IndexPortalKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 The icebattle

Go down 
AuteurBericht
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: The icebattle   za sep 01, 2012 6:44 am

Een koude windvlaag waaide in mijn gezicht, terwijl ik mijn weg probeerde te vinden door de diepe sneeuw. Zowat ieder ander mens in z’n spijkerbroek en T-shirt zou hier meteen bevriezen, maar ik niet. De reden hiervoor was simpel; ik was een magiër, of beter gezegd, een ijsmagiër. Maar behalve dat ik van nature al tegen erge kou kon, had ik het ook deels te danken aan mijn leermeesteres, Ur. Ze liet mij en haar andere leerling, Lyon, trainen in de sneeuw, enkel in onze onderbroek. Het is logisch dat ik daardoor zo goed tegen de kou kan, maar het heeft me vaak genoeg in… gênante situaties gebracht. “Gray, je kleren,” “Gray, waarom trek jij je kleren nou uit,” “Fangirl service, always and everywhere, hè Gray?” zeggen ze dan. Eigenlijk gaat het vaak vrij onbewust. Macht der gewoonte, zou je het wel kunnen noemen. Gelukkig kwamen er hier, in de bergen van Giville, nauwelijks mensen, dus zo veel kon er niet verkeerd gaan.

Plotseling gleed er een schaduw over me heen, en in een reflex keek ik op. Een grote, grijsblauwe draak vloog over me heen en landde zo’n twintig meter verderop. Zodra het wezen geland was, draaide hij zich grommend om naar mij. Het was in ieder geval duidelijk dat hij hier niet was om bloemen te bezorgen. Witte ademwolkjes kwamen uit zijn neusgaten en zijn ogen glansden dreigend. Hij kwam dichterbij en sperde zijn bek wijd open, en ik kon net op tijd opzij springen toen de kaken op elkaar klapten. Meteen draaide het beest zijn kop weer naar me toe en opende zijn bek weer, dit keer niet om naar me te happen, maar er kwam een soort ijs uit. Net zoals een vuurdraak vuur kon spuwen, kon deze dat met ijs. Ik versmalde mijn ogen en strekte mijn armen voor me uit, en vrijwel meteen ontstond er een muur van ijs voor me, waar de aanval van de draak op afketste, en even leek hij verward. Ik greep naar mijn shirt en trok hem met één handgebaar over mijn hoofd. ‘Dus je wilt het zo spelen, hè…’ mompelde ik, waarna ik recht voor het beest ging staan, en ik maakte een aantal gebaren met mijn handen, waarna er allemaal speren verschenen uit een soort mistwolk die in mijn handen was verschenen. De speren zochten hun weg naar de draak, en ik zag dat er een aantal waren die de draak raakten in zijn schouder, hoewel ze niet erg diep in de dikke huid doordrongen. Het wezen brulde luid, en ik wist dat ik hier niet gemakkelijk van zou kunnen winnen. Als ik een Dragon Slayer-magiër was geweest, had ik nog wel een grote kans gehad om de draak te verslaan, maar nu zou het moeilijker worden zonder hulp…

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Pelangi
Hunter
avatar

Aantal berichten : 513
Punten : 54

Over jouw personage
Leeftijd: 17
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   za sep 01, 2012 8:32 am

dat meisje was vreemd. Ze gedraagde zich alsof ze iets verbergde. ik mocht dan ook wel iets groots verbergen maar ik liet het niet merken. dan zouden ze het alleen maar gaan denken dat je iets verbergd en willen ze het weer weten. en als ze nieuw zijn hier gaan ze vast zeggen; ''dus jij bent dat meisje van die reclame.'' nee, ik ben het meisje van de bejaarden creme. met een zucht liep ik verder, totdat een brul mijn aandacht trok. voor mij zag ik hoe een blauwe draak achteruit deinsde. voor de draak stond een jongen zonder shirt. natuurlijk, de dappere jongen vecht tegen de draak en natuurlijk zonder shirt zodat iedereen die langs komt denk van; 'wauw, dat je tegen de kau kan en een draak aan het bevechten bent!' ha! ik ga het vierkant uitlachen als hij gaat falen! rustig liep ik naar de jongen en de draak toe. hoe dichter ik bij de draak kwam hoe jonger hij eruit begon te zien. als een verdwaalde draak die zo stom is om ene mens te verslaan. maar wat had hij nou op zijn schouder zitten? ijspegels? of die hoorden bij de draak zelf, of van de jongen. maar dan moest je jongen een magier zijn. maar, hij was ook jong. net zoals jellal. blijkbaar was mijn beeld voor magiers heel anders dan dat ik hier heb gezien. ik besloot toch maar ok de jongen te geen helpen voordat de draak zijn moeder zou kunnen roepen. daar zou ik ook geen voordeel ik hebben. ik rende een paar passen waarna ik sprong en mijn armen vooruit richte. alsof ik als eerst op mijn handen wilde landen. met mijn rugzak nog op veranderde ik in een simpele tijger en gooide mezelf naar de draak toe. als een stel simpele ijspegels in de huid van de draak konden komen zou een setel nagels en tanden er zeker in kunnen komen.

mijn tanden en klauwen zette zich in de huid van de draak. terwijl ik de slagader van de draak probeerde te vinden had ik moeite het het houden van grip. Mijn klauwen kwamen wel in de huid maar niet ver genoeg om de draak acht te verwonden. Ik haalde mijn tanden uit de nek en zocht naar de zwakke plek, de buik. Ik wist dat ik niet alleen naar de buik kon gaan om hem daar te verwonden.vanuit mijn ooghoek keek ik naar de jongen. Als hij die ijspegels heeft kunnen maken kan hij me nu ook gaan helpen. De draak merkte wat ik wilde doen en drukte zijn buik tegen de grond. Slim bedacht maar met een aanval op de goede plek gaat hij weer omhoog. En daar moest ik iets voor bedenken wat lang en sterk genoeg was om hem te verwonden. Terwijl de draak zijn best deed om mij er vanaf te schudden. De tweede zwakke plek van een wezen was zijn mond. En dan de mondhoeken en het tandvlees. Ik klom omhoog richting zijn kop waar met geluk twee horens waar ik me aan vast kon houden. Bovenop de kop veranderde ik weer in een mens waarna ik me zo snel mogelijk probeerde vast te houden aan de hoorens. "hee joch!" riep ik naar de jongen. Boven op zijn kop werd ik wild heen en weer geschud alsof ik in een kermis attractie zat. Ik slog mijn benen om de hoorens en klemde ze vast. Ik haalde mijn tas van mijn rug en trok er een onnodig stuk vanaf. De uiteinden van de riem hield ik streving vast terwijl ik met wat moeite een harde schop op de kop van de draak gaf. Deze opende zijn bek en meteen slinger zorgde ik ervoor dat het stuk riem in zijn bek kwam. "zometeen als hij omhoog gaat moet jij hem op zijn buik raken!" ik haalde mijn benen van de hoorens af en vond mijn grip op de riem. Een grijns sierde rond mijn lippen end e draak keer vanuit zijn ooghoek naar mij. Ik greep de riem met een hand en gooide met de vrije hand de rugzak van de draak af. Het was een winder het hij er nog lag terwijl de draak zich wild aan het verzetten was. "als ik jou was zou ik maar even gaan luisteren en omhoog!" riep ik. De draak luisterde niet en liet mij een van me mondhoeken optillen. "zo kan het ook." ik pakte de riem beter vast en begon en wild mee te 'zagen.' in de bek van de draak, die luid begon te brullen maar liet luid genoeg om een ander wezen te roepe. Ook kon het dier niet meer zo goed brullen door de riem. De draak sloeg zijn kop naar achteren terwijl ik nu in zijn bek begon te trekken. "komop jonen is dit alles wat je hebt." het best begon nu met mijn staart naar mij te slaan. Ik trok stevig aan links waardoor de kop van de draak opzij ging en de staart mij miste. Inplaats dat hij mij raakte raakte de draak zijn eigen nek. Nu was het tijd om omhoog te gaan. Ik trok bijde teugel omhoog en schopte met mijn benen. Ik liet de teugels weer in de mond zagen en probeerde het beest zo veel mogelijk pijn in zijn bek te krijgen. Na even begon het dier kleine hulpjes te maken. "braaf." zei ik met een grijns. Ik trok de kop van de draak naar achteren en sprong van de kop af. Terwijl ik nogsteeds de riem vast had. "nu!" schreeuwde ik naarde jongen. Ik voelde hoe de draak het gewicht aan zijn kop niet leuk vond samen met de pijn in zijn bek. Ik zag de massiefste kaken open gaan en proberen naar mij te happen. De draak maakte zijn voorpoten los van de grond om mij proberen te bijten. Ik voelde hoe ik langzaam mijn grip op de riem verdween. Ik probeerde nog wat omhoog te klimmen maar mijn armen hielden het gewicht niet meer. Ik opende mijn handen en viel naar beneden richting de rug van de draak die met grote stekels bedekt was. Mijn lichaam vervormde zich op het laatste moment tot een vogel. Ik zweefde van de draak weg die hopelijk door de jongen op de goede plaats was geraakt. Anders hadden we een probleem. Een boze puber draak kan nogal snel zijn moeder roepen. En die zullen reusachtig zijn als dit het kind is.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   ma sep 03, 2012 2:31 am

Met langzame passen vervolgde Cynthia haar lange weg die waarschijnlijk nergens op uitliep. Stilletjes vloekte ze een aantal woorden die ze niet nog eens zou herhalen en wreef met haar handen over de plek heen die net boven haar ellebogen zaten, nadat ze haar armen over elkaar heen had gelegd. Haar schouders hadden nu absoluut geen gevoel meer, aangezien ze haar zware gitaartas nog altijd mee moest slepen en steeds moest wisselen van schouder. Haar gitaartas bezat namelijk maar één band in plaats van twee, die ze kruislings om haar lichaam heen had. Niet dat ze het erg vond om het voorwerp overal en nergens heen te moeten zeulen. Het was haar eigendom en zelfs haar redder geweest in tijden van nood, terug op Aarde. Wat boeide het nou dat haar schouders eindelijk niks meer konden voelen? Dan had ze niet zo'n last meer van de kou en van het gewicht. Cynthia schrok plots op toen er opeens een of ander iets voor haar op de grond landde en weer verdween. Geschrokken keek ze om zich heen en merkte ze op dat het een staart was geweest. Een staart met schubben.. Dat betekende dat het van een draak was? Haar grijze ogen keken zoekend verder, maar het was niet moeilijk om het gigantische wezen op te merken. Nouja, gigantisch... Vergeleken met haar lengte was het inderdaad enorm. "Hee joch!" weerklonk er toen op een hoge toon, dat overduidelijk een vrouwelijke stem was. Op dat moment merkte ze op dat er inderdaad een meisje in de buurt was. Deze zat namelijk boven op de draak. Was ze soms gek geworden? Blijkbaar wel, want het bleef niet bij gewoon zitten op het wezen. Ze deed daadwerkelijk een poging om hem te temmen, ook al mislukte die grandioos.

De draak probeerde met al zijn macht het meisje van zich af te krijgen, wat er uiteindelijk in resulteerde dat hij zijn staart gebruikte en Cynthia op een rap tempo aan de kant moest springen om die te kunnen ontwijken. Ondanks alles hield ze toch haar blik strak gericht op het meisje dat zich op de draak bevond. Wat was ze van plan..? Dit idee zou alleen in stand kunnen worden gebracht door er nog iemand bij te hebben en Cynthia was er zeker van dat het niet op haar was bedoeld. Uiteindelijk wist ze haar blik los te maken van het meisje, zodat die weer over het gebied kon glijden, terwijl ze het wezen nog altijd in de gaten hield. Ze wilde niet plots die staart tegen zich aan krijgen, die genoeg kracht kon bezitten om alle botten in haar lijf te breken. Het duurde niet lang, of Cynthia had de jongen gespot waar het meisje eerder al op had geroepen. Hij liep rond in slechts een T-shirt en een broek, waar ze al de rillingen van kreeg door ernaar te kijken. Een lage brul was hoorbaar, die afkomstig was van de draak, waardoor Cynthia zich in een flits weer omdraaide naar het wezen. Het meisje was plots verdwenen. Een vogel was op het toneel verschenen, wist ze op te merken. Niet dat het haar veel kon schelen, het was slechts een klein detail, aangezien die vogel er net nog niet was. Onbewust zette Cynthia een paar stappen naar achteren. Wat moest ze doen? Wat kon ze doen? Vergeleken het meisje dat net nog de draak wilde berijden en de jongen die strijdlustig naar het wezen had gekeken, was zij lang niet zo dapper. Ze gaf zelfs toe dat ze stond te trillen als een rietje, ook al merkte ze er op het moment niet echt veel van. Wat de kou wel niet met je deed...

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   ma sep 03, 2012 5:14 am

In een ooghoek zag ik ineens een beweging, en een seconde later zag ik wat voor dier het min of meer was; een soort katachtige, iets dat ergens leek op een kruising tussen een manticore en een kat. In ieder geval was het een wezen dat ik nog nooit had gezien, en zeker niet in Giville. Het wezen sprong op de draak af en probeerde grip te houden op de harde, geschubde huid van het dier. Gebruikt makend van de afleiding bereidde ik me alvast voor voor mijn volgende zet in het gevecht. Ik zag hoe het katachtige wezen probeerde in de nek van de draak te bijten, maar haar tanden konden de harde huid niet helemaal doorboren. Ineens ging de draak op zijn buik liggen, en ik besefte dat dat wel zijn zwakke plek moest zijn, en waarschijnlijk was het andere wezen van plan geweest om hem daar aan te vallen. Er moest een manier zijn om de draak weer overeind te krijgen, en ik vermoedde dat de katachtige hetzelfde dacht.

Ze klom omhoog, naar de kop van de draak, en even was ik stomverbaasd toen ze in een meisje veranderde. Een shapeshifter? Op zich waren ze niet zo vreselijk zeldzaam, maar toch, deze veranderde in wel erg vreemde wezens. “Hee joch!” riep ze in mijn richting. In mijn ogen niet echt de beste manier om hulp te vragen, maar goed. Ze scheurde een stuk van haar rugzak af en gebruikte deze als een soort teugels bij de draak. “Zometeen als hij omhoog gaat moet jij hem op zijn buik raken!” hoorde ik haar zeggen. Ik knikte dat ik het had begrepen, en ging een paar meter verderop staan. Ik maakte weer een aantal gebaren met mijn handen, waarna er een enorme boog van ijs in mijn handen verscheen, inclusief pijl. Normale pijlen hadden maar een kleine kans om een draak dodelijk te verwonden, maar deze was anders; ik moest zelfs magie gebruiken om de pees aan te trekken, die door een soort licht werd omgeven zodat je nauwelijks kon zien van welk materiaal het was gemaakt. Ondertussen leek het meisje te proberen de draak te temmen, wat niet echt lukte. Ik zag hoe ze de riem strakker aantrok, wat wel pijnlijk moest zijn voor de draak. Het wezen brulde, maar niet luid genoeg om een soortgenoot om hulp te roepen, gelukkig. Nu begon hij hevig met zijn staart naar zijn ‘ruiter’ te slaan, maar hij raakte zijn eigen hals. Niet bepaald de handigste actie. Het meisje trok de kop van de draak naar achter, waarna ze zich van de kop af liet glijden en de draak werd gedwongen om naar boven te komen. “Nu!” riep de stem van het meisje. Vastbesloten om het beest uit zijn lijdensweg te bevrijden, spande ik de pees van de boog aan en richtte. ‘Super Freeze Arrow!’ riep ik. Misschien dat het wat raar klonk, maar soms is het nodig om een soort spreuk te roepen om de aanval – of verdediging – meer kracht te geven. Ik liet de pees los, en de pijl schoot met grote snelheid op zijn doel af. Toen de pijl eenmaal de huid van het beest raakte, lichtte die plek even op. Ik liet de boog in mijn handen verdwijnen, en licht nahijgend zag ik hoe de pijl diep in het vlees achter de linkervoorpoot was binnengedrongen, en waar nu een grote, bloedende wond zat. De draak wankelde terwijl hij steeds meer bloed verloor. Ik keek om me heen, maar ik zag het meisje niet meer dat net nog op de draak had gezeten. Zou ze soms… Nee. Ik haalde opgelucht adem toen ik een vogel bij de draak vandaan zag vliegen, en ik wist gewoon dat dat het meisje moest zijn.

Ineens zag ik schuin achter de draak een ander meisje, ongeveer van mijn leeftijd. Ik had haar nog niet opgemerkt door al dat gedoe. Terwijl de draak viel, zag ik hoe hij nog een agressieve zwaai met zijn staart gaf, en het zag ernaar uit dat hij haar zou raken als er niet snel wat gebeurde… Ik aarzelde niet langer en rende in de richting van het meisje. En ja, alweer kwam er een schreeuw uit mijn keel. ‘Ice Make Shield!’ riep ik. Vrijwel meteen ontstond er een enorm schild van ijs voor ons, en ik hield mijn armen in die richting uitgestrekt, hoewel ik het ijs niet aanraakte. Als ik zou stoppen, dan zou het ijs sneller breken als de geschubde staart van de draak ertegenaan zou komen. Net op tijd was het schild verschenen, want op dat moment sloeg de drakenstaart tegen het ijsschild aan, en als het er niet was geweest, was hij bijna zeker met volle kracht tegen het meisje aangekomen. Ik hoorde een laatste brul van het beest, waarna zijn lichaam verkrampte en vervolgens volledig slap werd. Ik hoopte dat dit het einde was van het leven van de draak, anders zaten we in grote problemen.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Pelangi
Hunter
avatar

Aantal berichten : 513
Punten : 54

Over jouw personage
Leeftijd: 17
Groepsleider: X
Relatie: X

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   di sep 04, 2012 9:28 am

Vanuit mijn ooghoek zag ik hoe een ijs pijl van de jongen de draak raakte in zijn linker voor poot. Niet echt de plek waar je een kritical hit kan krijgen. Maar de pijl zorgde wel voor een grote bloedende wond. Toch opende ik mijn bek even om een glimlach na te spelen. Rustig zweefde ik door de lucht en zocht een goede plek om te landen. Een aantal keer veranderde ik van luchtstroom waardoor ik vaak mijn regenboog gekleurde achterkant zag. Terwijl een geluid mijn bek verliet dat anderen waarschuwde. Ik begon met mijn lange vleugels te slaan om af te remmen voordat ik landde. Ik leunde naar achteren en zette mij poten naar voren. Met en niet al te soepele landing kwam ik op de grond. Nadat ik de sneeuw van mij veren had geschud veranderde ik weer in een mens. Ik voelde dat mij staart niet soepel met de wind mee bewoog en pakte hem van achteren vast. Ik zag hoe klompen sneeuw erin waren gekomen en gromde. Ik haalde ruw de klompen eruit zonder mezelf pijn te doen. "Ice Make Shield!' ik keek achterom en zag hoe de draak met zijn staart zijn laatste adem uitblies en op het ijsschild van de jongen kwam. natuurlijk, de macho moet het zwakke meisje redden. ik rolde met mijn ogen en liep naar de bek van de draak. de riem die van mijn rugzak kwam zag niet meer in de bek van de draak maar ernaast met twee bloedvlekken. vast afkomstig van mijn mondhoeken. moest ie maar niet zo koppig doen. ik pakte de riem op, veegde de sneeuw er vanaf en liep naar mijn tas die onder een hoopje sneeuw lag door zijn landing. deze had wat meer tijd nodig om schoon te worden. met de tas en de riem in mijn handen liep ik naar de staart van de draak toe en ging er op zitten. even had ik moeite met een goede plek te vinden om op te leunen doordat de stevige schubben van het dier erg glad was.''als magiër moet je weten dat het niet slim is om een draak aan te vallen.'' zei ik terwijl ik met wat gepruts de riem terug aan mijn tas maakte. ''zelf als hij jou als eerst aanvalt.'' zei ik onder mijn rood, oranje en gele plukken door. ik legde de tas op de grond en keek ik het rond. nog geen enkel teken van mijn zusje. ''wat zijn jullie namen eigenlijk? macho zonder shirt en spillen been.'' zei ik op basis van wat de jongen deed en hoe het meisje er bij stond. mijn staart krulde zich vrijwel automatisch over mijn benen heen. ik pakte hem vast en haalde er nog wat sneeuw uit. toen ik mijn staart naast mijn benen neer had gelegd en weer op keek werd ik ineens lijkbleek. ik zag de geest van mijn zusje weer staan.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Cynthia
Explorer
avatar

Aantal berichten : 325
Punten : 58

Over jouw personage
Leeftijd: 19 jaar
Groepsleider:
Relatie: A broken heart is like a broken mirror. You’d be better of leaving it alone, rather than get hurt trying to fix it.

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   do sep 06, 2012 10:59 pm

Cynthia vloekte binnensmonds en raakte lichtelijk in paniek. Ze was afgeleid geweest en had niet meer op de draak gelet. Het wezen bezweek onder de aanval die de jongen op hem af had gevuurd, waarbij Cynthia met open mond had staan kijken hoe hij een pijl en boog van ijs in zijn handen had laten verschijnen. Hierdoor zwaaide het dier met zijn staart en ging die regelrecht op haar af, maar ze had het al te laat opgemerkt en er bestond geen enkele uitweg meer. ‘Ice Make Shield!’ Een enorm schild dat alweer gemaakt was van ijs verscheen voor haar en de jongen die net naast haar was gesprongen, zodat ze beschermd werd door de enorme geschubde staart die op haar af kwam gesuisd. Een doffe klap was hoorbij, waarbij Cynthia toch even huiverde bij het horen ervan. Ze realiseerde zich net dat, als de jongen haar niet had geholpen, ze waarschijnlijk niet lang meer te leven had gehad. Ze kreeg niet mee dat de draak nog een laatste brul liet horen en vervolgens op de grond viel. Het enige waar ze aan dacht was het moment waar ze de dood in de ogen had gekeken. ''Als magiër moet je weten dat het niet slim is om een draak aan te vallen,'' weerklonk een vrouwelijk klinkende stem, die Cynthia uit haar gedachten wist te trekken. Ze keek op en zag dat het meisje wat op de draak had gezeten in orde was. Ze zat zelfs op de staart van het uitgeschakelde wezen. ''Zelfs als hij jou als eerst aanvalt,'' had ze eraan toegevoegd. Aangezien zij de draak niets had misdaan en er zelfs pas midden in het gevecht was verschenen, wist ze dat het niet op haar was gericht, maar op de jongen die haar leven had gered. Ze keek even opzij, om de jongen in zich op te kunnen nemen, zodat ze erachter kwam dat hij niet veel jonger was dan haar. Althans, zo schatte ze het in.

''Wat zijn jullie namen eigenlijk? Macho zonder shirt en spillen been.'' Cynthia richtte haar blik terug op het meisje en realiseerde zich dat deze haar zojuist beledigd had. Hierdoor nam ze haar gebruikelijke houding weer aan, aangezien ze nog steeds een beetje had na staan trillen en dat nu pas door had gekregen. ''Zou je niet eerst je eigen naam moeten prijsgeven, voordat je de naam van anderen vraagt?'' sprak ze, ietwat geïrriteerd en afstandelijk. Spillenbeen. Hoe durfde ze? Ja, ze had staan beven, maar wie zou niet angst voelen in dit soort scenario's? Ze was een normaal mens, niet iemand die uit eigen wil ijs in allerlei vormen kon laten verschijnen of iemand die het doodnormaal vond om een draak te berijden. Zelfs al was het meisje geen normale mens, droeg ze nog altijd die enorme attitude met zich mee. Dé rede waarom ze haar eigen soort zo verachtte. ''Mijn naam klinkt overigens in de verste verte nog niet als... 'Spillenbeen','' voegde Cynthia eraan toe, waarbij ze misschien zelfs wel een beetje arrogant probeerde te klinken toen ze de gegeven bijnaam uitsprak. Wat de rest kon, kon zij namelijk ook. Ze hield echter haar mond weer en liet een kleine stilte vallen. ''... Cynthia,'' mompelde ze uiteindelijk. Het was niet zozeer om de vraag van het meisje dat ze haar identiteit prijs gaf. Ze wilde enkel beleefd zijn voor degene die haar had gered.

OOC: Ik loog. Deal with it.

===========================

It's just my humble opinion
But it's one that I believe in
You don't deserve a point of view
If the only thing you see is you
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Graeham
Wezen
avatar

Aantal berichten : 296
Punten : 43

Over jouw personage
Leeftijd: 19 years
Groepsleider: /
Relatie: ...

BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   za sep 08, 2012 3:19 am

Het meisje met de regenboog-achtig gekleurde haren liep naar de kop van de draak toe, waar ze de riem oppakte die ze had gebruikt om het beest te bedwingen. Terugdenkend aan de felle rukken die aan de geïmproviseerde waren gegeven verbaasde het me niet als er bloedvlekken op zouden zitten. Het meisje, wiens leeftijd ik schatte op een jaar of zestien, liep naar de staart van de draak en ging er opzitten. ''Als magiër moet je weten dat het niet slim is om een draak aan te vallen,'' begon ze terwijl ze de riem weer aan haar tas vastmaakte. ''Zelfs als hij jou als eerst aanvalt.'' Ik hief even een wenkbrauw op. Was dit een grap ofzo? Ze sprak alsof ik mezelf zomaar van de ene naar de andere plek kan toveren. Nou, niet dus. ‘Dus volgens jou had ik mezelf moeten laten verscheuren door een draak zonder tegen te spartelen? Nee bedankt, ik blijf liever in leven,’ zei ik. Misschien wist ze gewoon niet dat mijn magie zich beperkte tot ijs, maar toch, zo snel moet je ook weer geen conclusies trekken. Ze had me dan wel geholpen met die draak, maar als ze zo begint… Het is niet zo dat ik haar plotseling moet gaan gehoorzamen of iets dergelijks. Bovendien, er moest wel een reden zijn dat ze me had geholpen. Welke, dat wist ik niet, maar misschien zou ik er nog achterkomen. Misschien.

''Wat zijn jullie namen eigenlijk? Macho zonder shirt en spillen been,'' vervolgde het meisje met de regenboogkleurige haren. Inderdaad, daar kreeg ik weer een belediging van haar kant naar mijn hoofd geslingerd, en dit keer was het meisje – waarvan ik de indruk had dat ze geen magische krachten bezat – ook het doelwit. Dus ze vond mij een macho? Oké, ik liep dan wel rond zonder shirt en heb het leven van het andere meisje weten te redden, maar dat maakte me niet meteen een macho. Tenzij het in haar ogen zo is dat als je iemand redt meteen een macho bent, maar ik betwijfelde dat iedereen er zo over dacht. En dan verwachtte ze ook nog van mij dat ik haar mijn naam vertelde zonder eerst de hare te weten? Dat zal ook niet bepaald van harte zijn, dan. ''Zou je niet eerst je eigen naam moeten prijsgeven, voordat je de naam van anderen vraagt?'' zei de stem naast me, en ze haalde me de woorden uit de mond. Eigenlijk was ik er wel blij mee dat zij er ook zo over dacht. ''Mijn naam klinkt overigens in de verste verte nog niet als... 'Spillenbeen','' zei het meisje naast me weer. ‘En de mijne valt ook niet bepaald te vergelijken met ‘Macho’, zoals jij mij noemt,’ sprak ik. Even volgde er een korte stilte, waarna ik de stem van het meisje naast me weer hoorde. ''... Cynthia,'' zei ze. Ik vermoedde dat ze het meer tegen mij had dan tegen het meisje met regenboogharen. Cynthia had in mijn ogen het recht om mijn naam te weten, maar wat die andere betrof… ‘Gray,’ zei ik. Ik richtte me weer tot het meisje, dat nog steeds op de staart van de draak zat. Om de één of andere reden zag ze erg bleek, en ze leek iets te zien dat wij niet zagen. Maar goed. ‘En hoe heet jij dan?’ vroeg ik.

===========================
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: The icebattle   

Terug naar boven Go down
 
The icebattle
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Fanterria :: Fantasonia :: Giville :: Giant Mountains-
Ga naar: