat men zei, en je niet eens zelf mocht doen wat je wilde. Nee, zo’n leven wilde ik echt niet hebben. Ik was meer dan gelukkig met mijn vrijheid, en die zou ik niet zo snel willen opgeven. Ik spitste mijn oren toen ik geritsel in de struiken hoorde. Een gevlekte, gevleugelde pup kwam uit de struiken rennen. Verrast keek ik naar het kleine diertje dat op ons afrende. Wat deed hij hier? Hij zag er nogal gehavend uit, alsof hij net had gevochten. Ik zag hoe Avani de pup oppakte. Ik keek haar vragend aan.“Voordat ik bij jullie was, had ik een roedel honden gevonden. Ze wilden deze pup met een kat laten vechten. Volgens mij hebben die honden hem aangevallen,” zei ze. Ik knikte begrijpend. Ik schrok toen uit de struiken plotseling een hele groep gevleugelde honden verscheen. Ze leken wat te twijfelen toen ze ons zagen, en ik probeerde wat van de schrik te bekomen. Even keek ik op naar de pup, die iets piepte in een andere taal. Ik kon er niet echt wijs uit worden, ik was niet bepaald een talenknobbel. Maar ik wist wel dat hij de andere honden zo ver mogelijk uit de buurt wilde hebben, dat leek me duidelijk. Één van de honden gromde, en ging met tegenzin zitten. Hij was niet van plan om weg te gaan voordat hij de pup mee kon nemen. Ik vermoedde dat ze niet bepaald veel goeds met de pup voorhadden, en de pup wilde duidelijk niet mee. De blik in de ogen van de honden beviel me niet. Ik liep een paar passen vooruit, kromde mijn hals en schraapte met een voorhoef op de grond. Het was natuurlijk niet zo dat ik meteen een gevecht wilde, maar dit was duidelijke lichaamstaal voor “ga weg!”.


Wat is er aan de hand met mij en mijn korte posten hier?
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   vr jun 29, 2012 2:17 am

Het leek alsof de honden zeker niet van plan waren om weg te gaan. De voorste honden stapten wat naar voren en gromden richting mij, bedoeld als een soort waarschuwing. Dachten ze nu werkelijk dat ik bang werd van een simpele grom? Maar aan de andere kant, stel dat ze niet alleen mij zouden aanvallen, maar ook Tonnerre en Cynthia? Tonnerre had inmiddels een dreighouding aangenomen. Hij kwam wel in de problemen als de honden hem daadwerkelijk zouden gaan aanvallen. Maar goed, Cynthia zou ook in de problemen komen. De pup, als de honden hem konden pakken, ook. Ik ging wat rechter zitten. De honden bleven ook gewoon zitten. Een van hen, waarschijnlijk de leider omdat hij groot en sterk was, maakte een gebaar richting Cynthia en Tonnerre. De hond die de signalen ontving, knikte haast onmerkbaar. Ze waren iets van plan, dat was zeker. Net op het moment dat ik niet goed oplette sprong een van de honden op mij af. Een paar honden volgden hem. De groep sprong op en landde weer, maar dit keer landden ze op mij. Ze nagelden zich vast door hun scherpe klauwen in mijn huid te slaan. Een prikkende pijn verspreidde zich over mijn rechterarm en mijn voorhoofd. Ik deed mijn best om het niet uit te schreeuwen. De andere honden sprongen naar de sleipnir en het meisje toe. Ik gromde. Slim bedacht, maar niet slim genoeg. Ondanks dat de honden mij behoorlijk wat pijn deden, kwam ik overeind, totdat ik uiteindelijk op mijn knieën zat. Voordat de honden het meisje konden bereiken had ik al een hand tussen hun in gezet. De gevleugelde pup zat in mijn andere hand, veilig en wel. Nu moest er maar niet een hond komen die mijn vuist open wilde maken. Met een veegbeweging sloeg ik de honden aan de kant. Sommigen werden omver geduwd, anderen hadden nog de kans om te vluchten. Ze spreidden hun vleugels en besloten om het gebied te verlaten. Ze wilden immers blijven leven. Ik gaf hun geen ongelijk. Even richtte ik mijn blik op Tonnerre. Oei. Een aantal honden waren ook dichtbij hem, merkte ik. Even twijfelde ik over wat te doen. Als ik Tonnerre nu zou helpen, gingen ze allemaal op Cynthia af. Maar andersom kon ook. Iedereen zou zich op de sleipnir storten. Ik slikte. Vervloekte honden.

Ik voelde een steek in mijn voorhoofd. Een van de honden beet me, juist om mij af te leiden. Ik wilde niet afgeleid worden. Ik merkte dat ze mij niet alleen maar aanvielen om mij weg van Cynthia en Tonnerre te houden. Ik werd ook gebeten vanwege de pup die opgesloten in mijn vuist zat. Ze hoopten dat ik de pup van de pijn zou loslaten, of dat ik hem zou doden door hem samen te knijpen. Ik gromde een keer. Niet dat ik in een soort ‘Fury’ terechtkwam, zoals de draken dat weleens hadden, maar ik had genoeg van al die irritante gevleugelde honden. Ik stond op, greep een hond die in mijn arm zat te bijten en wierp hem met veel kracht op de grond. Het arme beest had niet genoeg tijd om zijn val met zijn zwarte vleugels te breken. Door de klap waarmee hij op de grond viel, stierf hij al snel. Het leek wel alsof dit een belangrijk iemand was. Meteen staakten de honden hun aanval, waarna ze allemaal voorzichtig om het lijk heen gingen staan. Maar het piepende en jankende groepje was voor mij nog niet genoeg. Net toen ik een stap wilde zetten gromden alle honden richting mij. Hun grom klonk kwaad, alsof ik iets verschrikkelijks had gedaan, wat in feite ook zo was. Aarzelend zette ik mijn licht opgetilde voet weer op de grond. Wat was dit? Gingen ze niet weg? Waarom niet? Ze riepen iets naar mij, weer in die onverstaanbare taal. Maar omdat ik enkele woorden wel verstond snapte ik waar ze het over hadden. Ik zou boeten voor dat ik de bèta had gedood. Als het de alfa was geweest, waren ze zeker gevlucht. Ik stapte voorzichtig naar achteren, tot ik bij Cynthia en Tonnerre was. Ik zakte even door mijn knieën. Natuurlijk niet al te ver, want dan zouden die honden mij aanvallen. Verdraaid. “Zullen we vluchten?” Ja, vluchten was misschien het beste wat we nu konden doen. Hopelijk kon ik sneller rennen dan die honden konden vliegen. Nu had ik wel voordeel dat ik grote passen kon maken, maar de honden hadden ook sterke vleugels. Ik voelde wat bewegen in mijn hand, maar keek hier niet zo van op. Ik wist dat ik nog steeds de pup in mijn vuist had. Ik opende deze lichtjes, zodat hij nog wel genoeg kon ademen. Ik was benieuwd of de anderen vluchten als een betere optie zagen, of dat ze toch liever wilden doorvechten.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   za jun 30, 2012 12:42 pm

Cynthia keek op richting de Sleipnir toen hij in beweging was gekomen. Ze wist niet waarom, maar de houding die Tonnerre had aangenomen alarmeerde haar dat er iets stond te gebeuren. Iets waar ze waarschijnlijk niet blij van werd. Het meisje hield de honden in de gaten, wetend dat als ze haar aandacht verslapte, ze een groot probleem zou hebben. Iets aan deze situatie stond haar niet aan en ze had ook het grootste recht erop om het totaal niet te vertrouwen. Als die roedel het al voor elkaar kon krijgen een weerloze puppy aan te vallen, waarom hen dan ook niet? Precies op dat moment zag Cynthia dat éé van de honden op Avani afsprong. Ergens onlogisch, ergens begrijpelijk. Ze wilden de pup hebben, niet hen, maar Avani was de grootste en had waarschijnlijk een grotere kans de honden te verwonden. Nu niet, Tonnerre was vast en zeker ook in staat tot zoiets, daar twijfelde ze niet aan. De paarden in haar wereld mochten dan geen kans hebben tegen een troep wolven, deze misschien wel. Hij had op z'n minst acht benen om zichzelf te beschermen en die hoeven kwamen van een gewoon paard al hard aan. Al snel vielen meerdere honden Avani aan, maar Cynthia kon niks anders doen dan hulpeloos toekijken. Hoe moest ze in godsnaam de reuzin helpen als ze zelf al zo zwak overkwam? Ze zou geen kans hebben. Vanuit haar ooghoeken zag ze dat ook op Tonnerre en haar een aantal honden afkwamen. Vlug graaide ze de gitaartas van haar schoot en gooide de schouderband over haar hoofd, zodat die bleef rusten op één van haar schouders en de tas mooi bleef balanceren op haar rug.

Het was echter niet zo slim van haar geweest om te blijven staan, aangezien haar belagers nu wel erg dichtbij waren gekomen. Gelukkig voor haar had Avani het ook gezien en had die haar hand tussen hen in geplaatst, waardoor de weg naar Cynthia werd geblokkeerd. Ze richtte haar grijze ogen voor een aantal tellen dankbaar naar de reuzin, voordat ze doorkreeg dat het nog niet voorbij was en ze nu ook eens iets moest doen. Er was echter één vraag die haar belette om actie te ondernemen: Wat kón ze doen? Avani en Tonnerre hadden sowieso ook hun eigen problemen. Ze kon niet blijven vertrouwen op hun bescherming, dat was wel te merken toen Avani de honden bij haarzelf probeerde weg te krijgen. Hierdoor was de weg naar Cynthia weer vrij en werd daar ook gebruik van gemaakt. Eén van de honden was bij haar in de buurt gekomen zonder dat ze het door had, omdat ze teveel in haar gedachten had doorgebracht, en had haar bij haar arm weten te pakken. Gelukkig was het meerendeel de mouw van haar paarse hoodie, maar ze wilde natuurlijk wel dat het grommende beest haar losliet. In alle paniek begon het meisje haar arm terug te trekken, in de hoop dat ze die in ieder geval kon bevrijden. Als haar dat niet lukte, was ze nog lang niet jarig. Gelukkig liet de hond zelf al los en rende weg. Cynthia volgde hem met haar blik. Ze had niet meegekregen hoe, maar op de één of andere manier was een hond blijkbaar gestorven. Vragend keek ze van Tonnerre naar Avani en merkte toen dat de reuzin langzaam naar hen toe kwam gestapt. Vervolgens zakte ze wat door haar knieën. "Zullen we vluchten?"

Dat was waarschijnlijk het beste idee dat Cynthia in een hele lange tijd had gehoord. Zijzelf kon toch al niks beginnen tegen deze wezens, met of zonder wapen en ze vertikte het om haar gitaar te gebruiken als een soort knuppel. Nee, dan ging ze nog liever ten onder. Vluchten was echter een betere optie, dus knikte het meisje, overtuigd van het feit dat ze daadwerkelijk konden ontsnappen. Natuurlijk wist ze niet welke kant ze op zou moeten om te kunnen ontkomen, dus moest ze maar verdere reactie afwachten en hopen dat ze ook de juiste beslissing hadden genomen. Ze bereidde zich echter wel al voor om een eindje te moeten rennen, maar gelukkig had ze niet zo'n belabberde conditie als de meeste meiden bij haar op school tijdens de gymles. Wat dat betreft kon ze het best lang volhouden, zelfs met een elektrische gitaar op haar rug.

OOC: Nee, ik heb niks beters te doen op dit tijdstip. Slapen, wat is dat? En als het nodig is, mag Cynthia van mij wel gegodmode worden ^^

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jul 05, 2012 12:20 am

Verrast hinnikte ik toen een groep honden op Avani afsprong. Ik wilde net gaan helpen, toen een ander deel van de meute op mij afkwam. Ik steigerde en maaide met mijn hoeven door de lucht. Één van de honden wist mijn aanval te ontwijken en greep me vast bij mijn schouder. Ik gaf een luide hinnik en bleef steigeren en probeerde met alle macht die hond van me af te krijgen. Ik draaide mijn hoofd opzij en beet de hond in zijn poot, en hij liet pijnlijk jammerend los. Toen ik omkeek, zag ik dat een paar van de aanvallers richting het meisje renden. Ik probeerde om erheen te gaan, maar Avani zette haar hand tussen de honden en het meisje, en sloeg de honden met een veegbeweging aan de kant. Een paar honden zagen de kans om te vluchten, maar nog steeds waren er een stuk of drie die mij wilden aanvallen. Geen wonder, ik was een typisch prooidier, maar ik zou me niet zo snel laten vangen. Weer sprong er een hond op me af, greep zich vast aan mijn schoft en kwam op de één of andere manier op mijn rug terecht. Ik boog diep mijn hoofd en begon te bokken. Ik voelde hoe er nog meer tanden in mijn vel werden gezet. In woede en tegelijkertijd in doodsangst begon ik te galopperen en te bokken, terwijl ik scherpe bochten maakte. Twee honden vielen van me af, maar één van hen had nog steeds zijn tanden in mijn rug gezet. Toen waagde ik het erop; ik liet mezelf op de grond vallen en maakte een rolbeweging. Onder me hoorde ik een zachte “oeff” van de hond wiens lucht uit zijn longen werd geperst. Ik stond op, en de hond iets later. Hij zag er wat gehavend uit, maar vluchtte weer weg. Bezweet en diep ademhalend bleef ik staan, wachtend op de volgende aanval die ik zou moeten afslaan.

Achter me hoorde ik iets vallen, en ik draaide me meteen om. Een grote, gevleugelde hond met zwarte vleugels lag roerloos op de grond. Mijn overgebleven aanvallers renden er gelijk heen. Dit moest wel een belangrijk lid van de roedel zijn. Eerst zagen de honden er geschokt en verdrietig uit, maar toen Avani dichterbij kwam, begonnen ze kwaad naar haar te grommen. Ze riepen iets, maar ik kon niet verstaan wat. Avani kwam voorzichtig onze richting uitlopen. “Zullen we vluchten?” vroeg ze. Ik hinnikte instemmend. ‘Dat lijkt me inderdaad het beste, nu.’ De honden waren nu nog kwader en dus gevaarlijker dan eerst, en met hun vleugels zouden ze veel sneller zijn dan rennend. Mijn blik dwaalde af naar Cynthia. Ik verwachtte eerlijk gezegd niet dat een tweebenig wezen sneller kon zijn dan een roedel gevleugelde wolven. Ten eerste liep ze op haar ‘hele’ voet, waardoor ze sowieso al langzamer was dan wezens die op hun tenen of hoeven lopen, en dan had ze ook nog dat gitaar-geval bij zich. Nee, ik zou haar niet aan haar lot overlaten als ik iets kon doen om haar te helpen. Zacht raakte ik haar arm aan met mijn hoofd. ‘Als je wil, kan je wel met mij meeliften. Die honden zullen moeite hebben met mij bij te houden.’ Dat was niet overdreven. Een sleipnir was al minstens zo snel als een renpaard en kon het ook nog net zo lang volhouden als een paard in gewone galop. En bovendien zou ik niet veel last hebben van Cynthia op mijn rug, ik was sterk genoeg.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jul 05, 2012 3:44 am

Roczijdank wilden beide wel vluchten. Nou, ik kreeg van Cynthia niet echt een reactie, maar van de sleipnir wel. ‘Dat lijkt me inderdaad het beste, nu,’ antwoordde hij. Ik gaf hem zeker geen ongelijk. Het was zeker het beste om nu te vluchten. Die honden waren kwader dan ooit. Ik wist zeker dat ze ons niet zomaar zouden laten gaan. Het ging hen vooral om de pup in mijn hand. Een van de honden liep met een haast extreem dreigende houding naar mij toe, maar toen ik mijn andere hand tot een vuist balde deinsde hij een klein beetje achteruit. Wel behield hij dezelfde dreigende houding. Zijn vleugels maakten een rare beweging, zodat er felrode stippen te zien waren. En rood was toch wel een afschrikwekkende kleur. Ik deed een stap naar achteren bij het zien van die kleur. Niemand kon echt tegen die kleur. Kleurenblinden hadden het in dat opzicht gemakkelijker. Ik was niet kleurenblind, helaas. Maar het was ook weer een voordeel. Meerdere honden gingen bij de gevleugelde hond staan. Ai, waarschijnlijk hadden ze een zwakke plek bij mij ontdekt, iets wat mij goed kon afleiden. Ze spreidden allemaal hun vleugels en maakten dezelfde aparte beweging. Mijn hart klopte in mijn keel bij het zien van al die rode stippen. Dit werd iets te veel. Ik keek weg, lichtelijk in angst door de kleur die ik zag. Dat was misschien het stomste wat ik kon doen. Omdat ik even niet oplette werd ik een goede prooi. Spoedig werd ik besprongen door al die honden met rode stippen in hun vleugels. Waar ze maar konden beten en krabden ze mij. Nu deed een beet van zo’n hond niet al te veel pijn, maar als het van meerdere honden was en ook vlak achter elkaar, deed het wel degelijk pijn! Ik schreeuwde, niet alleen van de pijn maar ook van de schrik. Verdorie! Had ik nou maar beter opgelet! Ik voelde bewegingen bij mijn beide vuisten, maar uiteindelijk alleen nog maar bij één vuist. Dit was juist de vuist waar de kleine pup in zat verstopt. Vervloekte hondenneuzen. Ik probeerde in wanhoop de honden van mij af te gooien, maar dat lukte niet. Ze zaten met hun klauwen in mijn huid verankerd, losrukken zou dus enkel meer wonden opleveren. Maar hoe moest ik ze dan van me af krijgen? Of moest ik het risico toch maar nemen? Hmm, dit werd lastig.

‘Als je wil, kan je wel met mij meeliften. Die honden zullen moeite hebben met mij bij te houden,’ stelde Tonnerre voor. Natuurlijk niet aan mij, want mijn gewicht zou hij niet vol kunnen houden, maar aan Cynthia. Dat was een goed plan. Een sleipnir was vast en zeker sneller dan die gevleugelde honden. Ik was enkel sneller doordat ik door mijn langere benen grote passen maakte. Als ik zo groot als een mens zou zijn, zou ik niet snel genoeg kunnen zijn. Honden waren gewoon te snel om te ontvluchten. Maar wacht eens.. Als ik met hun mee zou gaan zouden die honden ook meegaan! De honden hadden zich te sterk vastgenageld aan mijn lichaam en ze zouden niet zo snel loslaten. Ik merkte dat Cynthia op Tonnerre ging zitten. Mooi, dan konden ze alvast weg. Ik gaf een zachte kreun van de pijn. “Gaan jullie maar alvast, ik haal jullie wel in. Ik moet eerst deze wezens van me af slaan,” vertelde ik, maar omdat ik niet fluisterde kon het redelijk luid klinken. Een van de honden beet diep in een wond. En dat deed verschrikkelijk veel pijn. “Ga,” riep ik naar Cynthia en Tonnerre, waarna ik ruw overeind kwam en een aantal honden wegsloeg. Ze bleven echter op mij springen. Ik gromde, waarna ik een aantal honden in elkaar drukte met mijn vrije hand en ze op de grond wierp. Natuurlijk waren ze al gestorven voor ze de grond konden raken. Het was net alsof ik een mens was die geplaagd werd door allerlei muggen. Op schaal leek het wel zo. Het mens was veel groter, maar ook de muggen waren veel groter. Het was eigenlijk gewoon een aards tafereel op grote schaal, maar met fantasiedieren. Ik bleef het pletten en smijten maar herhalen, maar het was net alsof er nieuwe honden voor in de plaats kwamen. Ik werd vermoeid, maar wist dat ik niet kon opgeven. Mijn bewegingen werden steeds minder gecoördineerd. Het enige wat echt bleef, was de pup in mijn vuist, die nu vast en zeker doodsangsten uitstond. Ik wist zeker dat ze hem zouden doden als ik hem vrij zou laten. Mij konden ze in ieder geval niet doden, tenzij ze mij op een zwakke plek raakten. Ik werd uit mijn gedachten gerukt door een van de honden die van mij af viel, maar een grote kras achterliet in mijn arm. Ik deed mijn best het niet uit te schreeuwen, wat me nog lukte ook.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jul 05, 2012 6:21 am


‘Dat lijkt me inderdaad het beste, nu,’ sprak Tonnerre, waardoor Cynthia haar grijze ogen op de Sleipnir richtte. Ze werd echter algauw afgeleidt door de honden, die naast elkaar waren gaan staan en hun vleugels hadden gespreidt. Meteen viel haar op dat hun vleugels rode stippen bevatten en dat ze zich allemaal op Avani hadden gericht. Toen Cynthia naar de reuzin keek, zag ze dat deze haar hoofd had weggedraaid van de honden. Waarom? Beviel hun houding haar niet? Ze hadden inderdaad een aparte houding aangenomen. Cynthia schrok toen ze de honden op Avani af zag springen. Op de één of andere manier vond ze dat ze iets moest doen en dat wilde ze ook wel, maar hoe? Buiten de pestkoppen een lesje leren in haar wereld, kon ze niet veel verrichten als het om vechten en verdedigen ging. Ze was allang blij dat ze haar klasgenoten aan had gekund. Daarbij had ze nog nooit iemand echt geholpen, dus twijfelde ze daar sowieso over. ‘Als je wil, kan je wel met mij meeliften. Die honden zullen moeite hebben met mij bij te houden,’ weerklonk Tonnerre's stem opnieuw. Ze draaide haar lichaam half, zodat ze de Sleipnir weer aan kon kijken. Twijfelend, dat wel. Op zich kon ze beter op zijn rug gaan zitten. Hij was niet alleen sneller met zijn acht benen, zij was ook nog eens zo sloom als maar kon met maar twee. Die honden konden haar makkelijk inhalen, dat was gewoon een feit. Zelfs een hond in haar wereld zou dat kunnen, laat staan deze die ook nog eens vleugels bezaten. Uiteindelijk knikte ze en liep aarzelend op hem af, waarna ze op zijn rug hees en toen haar gitaartas nog fatsoeneerde. Vervolgens hield ze zich stevig vast aan zijn manen, daar voelde hij het namelijk niet als ze erin kneep.

"Gaan jullie maar alvast, ik haal jullie wel in. Ik moet eerst deze wezens van me af slaan," sprak de reuzin, alleen fluisterde ze het nu niet meer, dus klonk het redelijk hard. Cynthia fronste. Als ze Avani hier achter lieten... Wie weet wat er dan met haar gebeurde. Aan de andere kant, als ze met hen meerende, werden zij alsnog aangevallen omdat ze bij haar hoorde. Eigenlijk bevonden ze zich gewoon in een moeilijke situatie. "Ga!" Uit angst sloot het meisje haar ogen en leunde ze wat meer naar voren, richting Tonnerre's nek. Dit wilde ze niet zien. Als je haar vanmorgen had verteld dat ze die middag in een vreemde wereld terecht zou komen, vol met mythische wezens en gevaar, had ze je niet geloofd. Zeker niet als je er nog eens aan toevoegde dat ze werd geholpen door een reuzin en een paard met acht benen en dat ze werd aangevallen door een troep gevleugelde honden. Toch was het de waarheid. De harde waarheid. Zoals altijd. Hopelijk maakte Tonnerre de juiste keuze en rende hij weg. Het kon nou eenmaal niet anders, of wel?



===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   ma jul 09, 2012 6:48 am

- Sorry voor de korte post, door het bos galopperen geeft niet erg veel inspiratie dit keer -

Ik zag hoe een van de honden dreigend op Avani afkwam, en een vreemde beweging met zijn vleugels maakte waardoor er rode stippen op verschenen. Wat later kwamen er nog meer honden bij, die dezelfde vleugelbewegingen maakten met hetzelfde resultaat. Avani keek even opzij, en de honden sprongen meteen op haar af. Ik keek weer naar Cynthia, en uit een ooghoek zag ik hoe ze op mijn rug klom. “Gaan jullie maar alvast, ik haal jullie wel in. Ik moet eerst deze wezens van me af slaan,” hoorde ik de reuzin zeggen. Even keek ik op en een kort moment schoot er ongerustheid door me heen, maar dat gevoel verdween al snel. Avani was groot en sterk, ze kon die honden makkelijk aan. Ik moest nu mezelf en het meisje in veiligheid brengen. “Ga,” riep ze nogmaals. Ik knikte – niet wetend of ze het had gezien of niet – en draaide mijn hoofd om naar Cynthia. ‘Hou je goed vast. Wat er ook gebeurt, laat niet los!’ zei ik tegen haar, waarna ik laag steigerde om energie te verzamelen, en in volle galop rende ik het bos in. Ik vond het jammer dat ik niet in mijn topsnelheid kon gaan, aangezien de bomen te dicht bij elkaar stonden en ik niet wist of het meisje op mijn rug de snelheid aan kon. Even hield ik mijn hoofd wat opzij om te zien wat er achter me gebeurde, en meteen ging ik weer recht vooruit. Een stuk of twee, drie honden zaten achter me aan, vastbesloten om me te verscheuren. En als overmaat van ramp doemde er voor me een grote, omgevallen boom op waar ik niet meer omheen kon. Ik had geen keus, ik moest de sprong wagen. Weer versnelde ik wat, ik zette af en raakte de stam net niet met mijn hoeven. Zodra ik er overheen was moest ik mijn evenwicht weer vinden, wat gelukkig snel genoeg ging en ik kon weer in volle vaart verder. Een ondiepe rivier kruiste mijn pad, en op dat moment schoot me een idee te binnen. Ik wist niet zeker of het zou werken, maar het was het proberen waard. Ik ging de rivier in en rende tegen de stroom in, in de hoop dat de honden mijn geur zouden kwijtraken. Toen ik bij een paar rotsen aankwam sprong ik het water uit, op de rotsen en vervolgens weer het woud in. Ik hoopte dat de honden me niet waren gevolgd, maar ik was niet van plan om me om te draaien en het te vragen. Na een tijdje waren er nauwelijks bomen, en voordat ik het besefte stond ik voor een enorme rotswand. Ik wilde me omdraaien om ene andere kant uit te gaan, maar ik hoorde verontrustende geluiden uit het woud komen. O Roc, dacht ik bij mezelf, laat het nu niet die honden zijn…
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   wo jul 11, 2012 7:28 am

Ik kreunde kort door de pijn. Over mijn neus gleed een druppeltje bloed, die op een stel bladeren uit elkaar spatte. Maar mijn gedachten waren eerder bij de sleipnir en het meisje. Gingen ze nou eindelijk weg? Dat was immers veiliger. ‘Hou je goed vast. Wat er ook gebeurt, laat niet los!’ Ik keek omlaag naar het wezen die deze woorden had uitgesproken. Dit was Tonnerre. Ik wist alleen niet zeker tegen wie hij het had, al hoopte ik zeer dat hij het tegen Cynthia had, dat zij hem moest vasthouden en niet mocht loslaten. Ik kreunde zachtjes, niet alleen door de pijn, maar ook als signaal dat ze snel moesten vertrekken. Anders kon het zo zijn dat de honden achter hun aan zouden rennen. Dat was zeker niet de bedoeling. Onder het gegrom en gebijt van al die honden hoorde ik wat hoeven. Mooi, Tonnerre ging dus weg, evenals Cynthia. Helaas merkte ik ook een paar honden op die achter de sleipnir aan renden. Ik probeerde hen nog weg te jagen door hard met mijn voet op de grond te slaan, maar dat had geen zin. Als dat maar goed kwam, al was ik niet bang dat er wat ergs ging gebeuren. Tonnerre kon zich wel verdedigen en Cynthia was veilig. Nu moest ik die honden weg zien te krijgen. Maar hoe? Die beesten waren behoorlijk koppig, ze zouden niet zo snel los laten. Zo nu en dan viel een hond van mij af, maar ze vlogen al snel omhoog om mij nog een stevige beet te geven. Misschien was dat de reden dat de aanval nooit stopte? Al spoedig viel een hond op de grond. Zo snel als ik kon legde ik mijn voet op de hond, maar ik zette geen gewicht op hem. De beten stopten al snel, maar de honden gingen niet van mij af. Dit was dus niet een heel belangrijke hond. Ik kon hem niet vrijlaten, want dan zou ik nog meer aangevallen worden. Maar aan de andere kant, ik was geen wezen dat zomaar even wat wezentjes ging doden. Hopend dat ik de goede keuze maakte zette ik gewicht op mijn been. Met mijn vrije hand die onder de schrammen zat probeerde ik de honden op de grond te werpen, waarna ik precies hetzelfde deed met de vorige hond. Van buiten leek het alsof ik dit iedere dag deed. Maar van binnen vond ik dit zeker niet fijn. Vechten wilde ik nog wel doen, maar doden liever niet. Als het echt niet anders kon deed ik dat nog wel. Ik overtuigde mijzelf dat dit de enige optie was. Anders zouden de honden mij achtervolgen en dat was niet zo handig. Dan had het helemaal geen zin om te vluchten.

Toen ik de zoveelste hond van mij af wierp en mijn voet op hem legde, hoorde ik echter veel gepiep en gejank. Zelfs uit mijn gesloten vuist was het jammerende geluid te horen. De honden landden voor mij op de grond en gingen in een onderdanige houding staan. Ze smeekten mij om juist deze hond niet te doden. Het was blijkbaar de alfa. Gelukkig had ik nog geen gewicht op dat ene been gezet. Ik slikte. Als ik het deed, had ik rust. Maar als ik het niet deed, zo beloofden ze mij, ook. Maar stel dat ze hun belofte niet zouden nakomen? Aan de andere kant, ik wilde niet onnodig een wezen doden. En daarbij zou ook de pup in mijn vuist niet blij zijn als ik de alfa zou doden. Ik liet een geërgerde kreet horen die niet zo luid was. Strak keek ik de honden voor me aan. “Vooruit dan, ik doe het niet, maar als jullie me toch wel aanvallen gaan jullie er allemaal aan!” Na dit met een strenge ondertoon gezegd te hebben tilde ik mijn been op. De alfa wilde niks weten van die belofte. Hij gromde naar mij, maar een van de honden probeerde hem om te praten. Ik nam een dreigende houding aan. Wilde hij mij dan toch aanvallen, dan zou ik alsnog de groep doden, ook al wilde ik dat niet. De alfa snauwde echter iets naar de hond en nam ook een dreigende houding tegen mij aan. Aarzelend namen de andere honden dit over. Zij wilden niet dat de alfa dood ging, maar niet luisteren naar de alfa was ook een no go. Uiteindelijk ontspande de houding van de alfa en keek hij weg. “Vooruit dan maar. Maar ik wil dat gevlekte rotbeest niet meer zien!” Zo snel ik kon nam ik de benen. Maar omdat ik grote stappen maakte had ik de twee al snel gevonden. Langzaamaan kwam ik bij de twee tot stilstand. Ze stonden bij een grote wand. Ik hief mijn wenkbrauwen kort op bij het zien van die wand. “Ik kan wel over die wand heen,” fluisterde ik, meer in mijzelf dan tegen de twee, maar het was ook wel handig dat zij het hoorden. Ik richtte mijn blik op de sleipnir en het meisje. “Als jullie willen kan ik jullie helpen met over de wand te komen,” ging ik verder, waarna ik hurkte en mijn hand op de grond legde, met de handpalm naar de lucht gericht. Als ze op mijn hand zouden gaan staan, kon ik ze over de muur dragen. Nu was het voor mij ook niet al te gemakkelijk om over de muur te komen, maar voor hen al helemaal niet. Ik bleef geduldig wachten. De honden zouden vast en zeker niet komen. Als wel, dan zou ik mijn belofte nakomen.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   do jul 26, 2012 3:22 am


‘Hou je goed vast. Wat er ook gebeurt, laat niet los!’ Tonnerre had het vast en zeker niet zo bedoeld, maar door deze woorden werd de paniek alleen maar meer bij Cynthia. Natuurlijk was het niet aan haar gezicht te zien, ze was ervaren genoeg in het verbergen van haar gevoelens. Niet dat Tonnerre het zou kunnen zien vanuit zijn oogpunt, zij zat immers op zijn rug en hij moest zijn blik op de weg houden. De enige mogelijke manier dat hij haar zou kunnen zien, was door zijn nek te draaien. Cynthia deed ondanks alles toch wat haar gezegd werd en leunde naar voren, terwijl ze haar grip nog wat meer verstevigde. Niet veel later begon Tonnerre laag te steigeren en zette het op een rennen. Het meisje wilde een opgeluchte zucht slaken, maar ze waren nog lang niet in veiligheid. Het was al snel te merken dat een aantal honden de achtervolging hadden ingezet en dat ze de twee er niet zomaar mee weg lieten komen. Avani's poging om hen in veiligheid te brengen, was dus niet helemaal gelukt. De Sleipnir was echter niet van plan het nu al op te geven, ondanks dat er een grote, omgevallen boomstam opdoemde. Tonnerre sprong er niet helemaal met gemak overheen, maar het lukte hem de stam net niet te raken. Enkele tellen later hoorde Cynthia het geluid van water dat aan de kant gespat werd. Ze keek omlaag en merkte inderdaad dat ze zich in een ondiep riviertje bevonden. Hij rende tegen de stroming in, waardoor waarschijnlijk hun geur verzwakt zou worden of helemaal zou verdwijnen. De honden hadden dan niet veel kans meer ze te vinden, gelukkig. Toch mocht ze nog altijd niet opgelucht zijn. Wie weet wat ze verderop tegen het lijf konden lopen...

Het duurde niet lang, of de Sleipnir rende weer op volle snelheid door het woud heen. Cynthia had nog altijd haar handen stevig in zijn manen geklemd, bang dat als ze ook maar een beetje losliet, ze achterover van zijn rug zou vallen. Als ze ook maar een beetje achterover leunde, zou ze waarschijnlijk haar evenwicht al verliezen door de gitaartas. Het leek in het begin niet zo zwaar, maar hoe langer ze het voorwerp droeg, hoe zwaarder het leek te worden. Op dat moment stopte het paard met rennen. Het meisje keek weer op en zag dat ze een doodlopende weg hadden ingeslagen. Dat was echter nog niet het ergste, want er waren alweer wat geluiden achter hen hoorbaar. Cynthia beet op haar onderlip. Zouden dat die honden weer zijn? Ze durfde eigenlijk niet te kijken, maar draaide uiteindelijk haar lichaam half om, zodat ze kon zien wie er achter hen aan had gezeten. Tot haar enorme opluchting waren het niet de gevleugelde honden meer. Beter zelfs, het was enkel Avani. De reuzin had dus toch weten te ontsnappen, huh? Haar grijze ogen merkten echter op dat ze er niet geheel ongeschonden vanaf was gekomen. Dat was vanzelfsprekend, aangezien ze al gewond was voordat ze op Tonnerre's rug was gaan zitten, maar... "Als jullie willen kan ik jullie helpen met over de wand te komen," weerklonk haar stem opeens. Cynthia keek droog naar de hand van Avani, die ze uitnodigend op de grond had gelegd. Was ze gek geworden? Had ze dan niet door dat ze aan het bloeden was, of wilde ze het niet doorhebben? Aan de andere kant, als ze over die rotswand heen waren, waren ze misschien veiliger en konden ze zich dan bekommeren over eventuele verwondingen. Afwachtend staarde ze naar de hand, zich afvragend wat Tonnerre erover te zeggen had, ook al had ze zelf nog geen enkel woord gesproken. Toen ze besefte dat Avani vast ook een antwoord van haar verwachtte, keek ze omhoog en knikte, niet wetend of zoiets wel te merken was geweest.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Tonnerre
Wezen
avatar

Aantal berichten : 41
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 5 years
Groepsleider: A leader? I don't need that now
Relatie: Not yet

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   zo jul 29, 2012 8:19 pm

Gespannen richtte ik mijn blik op de bosrand, waar het geluid steeds luider werd. Als dit de honden zouden zijn, waren we er geweest. De rotswand stak uit de grond en vormde een kom om ons heen, en hij was pas te zien zodra je uit het bos was, en het was ook nog zo dat je dan meteen ingesloten was. Ze zouden maar nauwelijks de kans hebben om te ontsnappen… Ik haalde opgelucht adem toen de bekende gestalte van Avani tussen de bomen verscheen. Blijkbaar hadden de honden de achtervolging opgegeven, en had de reuzin een kans gezien om aan haar aanvallers te ontsnappen. Ik zag hoe ze de grote rotswand in zich opnam. “Ik kan wel over die wand heen,” zei ze op een fluisterende toon, maar aangezien ze zo groot was kon ik ook horen wat ze zei, al vermoedde ik dat ze het deels tegen zichzelf had. Haar blik gleed naar mij en Cynthia. “Als jullie willen kan ik jullie helpen met over de wand te komen,” vervolgde ze, waarna ze gehurkt ging zitten met haar hand op de grond, met de handpalm naar boven gericht. Ik wist dat ze wilde dat ik op haar hand zou gaan staan, maar ik twijfelde. Er zaten wonden over haar hele lichaam van de aanvallen van de honden, en er zaten ook een paar bijtwonden op de palm van de hand. Even keek ik twijfelend naar het gezicht van Avani, waarna ik langzaam naar de hand liep. Voorzichtig zette ik een voorhoef op een vinger, die nogal onregelmatig aanvoelde. Langzaam zette ik mijn andere voorhoeven op haar hand, en bijna meteen had ik moeite om het evenwicht van mijn voorbenen te bewaren op de vreemde bodem. Toen ik helemaal op de hand stond, besefte ik dat als de reuzin zou bewegen, ik makkelijk zou kunnen vallen, aangezien ik niet gewend was aan een hobbelige, bewegende bodem. Ik zakte voorzichtig door mijn benen, erop lettend dat ik het meisje op mijn rug niet plette, en ging liggen. Dat leek me nu het veiligst, want zo was er minder kans dat ik uit evenwicht zou raken en zou vallen. Ik hief mijn hoofd op – voor zover het kon – en keek de reuzin aan. ‘Dank je, Avani,’ zei ik. ‘Ben je erg gewond geraakt?’ Even ging mijn blik naar haar andere hand, en ik vermoedde dat de gevlekte pup daar nog steeds inzat. 'En... de pup?’ vroeg ik aarzelend.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   ma jul 30, 2012 8:49 pm

Het duurde heel lang voordat ik enig antwoord kreeg. Waarom? Durfden ze het niet? Dachten ze dat ik hun alsnog zou aanvallen? Nee, zo laag was ik niet. Ik viel geen wezens aan zonder reden. Ik walgde juist van zulke wezens. Vooral wanneer het wezen dat aanviel sterker was dan het andere wezen. Nee, dat was echt erg. Deze houding irriteerde me lichtjes, maar ja, veel kon ik er ook niet aan veranderen. Dit was toch de beste houding om twee wezens op te pakken. Ik gaf hen nog de keuze om op mijn hand te gaan staan. Wat ik ook had kunnen doen was ze gewoon oppakken, bij nader inzien was dat misschien ook handiger geweest, maar het kwam voor de kleinere wezens best naar over. Ikzelf zou het ook niet zo fijn vinden om zomaar door een reus te worden opgepakt. Opeens knikte Cynthia en ondanks de pijntjes die ik hier en daar voelde prikken vormde ik een glimlachje op mijn gezicht. Fijn, zij wilde in ieder geval al wel over de wand. Nu Tonnerre nog, die een beetje aarzelend was. Oh ja, natuurlijk. Hij had hoeven. Met hoeven was het lastiger om op onregelmatige grond te gaan staan. Mijn hand was natuurlijk allesbehalve vlak. Al snel stond de sleipnir toch op mijn hand en ging hij liggen. Hij wilde dus ook over de wand. ‘Dank je, Avani,’ zei Tonnerre. Ik knikte. "Graag gedaan," antwoordde ik, wat ook de waarheid was. Ik deed dit niet met tegenzin. Ik deed dit juist uit mijzelf. ‘Ben je erg gewond geraakt?’ Oh ja, mijn verwondingen. Voorzichtig keek ik naar mijn arm, die nu uitgestrekt naar voren was, zodat de wonden beter zichtbaar waren. Ai, er kwam nog steeds bloed uit. Ik slikte. "Tja, wel een beetje," antwoordde ik, terwijl ik zelf wist dat het meer als een eufemisme klonk. Ik was niet een beetje gewond, overal had ik wel wonden zitten. Heel erg gewond was ik nu ook weer niet, maar ik bloedde wel heel wat. De sleipnir richtte zijn blik op mijn andere hand, die nog steeds een vuist was. Ook ik keek er naar, waardoor een druppeltje bloed van koers veranderde en over mijn slaap rolde. 'En.. De pup?’ Ik opende mijn hand lichtjes, waar de gevlekte pup in zat, veilig en wel. Hij kwispelde toen hij geen andere honden meer zag. Ik sloot deze hand weer en keek naar Tonnerre. "Met hem gaat het ook goed," antwoordde ik.

Ik keek opzij, naar de rotswand. Goed, dan konden we er nu over. Ik liet mijn vingers over de twee vallen, zodat ze zeker niet van mijn hand af zouden vallen. Nu beide handen vuisten waren geworden ging het misschien wat moeilijk om die rotswand te beklimmen, maar toch moest dat wel lukken. De wand kwam zo ongeveer bij mijn heup. Ik stond voorzichtig op, waarna ik beide armen op de top van de wand legde, die nu eerder op een muur leek. Eerst legde ik een van mijn benen op de muur, die ik aan de andere kant weer er af liet glijden. Nu zat ik in feite op de muur. Ik wachtte even in deze houding en gebruikte dit moment om te kijken of de honden ons niet achtervolgden. Ze waren in een gevecht verwikkeld met de hogere rangen. De alfa's wilden mij en de pup doden, maar de lagere rangen waren het oneens. Ze dachten aan mijn belofte en wilden hun alfa's niet dood hebben. Ach ja, zolang ze maar niet hier kwamen vond ik alles best. Met een snelle beweging kreeg ik mijn been aan de andere kant van de wand, waarna ik van het 'muurtje' af sprong. Dit zorgde voor een trilling, maar deze was niet al te hevig omdat ik niet van een grote hoogte sprong. Ik ging zitten, tegen het muurtje aan, waarna ik beide handen op de grond legde en opende. De pup kroop uit mijn hand en keek verbaasd rond. Ik kon hem al horen denken: 'waar ben ik?'. Hij had een lange tijd niks gezien, dus zo'n gedachte verbaasde mij niks. We waren nu veilig, besefte ik me. Nu had ik de tijd om mijn wonden te onderzoeken. Doordat ik de ruwe wand had 'beklommen' waren sommige wonden opengegaan of juist groter geworden. Hier en daar had ik ook schrammen. Het waren niet al te grote wonden: het waren eerder kleine snijwondjes. Ik zuchtte met gesloten mond. Ach, het kwam wel goed. De wind zwoof langs en speelde met het losse, droge zand in de strooisellaag, zodat deze omhoogstoof. Natuurlijk vond ik dat niet zo erg, maar toen het dunne zand langs mijn verwondingen werd geblazen was dat minder. Het stekende gevoel in mijn scheen zorgde er voor dat ik juist dit been wat meer naar mij toe plaatste. Ik legde mijn hand op de prikkende plek, waarna ik naar de twee keek. Hoe ging het met hun?

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   di jul 31, 2012 10:26 am

Cynthia merkte dat Tonnerre langzaam richting Avani's hand liep. Dus ook hij had ermee ingestemd om over die wand te klimmen. Toen hij zich eenmaal op haar hand bevond, ging hij langzaam liggen, erop lettend dat zij niet onder hem kwam te liggen. Vervolgens bedankte de Sleipnir Avani en vroeg hij of ze veel wonden had opgelopen. "Tja, wel een beetje," was het antwoord van de reuzin. Cynthia's blik gleed over Avani's lichaam, voor zover ze dat kon zien. Misschien was het voor de reuzin niet veel, maar het bloed dat Cynthia zag, was alles behalve 'een beetje'. Probeerde Avani nou stoer over te komen? Dit gedrag had ze wel vaker gezien in haar stad. Vooral als er een gevecht op school was, wat nog wel eens voor wilde komen. Toch zag ze de reuzin daar niet echt voor aan. Avani was niet zoals de mensen op haar school, anders had ze haar leven niet geriskeerd zodat zij en Tonnerre konden ontsnappen. 'En.. De pup?’ Cynthia's blik gleed naar Avani's andere hand, die ze langzaam opende zodat het wezentje zichtbaar werd. "Met hem gaat het ook goed."

Avani sloot haar hand half, waardoor Cynthia's zicht een beetje wegviel. Opnieuw verstevigde ze haar grip op Tonnerre's manen, ook al was dat meer een reflex dan wat anders. Hierdoor besefte ze wel dat ze nog op zijn rug zat. Als ze over die wand heen waren, moest ze maar van zijn rug af klimmen. Een hele hoop beweging vervolgde, maar het meisje kon niet zien wat de reuzin nu aan het doen was. Dit zorgde ervoor dat ze opnieuw een raar gevoel in haar maag voelde. Vertrouwde ze het nou niet? Het was inderdaad zo dat Avani nu van alles met ze kon doen. Ze waren nu kwetsbaar, aangezien ze een soort van opgesloten waren in haar hand. Toen ze zichzelf op deze gedachte betrapte, schudde Cynthia driftig haar hoofd. Waarom was het nou zo moeilijk om iemand te kunnen vertrouwen? Het was niet zo moeilijk geweest toen ze op Tonnerre's rug moest gaan zitten. Dat deed ze slechts in enkele seconden. Alhoewel.. Die situatie was ook anders. Merkend dat ze alsnog lichtjes met haar handen trilde, nam ze eens diep adem en zuchtte. Er was geen rede om bang te zijn.

Cynthia keek op toen ze merkte dat er geen beweging meer plaatsvond en dat Avani haar halfgesloten hand weer opende. Het eerste wat ze deed, was van Tonnerre's rug afklimmen. In deze situatie was het niet meer nodig om op zijn rug te zitten en hoewel hij er niet veel last van had... Vervolgens viel haar blik op de kleine pup die verbaasd om zich heen keek. Een kleine glimlach vormde zich op haar gezicht. Zijn volwassen versie had haar dan misschien net een trauma bezorgd, deze versie was alles behalve gevaarlijk. Ze vond hem zelfs wel schattig. Langzaam gleed haar blik door naar degene die hen net over de wand had gekregen. Nu ze het zo bekeek, had Avani best veel opgelopen en zij had compleet niks. Ergens voelde ze zich schuldig. Met een licht bezorgde blik keek ze naar de reuzin. ''Gaat het wel..?'' vroeg ze onzeker, omdat het niet echt leek dat ze er echt veel last van had. Natuurlijk kon dat ook geforceerd zijn.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Nothing I've ever known   

Terug naar boven Go down
 
Nothing I've ever known
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Zielonylas-
Ga naar: