IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Sunshine

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Sunshine   vr jun 29, 2012 11:51 pm

Een sterke wind schoot langs me heen en bezorgde me kippenvel, waardoor ik de jas die me al die tijd tegen elk soort weer beschermde, steviger vastgreep. Brrr... Het was hier écht koud. Zelfs nog kouder, dan ik van al die geruchten had gehoord, maar dit was het laatste gebied van Fanterria die ik nog moest verkennen, maar ook 1 van de leukste. Bijvoorbeeld, het feit dat ik op een simpele grasveldje stond die omringd werd door een laagje sneeuw dat wel enorm dik was. Maar het gekke was dat de grasprieten haast uit het neeuw staken. Alles was hier letterlijk vergroot, waardoor het haast voelde alsof ik een miertje was dat zich een weg baande door het koude, winterachtige terrein. Maar zo hulpeloos als een mier was ik niet. Ik had alle gebieden buiten Giville overleefd en er bepaalde dingen van geleerd, maar ook door Jellal. Oja, hoe zou het nu met hem vergaan? Ik keek de lucht in dat exact ook op het sneeuw leek waarop ik stond. Haast een afspiegeling, buiten de grassprieten dan. Ik grinnikte kort. Ik beeldde me al voor hoe enorme grassprietjes uit de wolken. Ik zou me écht rot lachen. Het zou dan écht een raar gezicht zijn. Maar ik wist me snel van een lachbui af te helpen, door recht naar voren te kijken. Ik stond namelijk niet op een ordinaire grasveldje. Het grasveldje bevond zich op 1 van de extreem hoge bergen van Giville. Op zo'n enorme hoogte zou je nauwelijks kunnen ademen, maar Jellal had me wat tips over het ademhalen gegeven, waardoor ik normaal kon rondlopen, zonder extreem naar de lucht te happen als een vis op het droge. Weer grinnikte. ik. Oké, dat was een leuke metafoor. Maar spoedig werd ik door elkaar geschud door een sterke, koude wind die een hoop sneeuw met zich meebracht. Damn. Snel hield ik me laag bij de grond en hurkte wat voorover, terwijl mijn capuchon mijn kop beschermde tegen de wind en sneeuw. Ik had gelukkig grip, doordat ik enkele grasprieten wist vast te grijpen , voordat de wind zich op mij gericht had. Woesjj, klonk er luid waarna een enorme, krachtige wind me stevig naar achteren duwde en enorme kou met zich meebracht. Steviger hield ik de grassprieten vast, waarna de wind was verdwenen. Het was verassend snel, maar ook Jellal had me hierover geïnformeerd; de winden hier waren krachtig en onvoorspelbaar. Ik hees me overeind, en schudde me uit als een hond om het laagje sneeuw van me af te krijgen. Brr... Koud. Eenmaal overeind blies een veel zwakkere, minder koude wind mijn capuchon van mijn kop af, waarna ik recht naar de lucht keek. Huh?

De lucht was ineens strakblauw en ik zag de enorme zon vrolijk dansen in de hemel. Hoe kon het ineens opklaren? Even dacht ik terug aan de krachtige wind van eerder. Had die ervoor gezorgd dat de wolken weggeblazen werden? Wow, dat was knap! Met mijn bruine ogen, meende ik de schimmen van draken te zien die vrolijk brulde. Ik glimlachte kort, terwijl de warme, tedere zonnestralen op mijn gezicht speelde. Heerlijk.. warmte! Ik stak mijn armen uit en genoot van de zonnestralen die vol warmte zaten. Man, dat was lang geleden. Zeker 2 maanden, maar toen wilde ik geen zon meer zien. Maar ik kon niet geloven dat ik al wat ouder was geworden; het ging zo snel. Mijn ledematen waren heel wat langer geworden, mijn haar had nu een andere vorm en qua gezicht was ik iets veranderd, maar er waren 2 dingen hetzelfde gebleven; mijn karakter, hoewel ik erover twijfelde, en die tekens op mijn arm. Okami was er nog, maar ik wis er beter mee om te gaan, hoewel het bijna Jellal's leven had gekost. Ik fronste kort. Een nare herinnering. Dat wezen had mijn lichaam overgenomen en Jellal een enorme wond gegeven. Ik wist nog hoe ik ineens mezelf werd en geheel in paniek was, terwijl de tranen van mijn wangen afrolde. Maar Jellal bleef kalm en had me over mijn boel geaaid, terwijl zijn andere hand onder het bloed zat en hij die bij zijn wond hield. Hij wilde dat ik me geen zorgen moest maken, en ik zag hoe hij met zijn magie wat ijs bij zijn wond had laten verschijnen. Maar die dagen erna was het pijnlijk om aan te zien dat ik vrolijk doorliep en hij telkens moest rusten, wegens die wond. En nu, was het een litteken. Ik keek weer strak naar voren. Dat was niet zo fijn, maar ik had waardering voor hem gekregen. Hij was sterk. Maar ik mistte vooral mijn vrienden. Ilva, Avani, de Griffioen, die Manticore, die draak en Trevor. Ik had hun zo veel gemist. Ik liet een zucht tussen mijn lippen ontsnappen, terwijl ik de capuchon weer over mijn hoofd trok en stevig doorliep. Ik wilde hen écht weer terug zien, zeker na al die tijd!

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za jun 30, 2012 6:22 am

Langzaam sloop ik door het gras, met mijn boog in mijn hand. Een meter of twintig verderop stond een hertachtig wezen nietsvermoedend te grazen. Ik nam een pijl uit mijn pijlkoker en legde deze op de pees van de boog. Voorzichtig richtte ik de boog op de plek waar ik het hart van het dier zou kunnen raken. Ik trok de pees aan, en toen ik zeker wist dat ik goed richtte, liet ik de pees weer los. De herbivoor merkte de pijl pas op het laatste moment op en de pijl raakte gelijk het hart. Bijna meteen stortte het dier in elkaar. Nog even trokken zijn spieren samen, waarna hij helemaal niet meer bewoog; de jacht was geslaagd. Ik stond op en liep naar het karkas. Ik zag en rook meteen dat hij werkelijk dood was. Ik bukte neer bij de prooi en haalde de huid eraf, waarna ik het vlees zorgvuldig lossneed. Ik graaide wat naar kruiden in het tasje aan mijn riem, en strooide dat eroverheen. Deze kruiden zouden er voor zorgen dat het vlees minder snel bedierf. Ik borg het vlees op in een grote tas die ik bij me had. Toen pakte ik een scherp, vuurstenen mes uit mijn heuptas en begon de huid schoon te schrapen, je weet maar nooit waar huid voor nodig kan zijn. Even dacht ik terug aan die ene jacht, maanden geleden. Ongeveer op dezelfde manier had ik toen op een vogel gejaagd. Het verschil met toen is dat ik nu natuurlijk veel meer ervaring had, en een grotere tas bij me had om het vlees in te bewaren. Meteen moest ik denken aan Masaomi, de blonde jongen die ik die dag had ontmoet. Ik zuchtte. De laatste keer dat ik hem had gezien, leek al zo lang geleden. Ik wist nog precies wat er op die dag gebeurd was. Het kwam erop neer dat Masaomi getraind werd, om het wezen dat in hem opgesloten zat, te leren beheersen. Sinds die dag heb ik hem nooit meer gezien. Ik miste hem, ik had in hem echt een vriend gevonden.

Plotseling kwam er een sterke windvlaag van over de bergen mijn kant op waaien. Het was wind uit Giville, wat op zich niet zo vreemd was, aangezien ik dicht bij de grens aan het jagen was. Maar wat hier zo vreemd aan was, was dat de wind een bekende geur meedroeg. Een geur die ik uit duizenden zou kunnen herkennen; Masaomi! Ik schudde mijn hoofd. Nee, dat kon niet. Ik verbeeldde me het vast. Tegelijkertijd spookten nog steeds diezelfde woorden door mijn hoofd; "Dat kan erg lang duren. Misschien zelfs jaren.” Ik schudde weer mijn hoofd om mijn gedachten helder te maken. Het zou zomaar kunnen dat ik Masaomi pas over een aantal jaar pas weer zal zien, met wat geluk. Fantasonia was groot, de kans bestond dat we elkaar zelfs nooit meer zouden terugvinden. Ik besloot verder te gaan met het schoonkrabben van de hertenhuid. Op dat moment kwam weer Masaomi’s geur aanwaaien vanuit de bergen. Dit keer kon ik er niet omheen; de geur was echt. Hij was hier echt in de buurt! Ik bleef nog even doorgaan met de huid schoon te maken, die ik daarna in een andere tas stopte en vervolgens naar een enorm paard liep, dat op mij stond te wachten. Ik had de merrie ontmoet, kort nadat ik uit Volacia was weggegaan. Ik had haar eenzaam en zwervend gevonden, en we hadden al snel een band met elkaar. Op het eerste gezicht zou ze op een gewoon paard kunnen lijken, maar dat was ze niet. Ze was een kruising tussen een Svadilfari – een gigantisch paard, maatje Giville – en een Balius – een normaal ogend paard, maar dan eentje die kan praten- . Ze had eigenschappen van beide rassen geërfd; De kracht en het uithoudingsvermogen van de Svadilfari, en het spraakvermogen van een Balius, hoewel ze alleen praatte als je haar iets vroeg. Gelukkig was ze ook kleiner dan een Svadilfari, maar toch had ze een hoogte van ruim twee meter. Ze was kastanjebruin, met zwarte manen, vier witte sokken en een bles. Ik maakte een klein geluidje, wat voor het paard het commando was om te knielen. Ik legde te twee tassen over haar rug heen, en ging vervolgens zelf op haar rug zitten. Zodra ik zat reed ik in de richting van de bergen, en af en toe nam een zachte wind de geur weer mee.
Zodra ik in de bergen kwam, werd alles om ons heen steeds groter. Na een tijdje rook ik de geur van Masaomi erg sterk. In de verte zag ik iemand lopen. Ik kon de haren van de persoon niets zien, maar ik wist zeker dat het Masaomi was. Ik liet het paard aandraven in zijn richting. Een paar meter achter hem liet ik de merrie halt houden, en liet ik mezelf van haar rug afglijden. ‘Masaomi?!’ riep ik. Hoewel ik van tevoren al wist dat ik hem vandaag nog zou vinden, was ik toch zó verrast dat ik veel meer niet kon uitbrengen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za jun 30, 2012 6:56 am

Nog steeds was ik aangenaam verrast dat het prachtig weer werd, nadat die zachte wind de capuchon van mijn kop had af geblazen. Het leek haast te toevallig. Alsof dit gebied mij al kende en als een soort 'vriend'op me had gewacht. Weer grinnikte ik. Daar ging mijn fantasie weer, maar dit was Fanterria; een fantasiewereld die zich voedde met fantasie. Dus fantaseren.. kon ik wel. Mijn lippen vormden een kleine glimlach, terwijl ik stevig doorliep en steeds moest uitkijken dat ik niet weggleed in het dikke laag sneeuw dat er lag. Bij elke stap moest ik wat meer door mijn knieën zakken, wat een ongewone beweging was, maar na zo'n grote reis was ik het gewend geraakt om rare houdingen aan te nemen. Ik moest tenslotte overleven, right? En de droom om een kaart van alle gebieden te maken was erg dichtbij gekomen. Traag keek ik op. Ik vond het jammer dat ik deze doel al bijna bereikt had en dat zonder Ilva. De weerwolvin die mijn eerste vriend werd in Fanterria, buiuten de griffioen. Ik wist nog goed hoe ik angstig op haar reageerde en domweg met een zakmes zwaaide. Ik zuchtte. Wat was ik toch dom bezig geweest, want die weerwolvin bleek helemaal niet gevaarlijk te zijn. En bij de tweede ontmoeting had ze me zelfs gered van Carolus. Damn, ik mistte haar écht. Ze had dezelfde doel als ik, maar die moest inmiddels zijn veranderd. Logisch, na al die tijd. En hoeveel was zij zelf veranderd? Oja, had ze eindelijk een paard gevonden? Dat was pas een goeie vraag, maar het ging voor mij om het feit hoe het met haar ging en dat ze nog mijn vriend was. Ik wreef nadenkend mijn vinger langs mijn kin, terwijl ik stevig doortapte. Ik bereikte inmiddels bijna het einde van het grasveldje. Maar buiten dat.. Zou Trevor's wond genezen zijn en hoe was het met Avani die vergiftigd was? En die draak en Jellal?Ik zuchtte luid en diep om even tot rust te komen. Ik was zo uitgeput. Al dat lopen begon zijn tol te eisen. Toen ik mijn kop iets liet hangen, zag ik dat ik aan de rand van een kloof stond, want er grensde een diepe kloof bij het grasveldje. Maar het scheelde niks! Met 1 beweging draaide ik me om en liep terug. Dead end. Ik moest een andere route nemen om door Giville heen te komen. Het was moeilijk om zo'n kaart te maken, dat zeker.

‘Masaomi?!’ Klonk er zachtjes. Abrupt stopte ik met lopen, terwijl mijn ogen groot werden, waardoor je mijn bruine pupil beter kon onderscheiden van het witte deel van mijn oog. Zo verbaast was ik. Iemand had mijn naam geroepen, en het duurde niet lang tot ik wist dat het maar 1 persoon kon zijn. "Ilva,"Fluisterde ik zachtjes. Zij was het, maar hoe? Hoe had ze me gevonden? Een zachte wind verraadde het antwoord; geur. Maar nog steeds was ik verrast, wat Ilva in Giville nou deed. Maar ik was blij, zeer blij. Ik keek pas na enkele tellen op, waarna mijn bruine ogen de ogen van Ilva hadden ontmoet. Ilva.. Ze stond daar gewoon, na al die maanden. Ze was wat ouder geworden, maar ze leek ook sterker. Haar lichaam zag er beter bespierd uit en ze was helemaal niet mager, wat duidde op het feit dat ze een goede jacht had gehad. En hé? Wat was dat achter haar? Een enorme, bruine paard stond achter haar. Een.. p-p-paard?! Een kippenvel schoot over mijn rug, waarna ik naar achteren schoot en mijn armen trilden. Ik was blij dat Ilva eindelijk een vervoersmiddel had, maar...Een p-paard? Een vage glimlach liet ik zien, maar door een stevige wind hervatte ik me weer. Mijn armen trilden nog, maar ik liep kalmpjes naar Ilva toe, en klemden mijn armen om Ilva's nek, waar ik nu wel bij kon, doordat ik gegroeid was qua lengte, en trok haar iets naar me toe. Ik was zo blij... Zo ..blij. Een glimlachje liet ik zien, terwijl ik haar warmte aanvoelde. De laatste keer was zeker 1 jaar geleden, en nog voelde het zo vertrouwd. Ik kon mijn vriend weer zien en hopelijk voor een lange tijd. Na enkele tellen trok ik me van haar af, maar hield mijn handen op haar schouders. Met twinkelende ogen keek ik haar aan. Maar mijn ogen twinkelden niet enkel, maar waren ook vochtig. "Ilva, ik heb je écht gemist! Heb je eindelijk een p-p-...paard gevonden? En hoe is het met Trevor, Avani, Carolus en die Manticore?"Ik wist dat ik te veel vroeg en te blij was, maar ook wel logisch. Tevreden trok ik mijn ogen wat samen en trok een wat sterkere wind de capuchon van mijn hoofd af, waardoor mijn gezicht duidelijker werd. Ilva...

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Eifi
Wezen
avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 15 years
Groepsleider: I'm my own leader
Relatie: Still alone. But I don't care...

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za jun 30, 2012 9:07 am

Haar ogen gleden over de bergen. Ze haalde diep adem, waarna er wolkjes uit haar bek ontsnapte. Giville was een plek waar ze echt thuis was. hier kon ze vast veel leren over het leven als een individu. De drakin ging liggen en rekte haar uit. Haar zacht blauwe ogen gleden door de lucht. Een paar dikke donswolkjes dartelde door de lucht als hertjes op een jacht. Mhh, misschien was deze plek toch niet zo saai. Want ja, ze was tenslotte in Fantasonia... Hier kon ze vast wat nieuwe avonturen vinden... Ze sloot haar ogen en ze hief haar kop, waarna het beest een brul uitbracht.

Eifi strekte haar vleugels, waarna ze rechtstond. Ze schudde de overtollig sneeuw van haar lijf. De wind had weinig tot geen effect op haar wegens haar dikke huid en schubben. Ze verhief haar kop en ze brulde een tweede maal. Deze keer luider, krachtigere, fitter. Haar brul liet even de aarde trillen. Z tilde haar poot op, waarna ze haar vleugels openklapte en opsteeg. De wind gierde langs haar lichaam, terwijl ze haar poten even strekte. De vier vleugels gingen om de beurt op en neer. Af en toe vloog er een witte veer van de vleugels, die daarna naar beneden dwarrelde. Haar ogen gleden over het landachap opzoek naar wezens of misschien wel mensen...
Toen ze onverwacht een geur oppikte keek de drakin op. Die ene geur was een mengeling tussen een wolf en een andere vreede geur, terwijl de andere geur juist diezelfde vreemde geur was als die vreemde geur. Ze keek ven schuin naar de horizon, waarna ze nogmaals brulde, deze keer blij, maar ook speels. Ze sloeg eens hard met haar vleugels waarna ze verdween in de wolken.

Het zachte dons streelde haar buik en ze greep even naar de wolkes met haar vlijmscherpe klauwen. Ze had haar nog nooit zo vrij gevoeld. Ze sloot even haar ogen, voor even was ze van niemand afhankelijk. Maar haar geluk was van korte duur. Ze pikte meteen de geur op van de twee. Haar ogen gluurden door de mist, terwijl ze opgewonden naar de witte vlakte staarde. Toen ze opeens twee silhouten zag in de diepte. Ze sloot haar vleugels, met haar neus naar beneden. Aan hoge snelheid storte ze neer. Haar klauwen begaven zich meer naar de grond, toen ze nog maar een meter of 3 van de grond verwijdert was, haalde ze even uit naar het duo, natuurlijk was het niet raak, het was gewoon speels bedoeld. Ze draaide haar om, in de lucht, terwijl ze terug hoogte maakte. Ze sloot haar vleugels nogmaals, waarna ze weer naar beneden dook. Maar nu ontwijkte ze het duo. Vier meter boven de grond opende ze de machtige vleugels sloeg ze er eens mee en lande ze zachtjes op de grond.

Ze strekte haar uit, de drakin toorende hoog boven hun uit. Ze brulde, waarna een speels lachje haar bek sierde. Haarrug was toch wel 9 meter van de grond vandaan, terwijl haar kop toch wel 20 meter van de grond vandaan was. Haar vleugels hadden alle vier een afmeting van 17 meter. Ze was niet echt een 'klein draakje', maar ze behoorde ook niet tot de grote. Ze brieste even waarna ze langzaam haar hoofd liet zakken. Haar horens krulden naar alle kanten en glinsterde in de zon. Terwijl haar ijsblauwe ogen naar het rare wezen keken. as dit nouw een mens? Ik kwam dichter en snuffelde zachtjes aan hem. Dat was de vreemde geur. Mijn ogen gleden over zijn lichaam, hij zag er raar uit.

===========================

I could say it, but you won't believe me
You say you do, but you don't deceive me
It's hard to know they're out there
It's hard to know that you still care
I could say it but you wont believe me
You say you do but you don't deceive me
Dead hearts are everywhere

Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   zo jul 01, 2012 6:51 am

Toen Masaomi mij zag, leek hij verrast te zijn. Dat kon ik hem niet kwalijk nemen, ik was net zo verrast als hem. Hij deinsde wat achteruit toen hij de bruine merrie achter mij zag en hij trilde, geen wonder, je ziet niet dagelijks een paard boven de twee meter. Masaomi liep naar mij toe en klemde zijn armen om mijn hals. Het viel me op dat hij er nu wel bij kon. Hij was best gegroeid in dat jaar, terwijl ik niet veel langer ben geworden. Ik sloeg mijn armen om hem heen. Hij trok me iets meer naar hem toe. Ik was overgelukkig om hem weer na al die tijd weer te zien, en hij dacht duidelijk hetzlfde. Na een aantal tellen liet hij me weer los, en ik hem vanzelfsprekend ook. Hij liet nog wel zijn handen op mijn schouders rusten. Ik zag hoe zijn ogen schitterden, en tegelijk waren ze ook vochtig. Ik voelde precies hetzelfde, het verschil was alleen dat mijn ogen niet zo snel vochtig werden. "Ilva, ik heb je écht gemist! Heb je eindelijk een p-p-...paard gevonden? En hoe is het met Trevor, Avani, Carolus en die Manticore?" zei hij. ‘Ik heb jou ook vreselijk gemist, Masaomi, ik had echt niet verwacht jou nog tegen te komen!’ Ik trok even geamuseerd met mijn oren. ‘Met de anderen gaat het goed. Bij Avani is het gif uitgewerkt, Trevors been is weer genezen, Carolus is ook weer zo gezond als eerst, en de manticore is ook weer terug in Horroria. Carolus heeft besloten daar ook te blijven, tot hij geen gevaar meer vormt voor de mensen. En wat het paard betreft…’ Ik gaf de kastanjebruine merrie een vriendschappelijk klopje op haar schouder, ‘… Haar heb ik gevonden nadat ik weer ging rondtrekken, zoals ik al deed voordat ik jou ontmoette. Ik besefte hoe eenzaam ik was, en toevallig kwam ik toen dit paard tegen. Ze zag er vreselijk ongelukkig uit, en na een tijdje kregen we een hechte band met elkaar.’ Mijn blik ging weer naar Masaomi. ‘Je hoeft niet bang voor haar te zijn, ze is echt niet zo eng als ze eruit ziet.’

Ik schrok me wild toen er een enorm wezen op ons afvloog en ons op een haar na miste. Ik volgde het dier met mijn ogen. Het was een gigantische draak, met een enorme spanlengte. Weer dook het dier naar beneden, en ik was zowat verlamd van schrik. Ik was erg verbaasd toen de witte draak ons ontweek, expres zo te zien. Toen ze een aantal meter boven de grond was, spreidde ze haar vleugels en landde. De draak rekte zich uit, en torende hoog boven ons uit. Ik liep angstig achteruit, met mijn blik op de draak gericht. Mijn paard daarentegen bleef rustig staan waar ze stond, alsof er niets aan de hand was. Ze had wel door dat de draak er was, maar ze zag er duidelijk weinig gevaar in. Ik hoorde gebries, maar dat was niet van de merrie. Toen ik opkeek, zag ik dat de draak haar hoofd liet zakken. Ik was wat verbaasd. Ze vertoonde geen agressief gedrag, eerder… nieuwsgierig. Ik zag hoe de draak langzaam haar kop richting Masaomi bewoog, en snuffelde. Ik probeerde wat te ontspannen. Deze draak was alleen maar nieuwsgierig, althans, voorlopig. Ze had blijkbaar nog nooit een mens gezien. Ik ging wat dichter bij hem staan, voor het geval dat.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   zo jul 01, 2012 8:23 pm

(1313 woorden en er gebeurt best weinig in XD}

Ilva, wat had ik haar gemist en nu stond ze zo waar voor me. Heel raar, maar ook weer logisch.. Nee, toch niet. Midden in Giville kwam ik haar weer tegen, terwijl de kans groter was dat ik Avani tegemoet zou lopen. Het was immers een gebied bestemd voor reuzen. Dus een weerwolf zou hier kunnen jagen, maar wel moeilijk met alles dat hier enorm uitvergroot was. Maar goed, ik was nog steeds verbaast dat ik de warmte van haar lichaam voelde bij mijn handen die onder de schrammen zaten door talloze avonturen die ik inmiddels had beleefd in mijn reis door Fanterria. ‘Ik heb jou ook vreselijk gemist, Masaomi, ik had echt niet verwacht jou nog tegen te komen!’ Ze nam de woorden uit mijn mond. Ik had haar ook niet exact op deze plek verwacht, eerder bij het menselijke gebied of de plek waar we elkaar hadden ontmoet. Dat zou logischer zijn geweest. Ineens trok Ilva geamuseerd met haar oren. Dat zag er best raar uit, maar het moest iets goeds betekenen. Tevreden glimlachte ik naar haar. ‘Met de anderen gaat het goed. Bij Avani is het gif uitgewerkt, Trevors been is weer genezen, Carolus is ook weer zo gezond als eerst, en de manticore is ook weer terug in Horroria. Carolus heeft besloten daar ook te blijven, tot hij geen gevaar meer vormt voor de mensen. En wat het paard betreft…’ Haast direct had ze de antwoord op mijn vraag gegeven. Mijn vraag die over al mijn vrienden gingen en hoe het met hen was. En ik plaatste mijn rechterhand gerust bij mijn hart. Gelukkig. Ze waren allemaal oké. Avani en Trevor die geen last meer hadden van het vergif van die Manticore's en de Manticore zelf die mij wilde redden was oké. En Carolus.. Ja, hij was een geval apart, maar een goede vriendin. Één die ik spoedig weer wilde zien. Maar hij was maar een 'kennis'. Iets wat beter voor de veiligheid van ons twee was. Dat hadden we laatst afgesproken. En ook.. Paard? Ik sperde mijn ogen open en trok mijn andere hand geschrokken terug. Met een bleke gezicht keek ik haar aan. "P-Paard?"stamelde ik, terwijl mijn arm weer begonnen te trillen. Nog steeds kon ik niet tegen die.. Aah! Ik kon zelfs niet aan de naam van het dier denken om er al kippenvel van te krijgen. Het rare was dat ik wel van bewust was dat paarden wel oké waren, maar het niet doordrong tot mijn bloedeigen lichaam. Dat alarmsysteem bleef heersen. Ik zag Ilva het enorme paard een schouderklopje geven, maar ik verroerde geen vin en bleef twijfelend Ilva aankeken. Ik wilde niet meer zo bang zijn en deze angst tonen aan mijn vrienden, maar het lukte niet. Inmiddels was ik veel wezens tegen gekomen, de één enger dan de ander, maar van paarden kreeg ik nog kippenvel. Misschien had ik niet zoveel geleerd. Vaag grinnikte ik, en wist ik me iets te kalmeren. Zo bang voor een p-paaard? Hoe kwam je erop? ‘… Haar heb ik gevonden nadat ik weer ging rondtrekken, zoals ik al deed voordat ik jou ontmoette. Ik besefte hoe eenzaam ik was, en toevallig kwam ik toen dit paard tegen. Ze zag er vreselijk ongelukkig uit, en na een tijdje kregen we een hechte band met elkaar.’Ik knikte naar het paard, maar het was een trillende knik. "Geg..Gegro.."Stamelde ik, maar ik gaf een zachte stoot tegen mijn orst aan, waardoor het me lukte om normaal te praten. "Gegroet, paard!"Zei ik vriendelijk. Spoedig keek Ilva me weer aan. ‘Je hoeft niet bang voor haar te zijn, ze is echt niet zo eng als ze eruit ziet.’ Mijn blik werd iets treuriger, maar het was zeker nauwelijks opmerkbaar geweest. Ik was teleurgesteld in mezelf. Ik accepteerde vele wezens, maar een paardachtige niet. Stevig greep ik de jas met mijn hand en trok mijn hand steviger samen. Damn, waarom dan toch?!

Luid vleugelgeklap wist me iit mijn gedachten te halen. Een enorme schim naderde abrupt ons twee. Wat was dat wezen? En wat wilde die? Dat waren de eerste 2 vragen die in me kwamen, waarna ik behoedzaam naar de schim keek, niet recht in de ogen. Ik was natuurlijk veel gewend, en bij sommige wezens moest je oogcontact vermijden, omdat het voor een dreighouding stond of je versteende. Ik wilde dus logisch deze 2 dingen vermijden. De schim werd beter zichtbaar, maar voordat ik er ook écht een wezen in kon zien, schoot die recht op ons af. Luid snoof ik en spande mijn lichaam aan. Ik vertrouwde dit voor geen meter. Toen het wezen de lucht weer inschoot bleek het een draak, een gemiddelde grootte voor een draak. Maar wat deed een draak hier? Wacht! Ik wist volgens mij al wie die draak was. Ik had die draak zo net geleden gezien toen het opklaarde. Maar wat deed zij of hij hier?De enorme draak landde op de grond, en ik zag nog goed hoe Ilva verstijft was van de schrik. Zij was er zeker van geschrokken. Ik natuurlijk ook, maar ik had mezelf aangeleerd om kalm te blijven in dergelijke situaties, vooral wanneer vlugge bewegingen wezens bang maakten wat ervoor zorgde dat ze aanvielen. Iets bewoog zich in mijn ooghoek en het leek Ilva te zijn die angstig naar achteren liep. "Rustig maar," Fluisterde ik haar terug, twijfelend of ze me zou horen. Bij angst vielen er soms wat zintuigen uit. Dus ook het gehoor kon wat minder zijn. Wacht eens even. En die paard? Recht keek ik richting het paard-achtige wezen, waarna er weer kippenvel over mijn lichaam gleed. Ik klemde mijn kaken op elkaar. Waarom was ik er zo bang voor?! Ik wilde er niet meer bang voor zijn. Maar het leek alsof het nog even zou duren, voordat ik met paarden om kon gaan. Luid zuchtte ik, totdat mijn zucht ineens als een bries klonk. Hoe kon dat? Ik was toch geen p-paard? Slik, daar ging ik weer. Maar die bries leek van de draak te zijn, die met zijn of haar zilveren lichaam aan me snuffelde. Ik zag Ilva me naderen in mijn ooghoek, maar ik wist van het begin al dat deze draak niet veel zou doen. Giville was enorm koud en een draak zou er enkel traag van worden, dus je zo kwetsbaar opstellen.. Dat moest wel geen agressie hebben. Recht keek ik de draak aan, en zag ik de enorme ogen van de draak die nieuwsgierig naar me keken. Voorzichtig liet ik zien dat ik mijn hand op de bek wilde plaatsen, zodat het geen overhaaste beweging werd, en de draak reageerde nauwelijks. Beetje vreemd. Kalmpjes wreef ik met mijn hand over de snuit van de draak.Het voelde koud aan. Draken waren koudbloedig, dus dit gebied was een soort sterfte plek. En deze draak was koud. Dat baarde me zorgen. "Gaat het wel met je, maat?" De draak keek vragend op en trok zijn kop verward terug. Was hij gepraat wel gewend? En was het een hij of zij? Gatver, ik zou het niet checken. Maar de draak leek mijn woorden te analyseren, waarna de draak zijn vleugels uitstrekte. Vleugels bevatten enorm veel aderen. Zachtjes liep ik naar de vleugels en raakte ik deze voorzichtig aan wat me nog net lukte. Wow! Deze voelde wel lekker warm aan. Oké, dan zou het goed met die draak gaan. "Ik ben Masaomi, dat is Ilva... en jij bent?"Vroeg ik, waarna ik mijn hand terugtrok. Sommige draken konden spreken en sommige ook niet, maar deze zweeg de hele tijd , maar wist z'n naam in het sneeuw te 'schrijven'met de enorme klauwen die zij of hij had. Nog net kon ik de naam 'Eifi'in zien. Ik glimlachte naar de draak ter begroeting. "Ik ben een mens,"Grinnikte ik. Beetje raar om dat te zeggen, nu veel wezens mijn soort al kende.


{Ik mag Eifi godmodden}

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   vr jul 06, 2012 6:57 am

{Falende, lange post waar niets in gebeurd. Sorry, mijn inspiratie liet me weer eens in de steek :/ }

Even keek ik met een wat medelevende blik naar Masaomi. Hoewel ik zeker wist dat hij zich sterk probeerde te houden, wist ik dat hij bang was, en je angst proberen te verbergen voor een wolfachtige had ongeveer net zoveel nut als een speer zonder punt, aangezien mijn zintuigen veel sterker waren dan die van mensen en ik zijn angst letterlijk kon ruiken. "Geg..Gegro.." stamelde hij, waarna hij even op zijn borst klopte, alsof hij last had van een vervelend kuchje. "Gegroet, paard!" zei hij uiteindelijk. De merrie keek hem aan met haar oren nieuwsgierig naar voren gespitst. Masaomi greep zijn jas wat steviger vast. Ik wist al sinds die eerste dag dat we elkaar tegenkwamen dat paarden niet bepaald zijn favoriete dieren waren. Ergens schaamde ik me ervoor dat ik een paard had gekozen als gezelschap, in plaats van een wezen waar de blonde jongen niet zo’n angst voor had. Maar die gedachte schoof ik van me af. Misschien zou Masaomi zijn vertrouwen in paarden weer terugwinnen, wat niet zo moeilijk zou moeten zijn bij de bruine merrie, genaamd Electra. Een vriendelijker en rustiger paard dan haar zou je bijna niet kunnen vinden in Fanterria.
Nadat de draak was geland, verbaasde ik me erover hoe Masaomi zo kalm kon blijven in het bijzijn van zo’n groot wezen. "Rustig maar," fluisterde hij tegen mij. Ik ontspande wat bij de kalmerende klank in mijn stem, maar ik bleef alert op alle bewegingen die de draak maakte. Een aantel tellen later merkte ik op uit een ooghoek hoe Masaomi weer verstrakte bij het zien van Electra. Ik kon er niets aan doen dat ik me afvroeg wat hij zag in paarden dat hem zo zenuwachtig maakte, terwijl hij de rust zelve was in het bijzijn van een wezen zoals een draak. Het dier stond dicht bij Masaomi, die voorzichtig zijn hand op de bek van de draak plaatste. Ik slikte even in afwachting van de reactie van het enorme wezen, maar hij – of zij – reageerde nauwelijks. De blonde jongen wreef langzaam met zijn hand over de bek van de draak, ongeveer dezelfde beweging als die ik gebruikte als ik de kastanjekleurige merrie aaide. "Gaat het wel met je, maat?" hoorde ik hem de draak vragen. Ik voelde me nog wat meer op mijn gemak. De draak leek totaal niet van plan om ons aan te vallen, en door de kalme reacties van Masaomi werd ik vanzelf ook ontspannen. De witte draak leek wat verward te reageren. Hij spreidde zijn vleugels, waardoor ik wat verrast was, maar uiteindelijk bleek hij toch niets kwaad in de zin te hebben. Masaomi liep richting de vleugels, en aan zijn reactie zag ik dat ze warm aanvoelden. Aangezien draken over het algemeen koudbloedig waren, was de warmte in zijn of haar vleugels iets positiefs. "Ik ben Masaomi, dat is Ilva... en jij bent?" vroeg hij. Ik vroeg me weer af hoe de draak zou reageren, ik wist niet eens of hij wel kon praten, of überhaupt verstaan wat Masaomi tegen hem zei. De draak krabbelde wat in de sneeuw. Ik wist dat men zoiets ‘letters’ noemde, maar daar hield mijn kennis ook op. Ik wist wel hoe ik een aantal andere talen moest spreken, maar lezen en schrijven kon ik in ieder geval niet. "Ik ben een mens," hoorde ik Masaomi grinniken, en door die opmerking moest ik ook even grinniken. Als de draak niet zou weten wat de blonde jongen was zou die zin wel wat duidelijkheid geven, maar ik was ondertussen zo gewend aan dat woord dat ik soms bijna vergat dat andere wezens misschien niet wisten wat het was. Ik kwam wat dichterbij, en mijn oog viel op de vreemde tekens in de sneeuw die ik niet kon ontcijferen. Dit was misschien niet volledig het juiste moment, maar ik was toch te nieuwsgierig en keek Masaomi aan. ‘Wat betekenen deze tekens?’ vroeg ik met een knikje naar de gekraste tekens.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za jul 07, 2012 5:44 am

Het viel me pas nu op dat Ilva rustiger was geworden en zich bij me had gevoegd. Met een glimlach op mijn gezicht probeerde ik haar gerust te stellen, als ze dat nog niet was. Maar toen Ilva nadenkend naar de pas geschreven naam in het sneeuw keek, wist ik al wat er in haar omging. Ze kende de 'mensen'letters niet. Dat was logisch. Ze zou vast denken van 'hé, wat betekenen deze tekens?'. Dat kon ik niet missen, écht niet. Met mijn hoofd iets opgeheven, wist ik de draak recht in de ogen te kijken. Ik had een andere vraag in mijn hoofd. Een best persoonlijke, maar ook een biologische. Die vraag kon ik moeilijk beantwoord krijgen. Maar was dit wezen een mannetje of een vrouwtje? Ik bekeek de draak als geheel goed. Het was een licht gebouwde draak, met een soepel lichaam. Dat moest wel een vrouwtje zijn. Een mannetje wilde liever enorme spieren en zou niet zo snel spelen met iets wat hij niet kende. Een vrouwtje misschien wel. Die waren in het algemeen wat zachtaardiger. Ik wendde mijn blik even van de draak af, om te kijken of Ilva al een antwoord op haar vraag kon verzinnen, maar nee. Ze keek mij direct in de ogen aan. ‘Wat betekenen deze tekens?’ Ik volgde haar knikje richting de tekens, oftewel 'letters'. Ze wist het antwoord écht niet. "Ilva, er staat 'Eifi' in 'mensen tekens'. Dus de naam van de draak is Eifi en het is trouwens een drakin. Ze kan helaas niet spreken,"Zei ik ter verduidelijking, terwijl ik mijn hand naar de draak uit stak. De draak was ook nieuwsgierig naar mij toch? Dan mocht ze voorzichtig mij bestuderen, zolang het niet té werd. Ik had haar al bestudeerd, tenslotte. De drakenkop naderde mijn hand en rook er voorzichtig aan, wat op zich kietelde. Telkens die warme adem over de palm van mijn hand. Maar ik wilde niet spontaan lachen, omdat het haar zou afschrikken en kon leiden tot een aanval. Maar ik kon het niet lang..Haha.. Kort gegrinnik verliet mijn mond, waarna ik vlug om mijn lip beet om niet te lachen. De draak keek me raar aan. Waarom dat rare geluidje? En waarom beet hij op dat roze stukje van zijn gezicht? Ik merkte op dat de draak nog nieuwsgierig werd en mijn hand met rust liet en vervolgens mij van alle kanten begon te bekijken; van rechts, links, achter,voor. Strange. Die draak werd wat te nieuwsgierig en begon mijn jas vast te grijpen. Oei, dat was niet de bedoeling. Maar ik zou geen touwtje trekken spelen met een draak. Ik bewoog mijn linkerhand op en neer, maar dan snel om de aandacht van de draak aan te trekken, wat overigens wel lukte en zijn doel bereikte; de draak liet de jas los en begon naar mijn hand te kijken. Opgelucht zuchtte ik, waarna ik naar het lapje stof keek wat net in een drakenbek had gezeten. Er zat gelukkig weinig kwijl op, maar er zaten nu wel enkele gaten in, wat jammer was. Maar ik gaf de draak niet de schuld ervan. Mijn jas was té heel gebleven tijdens de hele reis. Ook Jellal was het opgevallen, wiens jassen steeds stuk gingen.

Luid gegrom was ineens te horen. Ik twijfelde niet en keek om, naar de bron van het geluid. Die grom klonk wel heel bizar. Het was diep, maar hoog tegelijk. Maar daar bleef het niet bij. Bij een hond stopte het gegrom altijd eventjes, maar deze bleef doorgaan! Toen ik het eenmaal zag, viel mijn mond open van de schrik. Oké, dit verwachtte je hier wel... maar opeens? Een enorme lading sneeuw schoot richting het grasveldje met een brute kracht. Door de enorme kracht die erbij van te pas kwam, klonk het als gegrom. Ik slikte, maar draaide me snel om en greep Ilva's pols. We moesten weg van hier! Maar toen ik dreigde te rennen, verloor ik bijna alle hoop. Dit was een grasveld, grenzend aan een kloof. Ik kon me niet te voet verplaatsen. Te lucht?Ja. Voordat ik me ook naar de draak had gedraaid, had ze mijn jas vastgegrepen en sloeg ze haar enorme vleugel uit om weg te vliegen. En spoedig lifte de draak zich van de grond af en wierp mij, en indirect Ilva op haar rug. Een harde klap maakte ik op de rug van de draak, maar ondanks de pijn die ik in mijn borst voelde greep ik Ilva moeizaam vast. Ik trok haar iets naar me toe door met kleine rukjes aan haar pols te trekken. Maar net toen ze goed op de rug zat liet ik haar behaarde pols los en greep ik naar mijn borst die nog pijn deed door de klap. "T..t.t.t..."zei ik kreunend van de pijn, terwijl ik me moeizaam omhoog hees. Beter pijn dan dood, right? Toen ik mijn ogen weer opende, zag ik dat de draak 10 meter boven de lawine vloog en zich verrassend goed horizontaal kon houden. Terwijl ik de schubben goed vastgreep, hing ik wat opzij om naar de lawine te kijken, naar de plek waar we eerder stonden. Nu was er niks meer van over. Als we niet waren gered, hea. Dan waren we beiden dood. Wow. Maar hoe kon dit opeens? Het moest door iets of iemand veroorzaakt zijn, maar wat ik niet wist was dat een oude vriendin van me dat zou zijn. De pijn verdween en ik keek naar achteren, richting Ilva. "Gaat het met je?"vroeg ik zachtjes aan haar, terwijl ik zachte klopjes aan de draak gaf. Dat was mijn wijze om 'bedankt' te laten merken, in plaats van te spreken.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Eifi
Wezen
avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 15 years
Groepsleider: I'm my own leader
Relatie: Still alone. But I don't care...

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   di jul 10, 2012 7:44 am

{Ik sart bij de lawine, OK?}

Haar ogen gleden over de twee. Masaomi, hé? Oké dat kon ze wel onthouden. Ze vond deze jongen best aardig en zijn stem leek kalmerend te werken op Eifi. Toen ze opeens een gergrom hoorde, hief ze haar kop. Haar ogen gleden angstig over de bergen. er was iets of iemand op komst. Toen ze terug voor haar keek zag ze de berg sneeuw verschuiven en langzaam bewoog dit deel zich naar het groepje. Sneller en groter en nog en nog... Tot er zich een gigantische stroom sneeuw vormde die met een geweldige snelheid naar beneden razde. Ze brulde eens waarna ze haar vleugels openklapte, de jongen greep en opvloog. Ze kon nog net de twee op haar rug gooien voor ze onder de stroom sneeuw werden bedolven. Ze sloeg nogmaals met haar vleugels, om hoogte te winnen, waarna ze horizontaal ging vliegen. "Gaat het met je?" vroeg Masaomi aan Ilva. Daarna klopte de jongen op de hals van de jonge drakin. Mhh, dat voelde best lekker. Ze klapte nogmaals met haar vleugels waarna ze rechts omkeer maakte en naar lagger gebied vloog. Dit deed ze door haar vleugels iets te sluiten en ze af en toe een beetje terug te openen. Aangezien ze op redelijk hoogte waren, kon Eifi geen risico lopen om te bevriezen. Dit kwam door haar gave om het weer te besturen en de tempertaturen. Maar ze had niet echt die krachten onder de knie. Ze kon beter iemand opwarmen dan afkoelen en ze kon beter omgaan met zonnekrachten da, met sneeuw/ijskrachten.

Ze keek even rond, daar in de rotswand! Daar was een grot. De drakin maakte een onverwachte buiging naar rechts, waarna ze terug hoogte maakte om mooi in de spleet te landen. Toen ze 2 meter boven de grot en 5 meter voor de grot was sloot ze haar vleugels, greep ze met haar voorpoten de rand van de rotsen vast en sprong ze naar binnen. Eifi paste net in de grrot, toch moest de drakin bukken om haar hoofd niet te stoten. Zewandelde naar binnen, waarna ze ging liggen, zodat Masaomi en Iliva van haar rug konden glijden.

===========================

I could say it, but you won't believe me
You say you do, but you don't deceive me
It's hard to know they're out there
It's hard to know that you still care
I could say it but you wont believe me
You say you do but you don't deceive me
Dead hearts are everywhere

Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   wo jul 11, 2012 1:07 am

"Ilva, er staat 'Eifi' in 'mensen tekens'. Dus de naam van de draak is Eifi en het is trouwens een drakin. Ze kan helaas niet spreken," was het antwoord van Masaomi op mijn vraag. Ik knikte om te laten zien dat ik het begreep, hoewel ik toch wel benieuwd was naar de andere tekens, maar die vraag liet ik liever rusten tot een andere keer. Dit was puur niet het geschikte moment om een schrijfles te krijgen. Ik bleef van een kleine afstand toekijken naar wat er gebeurde. Masaomi stak zijn hand uit naar de draak, die er voorzichtig aan rook. De blonde jongen grinnikte even, waarop de draak hem raar aankeek, alsof ze niet begreep wat hij met dat geluid bedoelde. Vervolgens liet het dier Masaomi’s hand achterwege en begon hem van top tot teen te bekijken, het was duidelijk dat ze nog nooit zoiets als een mens had gezien. De draak werd nu erg nieuwsgierig en greep zijn jas vast, waarop Masaomi met zijn linkerhand zwaaide om de draak af te leiden, wat ook werkte en ze liet de jas weer los. Ik zag dat er een paar gaten in zaten, maar dat was geen ramp. Verrast keek ik op toen ik een soort gegrom hoorde. Ik kon niet meteen plaatsen wat het gerommel was, maar Electra leek zich niet erg op haar gemak te voelen. Plotseling zag ik een enorme hoeveelheid sneeuw van de berghelling onze kant op bewegen met een redelijk hoge snelheid. Ik voelde dat ik bij mijn pols werd gepakt, waardoor ik even opzij keek naar Masaomi. Even leek het alsof hij weg wilde rennen, maar al snel besefte ook hij dat we hier niet te voet weg konden geraken. Toen werd hij bij zijn jas gepakt door de draak waardoor we allebei hard op haar rug terecht kwamen. Er ging een pijnscheut door me heen toen ik op de harde huid terechtkwam, en ik merkte dat Masaomi er ook last van had. Alsnog hield hij me vast en trok me wat naar zich toe, waardoor ik gelijk wat beter op de drakenrug zat. Vrijwel meteen liet hij mijn pols los en greep naar zijn borst, waar hij duidelijk nog pijn had door de klap. "T..t.t.t..." hoorde ik hem kreunen. Op het moment kon ik niet veel doen, maar ik legde mijn hand even op zijn arm, om toch iets van medeleven te kunnen tonen terwijl hij zich langzaam rechtop hees. Ondertussen zaten we al dik tien meter boven de lawine. Masaomi leunde wat opzij om de lawine te kunnen overzien, maar draaide zich toen om naar mij. "Gaat het met je?" vroeg hij. Ik knikte. ‘Geen zorgen, alles is in orde met mij. Gaat het ondertussen weer wat beter?’ antwoordde ik. Met dat laatste doelde ik min of meer op de klap die hij had gevoeld toen we op de rug van de draak terecht kwamen.

Even keek ik naar beneden, waar de lawine nog steeds voortraasde. Ik zag een roodbruine gestalte richting de berghelling rennen; Electra! In alle opwinding was ik haar bijna vergeten. Na een kort gevoel van paniek, dwong ik mezelf om weer rustig te worden. De merrie was immers in Giville geboren en kende de weg door de bergen en de schuilplaatsen uit haar hoofd, hoewel ik pas opgelucht adem haalde toen ze een grot binnenging, met bij de ingang een grote, naar beneden overhangende rots. Precies op het moment dat ik haar staart in de grot zag verdwijnen raasde de sneeuw over de berghelling naar beneden. Ik had geen tijd om naar de rest van het schouwspel te kijken, want de draak maakte een onverwachte buiging naar rechts en vloog richting een andere grot. Ze landde op de richel voor de grotingang en ging naar binnen. Ze paste er met haar grote omvang er net in, hoewel ze haar hoofd laag moest houden zodat ze hem niet zou stoten. Wat verderop in de grot ging ze liggen, waardoor Masaomi en ik er makkelijker af konden. Ik liet me rustig van de rug glijden, maar ik hield mijn knieën wat gebogen, zodat de landing niet al te hard zou aankomen. Dat laatste werkte, want ik kwam ongedeerd op de grond terecht. Even keek ik richting de ingang van de grot, en vroeg me af of Electra het had overleefd. De gedachte dat ze dood zou zijn schudde ik van me af. De merrie had meer dan genoeg ervaring in dit gebied, ze zou vast wel weten wat ze doet.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   wo jul 11, 2012 10:26 pm

Ineens verloor ik bijna mijn evenwicht door een plotselinge beweging van de draak. Maar Ilva was oké en de draak zelf ook, dat was het belangrijkste voor mij. Die twee waren oké, maar we misten iemand. Terwijl de frisse wind langs raasde keek ik naar beneden, naar de lawine die nog voortging, maar ik kon niet op het wezen komen en dat baarde me zojuist zorgen. Waar was het wezen? En wat was het ook alweer? En leefde hij/zij nog? Die lawine was enorm onverwachts verschenen en het gebied onder ons leek één en al een witte vallei. Ik kon nog nauwelijks de grasveld onderscheiden. Maar ik begon nu écht ongerust te raken. Waar was het wezen? Huh? Bruin? Het uitzicht was verdwenen en ik zag toen abrupt overal de kleuren bruin en grijs. Wat was dit nou? Maar 1 seconde later merkte ik het pas op, vreemd genoeg. We waren in een grot beland waarin Eifi net in leek te passen. Maar ook nog net. Draken waren immers enorme wezens en in Giville was alles vele malen groter, dus was dit een 'kleine'grot vergeleken met de anderen hier. Toen Eifi dieper de grot in was gekomen en de ingang een kleine stip was geworden. We zaten wel erg diep, maar oké. Hier was genoeg ruimte om af te stappen. Ik keek kort om naar Ilva. Dames eerst, natuurlijk. Toen ze eraf was gegleden, trok ik mijn eigen knieën net als haar wat in en kwam ik ongedeerd op de grond terecht. Mijn broek was vies geworden, door van alles, dus veegde ik het een beetje af. Ik hield niet per sé van schone dingen, maar het was wel zo slim. Toen ik me weer overeind hees, voelde ik direct hoe zwaar mijn kop wel aanvoelde. Direct leunde ik tegen Eifi aan en ademde traag en moeizaam. Lucht was hier beperkt. We zaten best hoog. Maar het ging erom dat we veilig waren, en dat waren we.

Een schim ging voor de ingang staan en blokkeerden enkele lichtstralen dat onze enige bron van licht was. Ik hief mijn wenkbrauw op, waarna ik vragend richting de ingang keek. De schim kon ik niet zo goed herkennen, maar ik zag dat Ilva ineens zich had verplaatst, dus moest zij het wel zijn. "Ilva,"stamelde ik zachtjes, terwijl ik zag dat ze gericht naar buiten keek. Wat was er? Was er iets met Carolus of..? Dat wezen! Moeizaam hees ik mezelf overeind en snelde me naar Ilva, terwijl bij elke stap het leek alsof ik een marathon had gelopen. Nu voelde mijn hele lichaam zwaarder dan eerst, buiten mijn hoofd. Dat was pas raar. Het waren zeker bijwerkingen door gebrek aan zuurstof. Ik plaatste mijn hand op haar schouder, terwijl de koude wind langs me heen ging. Aah! Zuurstof! Haast direct voelde mijn lichaam lichter aan. Wat hield ik nu van die koude wind, die mij eerder last had bezorgd, maar ook voor zonneschijn had gezorgd. Ik ademde diep in en uit, en wachtte even met praten, omdat ik eerst zuurstof moest zien te verzamelen met de wind. Pas na enkele tellen, wis ik Ilva echt aan te spreken. "Wat is er?"vroeg ik met een glimlach, waarna ik ook naar buiten keek en ineens een wezen in mijn gedachte verscheen. Het was een paardachtig wezen. Het was het paard van Ilva! Ernstig keek ik haar aan. Nu snapte ik waarom ze ineens hier stond. Ze zocht natuurlijk dat paard en was bezorgd over haar of hem. Ik gaf Ilva een schouderklopje met mijn bleke handen die koud begonnen te raken. Die wind zat vol zuurstof, maar was zo koud! Ik vestigde me op de grond en leunde lichtjes aan de wand, net bij de ingang. Zo was het minder koud, maar was Eifi wel alleen. Misschien werkte dit wel. Ik klapte in mijn handen en klapte toen tegen de grond aan. Zo kon je honden lokken, maar draken? Misschien de nieuwsgierige en speelse en deze leek zo wel te zijn. Je had toch veel soorten draken. Eifi hoorde er namelijk wel bij en moest niet alleen blijven zitten.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Eifi
Wezen
avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 15 years
Groepsleider: I'm my own leader
Relatie: Still alone. But I don't care...

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   wo jul 11, 2012 11:25 pm

De drakin legde haar kop neer en zag hoe de twee van haar rug gleden en naar de ingang gingen. Eifi keek de twee nog even na, waarna ze haar ogen sloot en ich concentreerde op de sneeuw. Ze voelde even een windvlaag, wat al sterk moest zijn om een drakenhuid te doordringen. Het zilveren beest keek op, haar ogen gevestigd op Masaomi. Wat zou hij nu denken? Wat waren zijn vragen? Van waar was hij? Eifi haar blik gleed naar de Ilva. Deze leek wat afwezig naar buiten te staren. Eifi brieste eens, waarna haar blik naar de zonnestralen gleden. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en ze concentreerde haar op de warmte van het licht. De stralen werden wat dikker en de warmte die ze uitstraalde werd ook warmer. Ze hield diezelfde actie vol tot dat Masaomi een raar gebaar naar haar deed. De drakin stopte en ook weer werd het wat donkerder en kouder in de grot. Eifi bekeek de handgebaren van de jongen goed, waarna ze opstond en naar hem wandelde. Ze legde haar lichaam 5 meter voor de ingang. Deze krulde ze geheel op en daarna legde ze haar kop naast de jongen. De gouden horens op haar kop begonnen wat meer licht te geven. Deze waren gemkaat uit een speciaal soort schubben. Deze schubben absorbeerde de warmte van de zon en weerkaatst ze sterker terug. Ook zijn deze schubben overgevoelig, maar toch keihard. De glans van het goud toonde aan hoe goed de drakin haar voelde en hoe gezond ze was. Ja ze had wel een paar rare systemen in haar lichaam.

Haar oghen gleden naar de jongen. Ze gromde en ze zag dat hij koud had. Ze wou dat hij haar horens aanraakte, deze waren heel erg warm en konden Masaomi en Ilva wel opwarmen. Ze duwde haar snuit tegen zijn hand. Daarna richte ze haar horens op hem, waardoor een beetje warmte de huid van de jongen aanraakte. Toen legde de drakin haar kop terug neer, in de hoop dat de twee haar gebaren zouden verstaan. Ze had namelijk niet de gave of kracht om te praten. Of ze moest het dan toch leren. Ze wist immers wel 'de mensentekens'. Deze wist ze al van haar geboorte, een soort van gift van haar ouders of gewoon toeval.

===========================

I could say it, but you won't believe me
You say you do, but you don't deceive me
It's hard to know they're out there
It's hard to know that you still care
I could say it but you wont believe me
You say you do but you don't deceive me
Dead hearts are everywhere

Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   vr jul 13, 2012 12:45 am

{Inspiratieloosheid slaat weer eens toe bij mij... Sorry voor de vreselijk korte post}

Ik draaide me om toen iemand zijn hand op mijn schouder legde en me uit mijn gedachten haalde en terug naar de werkelijkheid. Toen ik me had omgedraaid zag ik dat Masaomi bij me stond. Op hetzelfde moment kwam er een frisse bries naar binnen waaien die gelijk weer wat zuurstof meebracht, die op deze hoogte schaarser was. Ik ademde de lucht in, en was blij dat ik weer wat helderder kon denken. "Wat is er?" vroeg Masaomi. Mijn blik gleed weer even naar de ingang van de grot terwijl ik antwoord gaf. ‘Vanaf de rug van Eifi zag ik hoe het paard een grot inging, die op dezelfde helling ligt als waar de lawine overheen gegaan is. Het probleem is dat ik niet weet hoe lang die grot is, en of hij naar beneden of naar boven loopt, maar ik vertrouw erop dat ze weet wat ze doet. Ze heeft hier in de bergen geleefd als veulen, dus het zal vast wel in orde zijn.’ Toen ik was uitgesproken gaf Masaomi me een schouderklopje, en hij liep vervolgens naar de wand van de grot en ging zitten, zacht leunend tegen de wand en redelijk dicht bij de ingang. Hij klopte met zijn hand op de grond terwijl hij naar Eifi keek, en de draak krulde zich naast hem op. Een glimlach verscheen op mijn gezicht bij het zien hiervan. Die jongen leek het voor elkaar te krijgen om het vertrouwen van elk wezen te winnen. Ik liep naar het tweetal en ging aan de andere kant van Masaomi zitten. Ik rilde toen er nog een koude windvlaag naar binnen waaide. Ik had natuurlijk wel een vacht, maar hij was een stuk dunner nu het zomer was. De goudkleurige hoorns van de draak begonnen op te lichten in de zon, en van de kleur alleen al kreeg ik een wat warmer gevoel. De draak drukte haar snuit tegen de hand van Masaomi, en richtte vervolgens voorzichtig haar hoorns op hem en hem licht aanraakte. Ze legde haar kop weer neer, en ik begreep meteen al wat ze min of meer bedoelde. Ik keek even naar Masaomi, waarna ik voorzichtig mijn hand richting de draak bewoog, oplettend dat ik geen onverwachte bewegingen maakte. Langzaam legde ik mijn hand op één van de hoorns, en meteen voelde ik de warmte ervan door me heen stromen. ‘Dank je, Eifi,’ fluisterde ik, maar wel hard genoeg zodat ze het zou kunnen verstaan. Na een paar tellen liet ik de hoorn weer los, met een vriendschappelijk knikje naar Masaomi.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   vr jul 20, 2012 11:46 pm

Van de woorden die ze uitsprak, nadat ik had gevraagd wat er was, begreep ik ze elk. Het leek alsof Ilva net een moeder voor het paard was en gewoon bezorgd over het wezen was door de lawine. Het leek haast menselijk, maar weerwolven waren ook half-mens. Zoiets gebeurde ook vaak op aarde, buiten dat er geen weerwolven waren en geen paarden die er zo uitzagen. Wanneer er een lawine was in bijv. de hoogste delen van Japan was er natuurlijk chaos en vluchtten alle bewoners daar en schuilden ze, terwijl sommige nog vermist waren. Het was een naar gezicht, toen ik het telkens via de media moest beleven. Het gebeurde vaak en uit het niets, waardoor de kans op doden groot was. Toen een vriend van mij op de bergen zat, waar een lawine was ontstaan zat ik voor de TV bij zijn huis, om de familie wat te steunen en omdat ik wat vergeten was. Ik zag telkens beelden van huilende ouders en mensen verschijnen op de TV, terwijl een Japanse journalist er doorheen sprak en in een klein balkje de plek van de lawine verscheen en verdere informatie. En het leek alsof die beelden écht waren geworden, omdat de ouders bezorgd naast mij zaten en dikke tranen over hun wangen rolden. Het was naar om dat mee te maken, maar mijn vriend was oké en had maar enkele schaafwonden. Ik hoopte ook dat het zo was met het rare paardachtige wezen waarmee Ilva een goede band had. Afwachtend van een donker stipje staarde ik naar buiten, terwijl de koude wind langs mijn gezicht bewoog en de temperatuur in de grot liet dalen. Brr.. het was écht koud. Ik trok mijn benen nog verder naar mij toe en klemden mijn witte handen eromheen. Toen ik weer richting de ingang keek, zag ik nauwelijks wat, doordat de koude wind mijn ogen liet tranen en alles wazig werd. Mijn ogen waren gevoelig voor wind, zeker koude. Ik tikte 1 traandruppel aan die over mijn wang gleed en keek ernaar. Was dit net zoiets als die tranen van de ouders? Best ironisch. Maar ik wist dat die ouders wisten dat het wel goed zouden komen, maar door de media enkel angstiger en zenuwachtiger raakte en daarom zo negatief dachten. En mijn ogen traanden, maar nu was er geen media. Het was de wind die ervoor zorgde. Het moest wel goedkomen.

Ineens voelde ik de aanwezigheid van een wezen die wel heel dichtbij zat. Kalmpjes keek ik opzij en zag ik Eifi naast mij opkrullen. Ik liet een klein glimlachje zien. Ze had mijn hint begrepen, dat handengeklap duidden op het komen naar mij toe. Ik stak mijn hand uit naar de kop van Eifi dat naast mij lag en wreef er zachtjes over met mijn vingertoppen. Die schubben voelden raar aan zeg. Buiten voelden ze koud aan en hier wat warmer. Ook wel logisch, omdat we nu in een warmere plek zaten. Ineens begonnen haar gouden horens wat meer licht af te geven, waardoor het leek alsof er letterlijk een lamp in de grot zat. Nu begon het meer en meer op die ene herinnering te lijken; die 'lamp', de tranen, lawine. Best ironisch, niet? Voordat ik er verder over na kon denken, waren de ogen van Eifi op mij gevestigd. Huh? Wat was er? Aah! Een nieuwe, koude wind gleed langs mij heen, waarna ik mijn benen strakker tegen mij aantrok. Elke keer dat ik ademde schoot er een wolkje uit mijn neus of mond, wat betekende dat het écht koud was. Eifi leek dit ook op te merken en gromde toen ik het duidelijk koud had. Waarom gromde ze eigenli-laat maar. Volgens mij wist ik al wat Eifi probeerde te laten zeggen. De koude snuit van Eifi raakten ineens mijn handen aan, waarna de warme horens van haar tegen mij aan werden gedrukt. Direct voelde ik me lekker warm, en voelde ik kippenvel over mijn rug heen gaan door de plotselinge temperatuur verandering. Ze wilde mij opwarmen. Wat lief. De draak legde toen haar kop op de grond neer, waarna ik zachtjes een hoorn van haar vasthield en mijn lichaam voelde verwarmen. Binnen een korte tijd leken mijn handen zelfs weer kleur te krijgen in plaats van de kleur wit. Ik keek kort opzij, richting Ilva die ook een horen vasthield en Eifi bedankte en toen naar mij knikte. Ook Ilva had het koud, dat was duidelijk. "Arigato, Eifi!"zei ik met een grinnik, waarna ik de horen losliet en me wat dichter bij de draak vestigde, om wat warmte te verkrijgen. Ook leek de nacht te naderen, want buiten leek het donker te worden. Luid gaapte ik, waarna ik kort knikte naar Ilva en toen mijn ogen sloot. We moesten rusten en zouden morgen weer naar buiten kunnen gaan en het paar-herstel, mijn vriend vinden. Dit leek écht op die herinnering. Met een glimlach op mijn gezicht viel ik in slaap.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za jul 21, 2012 3:02 am

Een steentje vloog van de richel af, maar het geluid van vallend steen was niet te horen. Of het was te zacht, dat kon ook. Ik slikte toen ik me besefte op wat voor een hoogte ik nu zat. Graag kwam ik niet in de bergen, tenzij het echt noodzakelijk was. En zelfs dat gebeurde niet al te vaak, tenzij ik echt de nood voelde om terug naar mijn geboorteplaats te gaan. Wat ik dan nu in de gigantische bergen deed, was zelfs voor mij een groot raadsel. Maar goed, ik was er al. Ik kon wel terug, maar dan zou ik voor niks de bergen in gelopen zijn. Er moest toch een reden zijn voor mijn aanwezigheid? Voorzichtig zette ik nog een stap op het nauwe paadje, terwijl de o zo bekende kou in Giville in mijn gezicht en handen sneed. Het deed pijn, dat wel, maar ik was het enigszins gewend. Weer schoof ik een steentje de eeuwige afgrond in. Ik plaatste mijn hand op de ruwe wand naast mij, maar deze was echt verschrikkelijk koud! Als een reflex trok ik mijn hand terug. Reflexen waren er om je te redden van gevaar, maar dit keer schoof het mij in nieuw gevaar. Ik viel haast de afgrond in. Gelukkig kon ik nog net mijn evenwicht bewaren. Ik zuchtte opgelucht toen ik me besefte dat ik niet zou eindigen als de steentjes van eerder. Gelukkig werd het paadje al wat breder. Uiteindelijk kon ik gewoon lopen in plaats van voorzichtig lopen. Een zacht geluid bereikte mij. Dat moest op iets luids duiden, wat ver weg was, want hier was geen enkel wezen te vinden, op mij na. Ik keek om, nadat ik er zeker van was dat ik niet de afgrond in kon vallen. In de verte zag ik een lawine. Oh help. Waar ik stond kon ook een lawine ontstaan. Ik moest niet al te veel geluid maken. In de verte zag ik een draak vliegen, maar of deze iets bij zich had kon ik niet zien. Hij vloog naar deze berg toe. Hmm. Het zou ook wel. Als deze draak maar geen fan was van lawines. Ik had niet al te veel zin om tonnen sneeuw op mij te krijgen. Ik besloot mijn reis te vervolgen, want met staan kwam ik nergens en daarbij sneed de kou in mijn huid. Ik begon te lopen, maar bij iedere stap voelde ik een verschrikkelijke pijn. Het was eigenlijk veel te koud om te lopen. Ik kon beter een plek zoeken om daar warmte op te bouwen. En waar kon ik dat nou beter doen dan in een grot? Juist, ik besloot om een grot te zoeken.

Net toen ik een stap wilde zetten besefte ik me dat er minder licht was. Ik keek op. Het licht begon al wat te zakken. Was ik dan al zo lang onderweg? Het was nu zeker zaak om een grot te zoeken, voordat het lichtloos zou worden en ik buiten in de kou zou moeten slapen. Nee, dat was niet zo handig. Daarbij, in de bergen leefden ook gevaarlijke wezens, zoals de draak van daarnet. Nu woonden draken niet in Giville, maar in Volacia, toch waren ze hier wel aanwezig. Een paar geluiden trokken mijn aandacht. Dat leken wel.. Stemmen? Dat kon op een grot duiden. Ik slikte. De stemmen waren niet al te luid, dus grote wezens waren het niet. Maar aan de andere kant vond ik het niet zo fijn om in een bewoonde grot te zitten. Daarbij zou ik de wezens ook bang kunnen maken en dat wilde ik ook weer niet. Ik richtte mijn blik op het licht, dat inmiddels verder gezakt was. Veel tijd om een andere grot te zoeken had ik niet meer. Ik moest dan maar kijken of deze wezens inderdaad een grot gevonden hadden en of ze mij wel accepteerden. Voorzichtig en met wat moeite liep ik in de richting van de grot. Hier en daar moest ik oppassen om niet naast het pad te stappen en in de eindeloze afgrond te vallen. Ik deed mijn best om de grond niet te laten trillen, wat sowieso niet vaak gebeurde. Dit had alleen maar te maken met de sneeuw die boven mij hing. Erg veel zin in een lawine had ik immers vandaag niet. Na een tijdje benaderde ik de grot vanaf de zijkant. Het was inderdaad een grot, maar ik zag geen wezens. Ze zaten dus waarschijnlijk in de grot. Voorzichtig keek ik om het hoekje, maar toen ik een paar bekenden zag maakte ik mijzelf helemaal zichtbaar. Ik zag de draak van eerder, wat mij een beetje afschrikte, maar ik zag ook Masaomi en Ilva. Wat een toeval dat zij ook in deze grot zaten! Ik aarzelde lichtjes of ik ook de grot in moest gaan. De draak kende ik niet en misschien zou deze mij aanvallen, ondanks dat ik de twee wezens bij haar - het was een haar, besefte ik me - wel kende. Ik rilde, al rilde ik niet zo veel als de meeste wezens zouden doen. Ik was deze kou gewend. De ijzige lucht sneed in mijn huid, maar toch bleef ik bij de opening staan. Ik wilde het risico niet lopen om aangevallen te worden. De pijnlijke kou was al meer dan genoeg pijn.

(May I post? :3)
(Oh fak, ze heeft een hersenschudding.. Hier toch niet, hoop ik? Anders pas ik mijn post wel aan (lees: maak ik hem opnieuw) XD)

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Eifi
Wezen
avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 15 years
Groepsleider: I'm my own leader
Relatie: Still alone. But I don't care...

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   di jul 24, 2012 8:14 am

Eerst legde Ilva haar handen op één van horens en zei; ‘Dank je, Eifi,' Ook Masaomi greep een horen vast en zei vervolgens: "Arigato, Eifi!" De drakin grijnsde, waardoor een rij scherpe tanden tevoorschijn kwam. Als dolken stakken ze angstig uit haar bek, maar de drakin zag er niks van angst is. Dit was toch een gebaar van vreugde? Ze liet terug een soort grom geluid horen. Praten kon ze niet, dus hoe moest ze het anders doen? Ze wilde hiermee Maosami en Ilva geruststellen.
Maar hun rust werd algauw verstoort... Eifi hoorde voetstappen. Haar kop rees de lucht in en de drakin begon onrustig te briesen. Angstig keek het wezen om zich heen. Langzaam raakte ze in paniek en al snel begon ze te brullen en te gillen. Ze sprong recht en ze liep naar de uitgang. Ze spreidde haar vleugels, maar daar was het monster. Eifi rende af, keek naar het wezen en begon te sissen als een kat. De veren op haar rug en nek kwamen overeind en maakte de drakin nog groter dan dat ze was. Langzaam stapte ze achteruit. Eén schijnbeweging van de reus kon tot een gevecht uitlopen. Eifi haar gesis veranderde langzaam in een grom. Ze vond dit wezen veel te raar naar haar zin. Onrustig begon ze te briesen en haar hartslag versnelde. De drakin stoof naar voren en brulde zo luid ze maar kon. Langzaam keek ze terug op en weer was dat gesis te horen in de grot.

{ Sorry echt een flut!}

===========================

I could say it, but you won't believe me
You say you do, but you don't deceive me
It's hard to know they're out there
It's hard to know that you still care
I could say it but you wont believe me
You say you do but you don't deceive me
Dead hearts are everywhere

Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   vr jul 27, 2012 12:42 am

Toen ik opzij keek, zag ik dat Masaomi ook de warmte van Eifi’s horens had ontdekt. "Arigato, Eifi!" zei hij tegen de draak, en het was duidelijk dat we allebei genoten van de warmte die de bijna goudkleurige horens uitstraalden. De draak liet haar tanden zien, en even vreesde ik dat het een hinderlaag was, maar al snel besefte ik dat het een grijns was. Ik merkte dat het donkerder begon te worden, en richtte mijn blik op de ingang van de grot. Het daglicht begon plaats te maken voor de nacht. Masaomi ging wat dichter bij de draak zitten en geeuwde, waarna hij een kort knikje gaf naar mij en zijn ogen sloot. Ik ging ook wat dichter bij de draak zitten, zodat ik het wat warmer zou krijgen. Net toen ik ook wilde uitrusten, viel er een schaduw naar binnen, een andere dan normaal was als het avond werd. Ik keek op, en schrok even toen ik het hoofd van een reus zag, maar al snel werd ik rustiger toen ik de voor mij bekende geur van Avani opving. Blij verrast keek ik richting de grotingang, en ik vroeg me af wat Avani hier deed, maar ondanks dat was ik opgelucht om haar gezond en wel weer terug te zien. Toen Eifi de reuzin zag, begon ze onrustig te briesen. Ze leek in paniek te raken, en ze begon de brullen en liep richting de ingang van de grot. De draak nam een dreigende houding aan en begon te sissen. Langzaam stapte ze achteruit, terwijl het gesis in gegrom veranderde. Plotseling stoof ze naar voren en brulde luid, en ik besefte dat dit het moment was om in te grijpen. Ik liep richting Eifi en legde kalmerend mijn hand tegen haar hals aan. ‘Kalm aan Eifi, die reuzin vormt geen gevaar voor ons.’ Ik probeerde het zo geruststellend mogelijk te laten klinken, want ik wilde niet dat er eventueel een gevecht zou uitbreken.

Zwaar ademend van angst wachtte de kastanjebruine merrie gespannen af. De sneeuw van de onverwachte lawine stoof over haar schuilplaats heen, en de sneeuw hoopte zich op bij de ingang van de kleine grot. Het paard liep verder naar achter, om de kans te voorkomen dat ze zelf onder de sneeuw zou komen te zitten. De bodem van de grot liep schuin naar boven, waardoor er meer kans was dat er nog ruimte overbleef om te bewegen, en de schuin overhangende rots hielp ook als afdak om de sneeuw zo ver mogelijk weg te houden. Ongerust trok ze met haar oren. Hoe zou het zijn met Ilva, de draak en de tweebeen? Zouden ze een veilige plek hebben gevonden, of zouden ze in de afgrond zijn gestort? ‘Nee, Electra’, zei ze hardop tegen zichzelf, ‘je mag nu niet zo denken. De draak was bij ze, zij zou hen wel in veiligheid hebben gebracht.’ Even bleef ze staan en luisterde ze. Het rommelen was opgehouden. Opgelucht haalde ze adem, waarna ze voorzichtig richting de sneeuwhoop liep die de doorgang had versperd. Het was pikdonker, en ze moest opletten dat ze niet met haar flanken tegen de wand aanschuurde. Eenmaal bij de versperring probeerde ze eerst om de sneeuwhoop omver te duwen, maar helaas was de laag te dik. Ze zuchtte en begon met haar voorhoef de sneeuw weg te “graven”. Na een tijdje probeerde ze weer door de versperring heen te stormen, en dit keer lukte het wel. Of toch, deels. Na een laatste krachtinspanning stoof de sneeuw weg en waaide een frisse wind in het gezicht van de merrie. Ze keek even op, en ze zag dat het begon te schemeren. Eigenlijk wilde ze op zoek gaan naar Ilva en de anderen, maar ze wist niet waar ze zou moeten beginnen met zoeken, en waarschijnlijk wist de rest nog waar zijzelf was. Ze ging onder de overhangende rots staan en hield een achterhoef wat omhoog, aangezien ze het niet waagde om hier te gaan liggen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Masaomi
Administrator en Carer
avatar

Aantal berichten : 699
Punten : 87

Over jouw personage
Leeftijd: 16 Years
Groepsleider: -
Relatie: Ilva♥The best proof of love is trust.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   vr jul 27, 2012 10:59 pm

Ik lag daar haast als een arme weeskind bij de draak kalmpjes te slapen, omdat ik nogal uitgeput van de reis was. Wie zou er niet uitgeput zijn nadat hij of zij een reis had gemaakt door een enorm gebied, een lawine had overleefd en de kou het moeilijker maakte om zelfs maar een kleine beweging te doen? Niemand dus. Ik snoof kort om mijn handen warm te houden, maar de warmte van de draak hielp mij wel. Ik liet onbewust een glimlach zien. Terwijl ik nauwelijks bij bewustzijn was, besefte ik dat mijn vrienden om mij heen waren om mij te beschermen. Wie weet, was ik daardoor zo vlug in slaap gevallen, want een nerveus persoon zou niet zo snel in slaap zijn gevallen. Zolang mijn vrienden mij zouden beschermen, moest het wel veilig zijn, toch?Het was ten minste iets normaals voor een dier, die werd geleid door zijn instincten. Het was een natuurlijk iets en ook de reden, waardoor er groepen dieren waren, zoals een roedel wolven, een kudde koeien. In je uppie was je een makkelijk doelwit en wanneer je sliep zou niemand je kunnen beschermen. Daarom waren er minder solitaire wezens dan wezens die in groepen leefden. Ook had ik dat vroeger bij Biologie geleerd waarbij ik altijd kleine manga poppetjes aan het tekenen was, wanneer de docent niet aan het kijken was. Ik vond Biologie degelijk interessant, zeker over de dieren en in welke groepen en afdelingen ze zaten, maar de neiging was te groot om gewoon eventjes wat te tekenen. 1 Keer besloot mijn klas bij Biologie tr ere van het groep en kudde gebeuren allemaal te tekenen, wanneer ik dat deed. Zo leken wij een soort 'kudde'. Toen de docent het opmerkte, wees hij direct naar de mensen die voorin zaten dat ze moesten stoppen, maar wij gingen kalmpjes verder tekenen. Hij dreigde ons straf te geven, maar nog bleven wij tekenen, waarna hij niet meer wist wat hij moest doen en de les staakte. Pas op dat moment legden we uit wat ons idee was, waarna wij elk een goed cijfer kregen. Als groep was je natuurlijk sterk en kon je veel bereiken, en zo kon je ook elkaar beschermen. Maar die blik van die docent kon ik niet meer vergeten. Het was zo'n geniaal verbaasde gezicht. Ik had toen letterlijk zin om gewoon keihard te lachen, maar ik wist me nog net in te houden en had maar een lachende manga poppetje gemaakt. Met al die vrienden om mij heen moest ik mij toch op mijn gemak voelen en kon ik slapen, terwijl ze mij konden beschermen. De glimlach op mijn gezicht verdween. Maar ik had soms het gevoel dat ik teveel op hun vertrouwde en zo een grote last gaf die hun moesten dragen, omdat ik mezelf niet snel kon verdedigen. Die gedachte wist ik snel uit te schudden, waarna ik eindelijk toch niet kon slapen. Misschien vertrouwde ik inderdaad te veel op hen. Ik deed mijn ogen weer open.

Brr.. koud! Waarom voelde alles ineens zo hard en koud aan? Snel hield ik mijn armen om mijn middel heen om mezelf op te warmen, maar het lukte niet. Maar even keek ik op, omdat het écht koud en hard was waarop ik lag. Ik leunde toch tegen Eifi aan of hoe lag dat nou? Ik hief mijn wenkbrauw op, terwijl ik me bedacht dat Eifi nauwelijks zo koud en hard kon aanvoelen. Dat was niet zo snel mogelijk, toch? Ach, misschien als ik opstond zou ik het wel zien. Ik wreef met mijn handen bij mijn ogen, zodat ik niet meer alles wazig zag en duidelijk kon maken dat ik ontwaakte. Wie weet, hoelang ik had geslapen. Ik wist nu namelijk hast niks van de tijd, dus tja. Vroeger was er een wekker en nu... de zon? Wacht, waar was dat? Ik voelde niet eens een enkele zonnestraal, maar enkel kou. Ik hees me overeind, maar traag wegens mijn lichaam dat een beetje suf was geworden door de koude ondergrond. Pas na enkele tellen wist ik alles scherp te zien en zag ik hoe Ilva Eifi leek te kalmeren door wat woorden tegen haar te zetten. Huh? Eifi hield zojuist een dreighouding aan! Maar waarom? Wat was er..? Wacht, daarom was het zo koud! Eifi stond daar en niet meer bij mij, logisch. Maar waarom was ze zo geagiteerd? Ik volgde de blik van de zilveren draak, en zag het enorme gezicht van Avani bij de ingang van de grot. Wow, ineens! Bam.. ineens stond Avani daar! mijn ogen werden groot, waarna ik kalmpjes mijn hand opstak ter begroeting tegen Avani. "Ohaio.."zei ik wat 'goedemorgen' betekende, maar zag toen dat de lucht achter haar hoofd donkerblauw was,"Ik bedoel.. goede avond," Ow, dan had ik kort geslapen, maar direct heel wat gemist blijkbaar. Maar ik had wat gerust. Maar waarom was Avani er? Oké, dit was Giville maar toch. Ach, het was leuk om Avani toch weer te zien. Maar ... we misten iemand.. Kort keek ik rond, waarna ik het wist. Ik snelde naar Avani's gezicht toe en keek haar recht aan wat een beetje ongewoon was voor mij. Ik kon haar gezicht eens zien. "Wil je voor Ilva een kastanjebruine merrie zoeken? Dat is haar vriend en door een lawine zijn wij uit elkaar geraakt," informeerde ik kort. Dit was een goede kans, aangezien Avani een reus was en dat paard makkelijker kon opsporen dan wij zouden kunnen.

===========================

And as we lie beneath the stars

We realize how small we are

If they could love like you and me

Imagine what the world could be


If everyone cared and nobody cried

If everyone loved and nobody lied

If everyone shared and swallowed their pride

Then we'd see the day when nobody died

When nobody died...



Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   ma jul 30, 2012 2:22 am

De draak leek mij als eerste op te merken. Erg verbaasd dat ik werd opgemerkt was ik niet, ik was immers hoger dan de grot en moest bukken als ik naar binnen zou willen. Daarbij wilde ik graag opgemerkt worden, dan wist ik of ik welkom was. Als ik niet welkom was, zou ik wel buiten slapen, want nu had ik werkelijk geen tijd meer om nog verder te zoeken. Naarmate het licht minder werd werd het ook steeds kouder. Ik voelde de bekende kou van Giville aan mijn lichaam knagen. Zelfs door mijn kleding, dat een beetje de kou kon weren, kon ik de bevroren lucht voelen. Het deed redelijk pijn, maar ik was het gewend, dus ik had er minder last van dan de wezens voor me. Oh ja. De wezens voor me. Ik keek ze aan, toen ik me herinnerde dat ik voor een grot stond, wachtend op een reactie. Aan de reactie van de witte draak te zien was echter ik niet welkom. Het beest stond op en begon een dreigende houding naar mij aan te nemen. Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Nee, niemand, maar dan ook niemand, nam zomaar zo'n houding tegen mij aan! Waarom deed die draak eigenlijk zo? Wilde hij mijn vrienden soms aanvallen, maar stoorde ik haar daarbij? Ik gromde, waarna ik ook een soort dreigende lichaamshouding aannam. Ik keek het beest recht in de ogen aan en ging rechter staan. Nee, niemand, maar dan ook niemand, viel mijn vrienden zomaar aan! Nu bleef het alleen maar bij dreigen, maar het kon veel erger worden. Mijn grom werd iets luider. Ik bedreigde niemand. Nee, ik voelde me juist bedreigd en dat gevoel was terecht. Ik deed wat haast ieder wezen in een dergelijke situatie deed: teruggrommen. Ik merkte dat ik ongeveer even hoog als de draak was, ik was alleen net wat groter. Hmm. De draak was beter bewapend dan ik, ik had alleen mijn lengte en gewicht, wat nu niet eens in mijn voordeel zou werken. Die draak was echter niet zo ervaren en heel jong. Wat zou dan anders de verklaring zijn dat ze zo tegen mij deed? Het was niet echt verstandig om deze houding tegen een reus aan te nemen en al helemaal niet in het leefgebied van de reus. Kijk.. Dat kon wel in mijn voordeel werken. Ook al wilde ik niet vechten, ik begon me al klaar te maken voor een mogelijke aanval van de draak.

Maar gelukkig waren mijn vrienden er nog. Ilva liep naar de draak toe en legde een poot tegen haar hals aan. Wel bijzonder dat ze bij die hals kon.. ‘Kalm aan Eifi, die reuzin vormt geen gevaar voor ons,’ vertelde Ilva geruststellend. Oh gelukkig, nu de weerwolf dat had gezegd kon ik me al wat meer ontspannen. Mijn dreigende houding ontspande een beetje, maar ik bleef nog steeds naar de draak kijken, tot ik er zeker van was dat zij zich ook zou ontspannen. "Ohaio," klonk een bekende stem opeens. Ik draaide mijn blik weg van de draak, terwijl ik de bron van de stem zocht. Nog steeds hield ik haar wel in de gaten. Al snel had ik hem gevonden: een blonde jongen die ik uit duizenden kon herkennen. Masaomi. Ik besefte dat het woord een groet moest voorstellen. Voorzichtig knikte ik als wijze van begroeting. Ik had mijzelf te veel opgefokt en het was nu misschien beter om niks te zeggen. Er zou dan toch niks zinnigs uit komen, vanwege iets genetisch wat ook in mij zat. "Ik bedoel.. Goedenavond," zei hij vervolgens. Avond.. Avond.. Oh ja! Dat was het menselijke woord voor dit tijdstip. Ik zette een stap naar voren en zakte lichtjes door mijn knieën, waarbij ik de bovenste wand vasthield met mijn hand. Ik wilde wel naar binnen, maar wist niet zeker of het mocht. Daarom bleef ik zo staan. De jongen stond op en snelde naar mij toe. Wat was er? Mocht ik deze beweging niet maken? Ik deed weer een stap naar achter, tot ik weer in mijn vorige houding stond. Maar nee, dat was het niet. "Wil je voor Ilva een kastanjebruine merrie zoeken? Dat is haar vriend en door een lawine zijn wij uit elkaar geraakt," vroeg de jongen. Ah, die lawine.. Daar moest ze dan zitten! "Ik wil best helpen," begon ik, terwijl ik naar de plek keek waar zojuist de lawine nog was. Ik kon me nog wel redelijk herinneren waar het was gebeurd. "Maar krijg ik toestemming van jullie geschubde vriendin om jullie te helpen?" Deze vraag was meer aan de draak bedoeld, terwijl ik niet wist dat ze niet kon spreken. Hoe moest ik dat weten? De meeste draken brulden alleen maar wanneer ze iemand bedreigden, maar konden daarbij wel spreken. Daar kon ik dus niet uit halen dat ze niet kon spreken. Ik deed een paar stappen naar de richel toe en keek naar de berg waar de lawine had plaatsgevonden, maar vergat niet dat het al donker was. Wanneer we de merrie zouden zoeken, lag volledig aan de anderen, want mij maakte het niet zo veel uit.

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Eifi
Wezen
avatar

Aantal berichten : 89
Punten : 8

Over jouw personage
Leeftijd: 15 years
Groepsleider: I'm my own leader
Relatie: Still alone. But I don't care...

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   ma jul 30, 2012 10:21 am

De drakin paniekeerde nog meer toen dit wezen gromde. Ze begon wat te piepen uit angst. Maar al snel kwem Ilva naar haar toe en legde de weerwolf haar poot op Eifi en zei; ‘Kalm aan Eifi, die reuzin vormt geen gevaar voor ons.’ De zilveren drakin ademde diep in, maar besefte dat dit wel geen bedreiging kon zijn en langzaam liet ze haar kop hangen als teken van vrede. Ik duwde mijn snuit richting Ilva, een soort van 'dank je'. De veren kwamen terug omlaag en het gesis verdween. "Ohaio.." zei Masaomi, die bij de reuzin stond. Onrustig legde ze haar vleugels terug goed, maar ze hield de jongen in het oog. Niet de reus, haar blik wou Eifi niet nog eens zien. De schemering van de avond werd langzaam duidelijk en Eifi keek kort naar de reuzin. Moest zij ook slapen? Bwah, vast wel. "Wil je voor Ilva een kastanjebruine merrie zoeken? Dat is haar vriend en door een lawine zijn wij uit elkaar geraakt," vroeg Masaomi opeens. Eifi keek naar hem en dacht terug aan de plaats waar ze elkaar hadden ontmoet, daar had Eifi eigenlijk niet opgelet, het paard was vast gewond en dat was haar schuld. Eifi brieste en keek naar Ilva met een soort van 'Sorry' blik, waarna ze haar omdraaide en wat verder in de grot ging liggen. Ze kon ook niks goed doen, hé? "Ik wil best helpen," begon de reuzin."Maar krijg ik toestemming van jullie geschubde vriendin om jullie te helpen?" Eifi keek op en stond langzaam recht. Ze liep naar de ingang en de reus had wat afstand genomen, waardoor de zonnestralen naar binnen vielen. Eifi gromde zachtjes, maar het was geen gemene grom, maar het was een zacht openlijk geluid. Ze stapte de grot uit en ze keek met haar ijsblauwe ogen naar de reus. De drakin knikte en wou dat Masaomi verdere instucties gaf zodat Eifi niet moest gaan grommen en sissen tegen dit wezen.

De zilveren draak opende haar vleugels en vloog op. De plek van getroffen was een sneeuwlandschap geworden en maakte van de top een lange weg naar beneden. Eifi vloog naar de plek waar het trio zich had bevonden voor de lawani, waarna ze omkeer maakte en het landschap afspeurde naar aanwijzingen. Af en toe een rots, maar meer dan dat vond Eifi niet in de witte deken. De drakin keek naar beneden en schudde haar kop naar het groepje. De drakin sloeg nogmaals met haar 2 paar vleugels en minederde wat in hoogte. Nu kon ze bijna de deken aanraken en leek het spul een prachtig juweeltje te zijn op de berg. De drakin sloot haar vleugels en landde. Het dier rook iets en snuffelde nieuwsgierig rond.

{Ik ben zo slecht, heb de laatste tijd geen inspiratie meer D:}

===========================

I could say it, but you won't believe me
You say you do, but you don't deceive me
It's hard to know they're out there
It's hard to know that you still care
I could say it but you wont believe me
You say you do but you don't deceive me
Dead hearts are everywhere

Spoiler:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Ilva
Moderator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 486
Punten : 92

Over jouw personage
Leeftijd: 17 jaar
Groepsleider: -
Relatie: Masaomi ♥

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za aug 04, 2012 12:10 am

De reuzin nam een dreigende houding aan tegenover de draak, en even slikte ik. Hopelijk had ze me gehoord, want ik had niet bepaald zin om getuige te zijn van zinloos bloedvergieten. Opgelucht haalde ik adem toen de beide wezens zich ontspanden na mijn korte geruststelling. Ik draaide me om toen ik achter me iets hoorde. Masaomi was blijkbaar wakker geworden. "Ohaio.." zei hij, en ik vermoedde dat hij inderdaad pas net wakker geworden was. "Ik bedoel.. goede avond," hoorde ik hem er nog achteraan zeggen. Even vroeg ik me af wat “ohaio” betekende, maar daar zou ik later vast wel een keer achterkomen. Ondertussen was Avani wat naar voren gekomen en hurkte, terwijl ze de wand van de grot vasthield als steun. Wat verrast zag ik hoe Masaomi naar de reuzin toe rende, en haar recht aankeek. Hij sprak precies de woorden uit die daarnet al door mijn hoofd spookten. "Wil je voor Ilva een kastanjebruine merrie zoeken? Dat is haar vriend en door een lawine zijn wij uit elkaar geraakt," vroeg hij aan haar. "Ik wil best helpen," begon Avani, terwijl ze een blik naar buiten wierp, ongeveer richting de plek waar de lawine had plaatsgevonden. "Maar krijg ik toestemming van jullie geschubde vriendin om jullie te helpen?" Mijn blik gleed naar de witte draak. Ze stond op en liep naar de grotingang, waarna ze een zacht, grommend geluidje maakte wat helemaal niet bedreigend klonk. ‘Volgens mij is dat geen probleem,’ zei ik. De draak was naar de ingang gelopen en naar buiten gevlogen, en ik hoopte dat ze het roodbruine paard snel zou vinden.

Rillend stond de kastanjekleurige merrie onder de uitstekende rotspunt. In de tijd dat ze in dit gebied had geleefd, had ze vaak een dikke vacht gehad, maar sinds ze de koude plek had verlaten en was gaan rondreizen, was haar vacht elk jaar wat dunner geworden, en uiteindelijk had ze nu een glanzende zomervacht. Telkens wanneer ze uitademde, verschenen er kleine, witte wolkjes uit haar neusgaten die snel vervaagden. Ze ging de smalle grot weer in, om aan de koude wind en sneeuw te kunnen ontsnappen. Ze wist maar al te goed dat – als er iemand naar haar op zoek was, hij of zij haar minder snel zou kunnen vinden als ze in de grot bleef, maar alles was beter dan bevriezen.


{Weinig inspiratie, ik weet het, maar dit wordt waarschijnlijk mijn laatste post in dit topic de komende 10 dagen ivm vakantie. Als het nodig is mogen Ilva en Electra (de merrie) gegodmod worden, zolang ze maar niet gewond raken ofzo}
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Avani
Administrator en Wezen
avatar

Aantal berichten : 524
Punten : 94

Over jouw personage
Leeftijd: 20 jaar
Groepsleider: Just me :)
Relatie: Geen.

BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   za aug 11, 2012 6:18 am

Een vrij vriendelijke grom bereikte mijn oren, wat betekende dat het wel een enigszins luide grom moest zijn, anders had ik het nooit gehoord en had ik hier nog steeds gestaan. Ik richtte mijn blik op de zilverkleurige draak, die inmiddels de grot uit liep en ook mij aankeek. Ik merkte dat ze blauwe ogen had, zo blauw als het ijs van Six Lakes. Ik had groene ogen, maar in Giville was nauwelijks iets te vinden dat even groen was als mijn oogkleur. Hmm. De draak vloog opeens weg. Ah, zij ging al zoeken.. Was het dan wel handig dat ik ook naar de merrie ging zoeken? Want tja, dan zou ik ze wel achterlaten.. ‘Volgens mij is dat geen probleem,’ hoorde ik Ilva zeggen. Hmm, als het geen probleem was, dan kon ik de merrie best zoeken, niet? "Oke, ik ga haar zoeken," meldde ik, waarna ik in een redelijk tempo de grot verliet om de merrie te zoeken. In de verte zag ik de draak al landen. Helaas kon ik niet vliegen, anders had ik dat zeker gedaan. Ik sprong van een richel af om weer op een andere te landen. Helaas veroorzaakte deze sprong een trilling. Ik slikte en keek omhoog. Gelukkig kwam er geen lawine. Ik moest maar een beetje voorzichtig doen. Voorzichtig zette ik mijn beide handen op de grond, waarna ik mijn knieën op de grond zette en een van mijn benen van de richel liet glijden. Voorzichtig draaide ik mijn lichaam een kwartslag, waarna ik mijn hele lichaam op de rand liet vallen. Deze techniek herhaalde ik een aantal keer, tot ik op een best smalle rand landde. Hier kon ik die techniek niet uitvoeren, want genoeg ruimte was er niet echt. De volgende rand was niet zo laag, maar een sprong was misschien iets te gevaarlijk. Lopend de berg afdalen kon echter de hele nacht duren. Zo veel tijd hadden we niet, misschien zat de merrie wel vast in de sneeuw. Dat was een gevaarlijke toestand die zo snel mogelijk moest worden verholpen. Aan de andere kant, als er een lawine zou komen op deze berg waren mijn twee vrienden in gevaar. Ik slikte en richtte mijn blik op de rand onder mij. Wat zou het beste zijn..?

Ik sloot mijn ogen en sprong van de rand af, om vervolgens weer met een dreun op de onderste te belanden. Ik opende mijn ogen toen ik weer grond onder mijn voeten voelde. Toen ik dacht aan die dreun keek ik bezorgd op. Ik zag niet zo snel een lawine, dus het was veilig. Mijn verhoogde hartslag werd al iets minder. Ik kwam tot rust. Niet alleen was ik minder bezorgd, maar ik werd ook weer mijn oude, rustige en vriendelijke zelf. Door die draak werd ik een beetje naar mijn 'rage'-kant geduwd, maar nu was ik weer tot rust gekomen. Nu kon ik helder nadenken. Ik richtte mijn blik op de draak iets verderop. Omdat ik op vlakke grond stond kon ik nu naar haar toe gaan. Ik begon te lopen, maar dat lopen werd uiteindelijk rennen. Tijd hadden we niet, we moesten snel zijn. In deze kou kon zo'n merrie sterven. Het was nog wel een donkergekleurde merrie, die namen sneller kou op dan lichtgekleurde wezens. Al snel kon ik mijn tempo wat verlagen. Ik was al op de plek aangekomen, nog verder rennen had dus helemaal geen zin. Daarbij was het niet al te veilig om op deze plek te rennen. Als reus was ik behoorlijk zwaar en bij iedere stap veroorzaakte ik dus een trilling. Die trilling kon een nieuwe lawine uitlokken. Oke.. Hoe moest ik nu een paard in die dikke sneeuwlaag vinden? Het gebied was groot, ondanks dat deze draak hier was kon het alsnog een hele tijd duren voordat we ook maar een aanwijzing konden vinden. Mijn voet zakte opeens diep weg in de sneeuw, tot halverwege mijn onderbeen.Dit konden een aantal dingen betekenen. Ten eerste kon hier een grot zitten, maar misschien was die merrie niet zo snel geweest. Daarbij kon dit gewoon een diep gat zijn waar we niks aan hadden. En ten derde kon het een wezen zijn die me bij mijn been greep, maar echt scherpe pijn voelde ik niet, dus dat zou wel niet. Dus ja, meteen hoopte ik dat het een grot was. Maar hoe onderzocht je dat? Ik keek rond, mijn blik viel op de berg waar mijn vrienden nog zaten. En toen had ik een idee. Goh, dat ik dat niet eerder bedacht had!

Voorzichtig hurkte ik neer en begon ik de sneeuw om mijn weggezakte been weg te halen. De kou die de witte sneeuw uitstraalde sneed in mijn lichte huid. Gelukkig werd de witte deken niet al te sterk belicht, want je kon tijdelijk blind worden door naar belichte sneeuw te kijken. Opeens voelde ik wat warmte, terwijl ik met mijn linkerhand diep in de sneeuw zat. Ik stopte mijn hand wat verder in de warmte en voelde iets hards. Het was zeker geen ijs, daar was het te warm voor. Ik voelde wat verder, waardoor ik ook een wand voelde. Door mijn bevroren vingers kon ik niet zo goed voelen wat het nou precies was, maar het leek er op dat ik iets had gevonden. "Grot," meldde ik in mijn eigen taal aan de draak, waarna ik met mijn handen de sneeuw weghaalde. Ik voelde de kou niet meer met mijn inmiddels sterk roze vingers. Ook al was ik hier opgegroeid, dat wilde niet zeggen dat ik helemaal tegen de strenge vorst kon. Iemand die in de woestijn was geboren had het toch ook warm? Het was een kleine en smalle grot, ik paste er zeker niet in, maar een merrie was niet zo groot. Nu maar hopen dat dit de goede grot was, of nog beter, dat ze überhaupt in een grot zat. Het was alsof ik op het strand een tunnel in het zand aan het graven was, behalve dat dit het 'zachte zand' was en dat ik dus iedere keer weer sneeuw op mijn handen voelde vallen. Na een tijdje werd een klein holletje zichtbaar. Ik was echt veel te groot om die grot te kunnen betreden, evenals de draak. Hopelijk zat hier dat paard echter in. Ik groef verder tot de hele grot zichtbaar was. Ik plaatste mijn handen op de sneeuw, maar ze zakten bijna tot mijn ellebogen weg. Ik probeerde me zo ver mogelijk te verlagen om in die grot te kunnen kijken, maar helaas, ik was werkelijk te groot om nog zelfs normaal in de grot te kijken. Dan zou ik met mijn hele hoofd in de sneeuw zitten. Maar wacht eens.. Ik verlaagde mijn lichaam tot ik bijna met mijn oor de grond aanraakte. Ik kon nu wel in de grot kijken, maar zag niks, daar was het te donker voor. "Hallo," fluisterde ik de grot in om een teken van leven op te kunnen merken, maar voor nu hoorde ik geen wezen, laat staan een merrie. Verdorie, keken we dan naar de verkeerde grot?

(De volgende die reageert mag zeggen of de merrie hier zit of niet. Ze mag toch tijdelijk gegodmode worden XD)

===========================
Better days are coming,
Just remember one thing,
Wherever you are,
Near or far,
You know you're never alone..
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://fanterria.clicboard.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Sunshine   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Sunshine
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Giville :: Giant Mountains-
Ga naar: